Vladimir Horowitz werd op 1 oktober 1904 (anderen zeggen 1903) in de Russische stad Kiev geboren.

Horowitz ging in 1912 naar het conservatorium in Kiev, waar hij leerling was van onder meer Vladimir Puchalsky, Sergei Tarnowsky.

Toen Vladimir Horowitz op 17-jarige leeftijd onder leiding van Felix Blumenfeld afstudeerde aan het conservatorium van Kiev, had de revolutie in zijn leven ingegrepen.

Het motto van de communisten was: Terugstelen wat gestolen is. Dus stalen zij alles.
Met mijn eigen ogen zag ik dat zij onze piano uit het raam gooiden”, zei Horowitz, die dit nooit heeft vergeven.

Hij mocht in 1925 Rusland voor een buitenlandse studie verlaten, maar keerde er pas in 1986 voor een kort bezoek terug.

Hij kon het verstikkende culturele klimaat in zijn vaderland niet langer verdragen.

De jaren vóór zijn vertrek ontwikkelde Horowitz zich desondanks tot een in Rusland gevierd kunstenaar.

In het seizoen 1923-24 gaf hij alleen al in Leningrad 23 concerten.
Zijn fans droegen hem van het concertgebouw naar zijn hotel.

Hij had zelfs een vrouwelijke fanclub, genaamd “De groene meisjes”, die naar elk concert kwam.
In 1926 begon Horwitz aan een tweejarig tournee, waarbij hij in de belangrijkste Europese muziekcentra optrad.

In januari 1928 maakte hij zijn Amerikaanse debuut met de New York Philharmonic onder leiding van Sir Thomas Beecham.

In 1932 speelde Horowitz voor het eerst met de dirigent Arturo Toscanini in een uitvoering van het Piano Concerto No.5 van Beethoven.

Daarna traden Horowitz en Toscanini nog vaak samen op, zowel op het podium als met opnames.

Dankzij die samen werking leerde hij de jongste dochter Wanda van Toscanini kennen.
Wanda Toscanini werd in 1908 als jongste van vier kinderen geboren in Milaan.

Ze had een moeizame jeugd – haar beroemde vader, vaak ontrouw aan haar moeder, was meestal weg.

Ze leerde pianospelen, maar als haar vader thuis was, werd elke noot met ongenadig geschreeuw gekritiseerd.

Ze nam ze in het geheim zangles en trad op onder een pseudoniem.

Ze kon met succes Ah fors’ è lui uit Verdi’s La traviata zingen.

Toen haar vader er achter kwam verbood hij dat er een tweederangs zangeres in de familie Toscanini was.

Wanda werd zijn muze en had net zo’ driftig temperament als haar vader. Nog voor haar huwelijk verzoende ze zich uiteindelijk met haar vader.

Het huwelijk van Wanda Toscanini en Vladimir Horowitz werd vlak voor Kerstmis 1933 gesloten in Milaan.

Horowitz was een homoseksueel en hij leek er vooral op uit de schoonzoon te zijn van de beroemdste dirigent ter wereld.

Wanda Toscanini wilde vooral niet langer de dochter van Toscanini zijn, maar de vrouw van de beroemdste pianist op aarde.

Toch kregen ze samen één dochter.

Ondanks de vele problemen binnen hun huwelijk, zijn ze steeds bij elkaar gebleven en kreeg hij steeds de nodige steun van zijn echtgenote die ook zijn manager was.

Wanda regelde met haar wat bruuske optreden Horowitz’ leven met ijzeren devotie. Horowitz zei dat zij zijn strengste criticus was.

In jaren dertig had hij een relatie met Nico Kaufmann die toen 21 jaar was en student was van de 12 jaar oudere Horowitz.

De relatie eindigde in 1939 door de oorlog. Want als Jood was het natuurlijk geen optie voor Horowitz om in Europa te blijven.

Hij emigreerde naar Amerika met zijn vrouw en dochter.

Met zijn schoonvader maakte hij in 1941 een van zijn beroemdste grammofoonplaten met het pianoconcert in b-moll van Tsjaikowsky.

In 1940 vestigde Horowitz zich definitief in New York en werd in 1942 ook Amerikaans staatsburger.

Zijn leven als pianist wordt bepaald door de afwisseling tussen het terugtrekken van en terugkeren naar de publieke concertbezigheden.

Vanaf 1944 begon Horowitz met een select groepje jonge pianisten te werken, waaronder Byron Janis, die tot 1948 bij Horowitz studeerde.

Horowitz zou ook een geheime relatie gehad hebben met Kenneth Leedom, een assistent van Horowitz en dit van 1950 tot en met 1955.

Horowitz ontkende voor de wereld dat hij homo was.

Wel ging hij al in de jaren veertig bij een psychiater om zijn seksuele geaardheid te veranderen.

In de jaren zestig en opnieuw in de jaren zeventig onderging Horowitz elektroshockbehandeling voor depressie.

In 1953 volgde een hernieuwd terugtrekken van de publieke muziekscène, wat ditmaal twaalf jaar duurde.

In deze periode werkte Horowitz met meerdere pianisten waaronder Gary Graffman, Coleman Blumfield, Ronald Turini, Alexander Fiorillo en Ivan Davis.

Vanaf 1965 vierde Horowitz een hernieuwde comeback, die in de volgende vijftien jaar alleen bestemd was voor het publiek in New York.

Pas daarna gaf hij ook weer concerten in Londen, Parijs, Milaan en zelfs in zijn geboorteland.

Een typisch beeld over Horowitz als mens en dat in de periode eind de jaren zeventig en begin de jaren tachtig was zijn bezoeken aan de discotheken in New York, niet voor de muziek. Hij bracht oordoppen mee om die niet te hoeven horen, maar gewoon om de zinnen even te verzetten.

In 1982 schreef de pers dat Horowitz verslaafd was aan antidepressiva en alcohol.

Het was vooral pijnlijk in 1983, toen hij tijdens een tournee door Amerika en Japan, het publiek moest vaststellen dat hij stukken van zijn opvoering niet opvoerde, wegens geheugenverlies.

Hij stopte dan ook met spelen en twee jaar later was hij er terug. Verlost van zijn verslaving aan pillen en alcohol.

In 1986 kondigde Horowitz aan dat hij voor het eerst sinds 1925 zou terugkeren naar de Sovjet-Unie om recitals te geven in Moskou en Leningrad.

In 1986 kreeg hij ook van President Reagan de Presidential Medal of Freedom , de hoogste civiele onderscheiding verleend door de Verenigde Staten.

De laatste tournee van Horowitz vond plaats in Europa in het voorjaar van 1987.

Zijn laatste recital, in de Musikhalle Hamburg , Duitsland, vond plaats op 21 juni 1987.

Vladimir Horowitz overleed op 86-jarige leeftijd aan een hartaanval.

Hij werd begraven in het familiegraf van de familie Toscanini in de Cimitero Monumentale in Milaan, Italië.

Wanda Horowitz overleed op 21 augustus 1998 op 90-jarige leeftijd (Diverse bronnen, Bezemer, Kasper Jansen, Biography of Vladimir Horowitz van Glenn Plaskin, Wikipedia en Foto 2 met Wanda, Foto 3 met Nico en Foto 4 Horowitz in de Discotheek)