Vandaag 40 jaar geleden, de single Zwart Wit van De Frank Boeijen Groep komt op de achtentwintigste plaats binnen in de Ultra Top 50.

Het nummer komt bij ons niet verder dan deze plaats en na vier weken is de single al uit de Hitparade. Meer nog het nummer bereikte zelfs niet de Brt Top 30.

In Nederland bereikt het nummer de vierde plaats in de Top 40.

Frank Boeijen heeft Zwart Wit geschreven naar aanleiding van de moord op Kerwin Duinmeijer op 21 augustus 1983.

De 15-jarige jongen wordt vermoord omdat hij een donkere huidskleur heeft.

Kerwin Duinmeijer loopt met een vriend een snackbar uit, wanneer ze worden aangesproken door een groepje skinheads die de jongens zeggen dat ze geen recht hebben om daar te lopen.

Na een korte woordenwisseling steekt één van de skinheads, de zestienjarige Nico Bodemeijer met op zijn arm “100% White” getatoeëerd, op hem in.

Later verklaart de dader dat Duinmeijer “vies” zou hebben gekeken.

Kerwin Duinmeijer rent daarop naar de Dam en vlucht een taxi in.

De taxichauffeur wil echter geen bloed op de achterbank hebben en sleept hem uit de taxi en zegt dat hij op straat op de ambulance moet wachten.

Bestuurslid Joop Wilkers van de Taxicentrale stelde enkele dagen na de gebeurtenis dat het niet zo is dat chauffeurs mensen moeten of willen laten doodbloeden, maar dat het tegen de regels zou zijn, gewonden te vervoeren.

Deze arriveert na twintig minuten. Kort hierna overlijdt Kerwin Duinmeijer in het ziekenhuis.

Op zijn grafsteen staat Black Is Beautiful.

Nico Bodemeijer, 16 jaar oud tijdens de steekpartij, werd veroordeeld tot opname tot ten minste zijn 21e jaar in een inrichting voor buitengewone therapeutische behandeling (een soort tbs-regeling voor minderjarigen) voor het opzettelijk toebrengen van een zwaar lichamelijk letsel.

De rechter achtte niet bewezen dat hij Duinmeijer met opzet van het leven beroofde.

Bodemeijer kwam begin 1988 vervroegd vrij.

In 1989 werd Bodemeijer voor een ander geweldsmisdrijf tot vijf jaar cel veroordeeld.

In 1999 kreeg hij vijf maanden cel voor het van een balkon gooien van een wielklem naar twee parkeerwachten.

Begin januari 2012 pleegt Nico Bodemeijer, die dan al een tijd ernstig ziek is, zelfmoord.

In 2008 zong Frank Boeijen het nummer in het Arabisch op de Dam in Amsterdam in het kader van de Internationale VN-dag tegen racisme.

Dat deed hij samen met een Tunesische zangeres en een Marokkaanse band.

Door de stichting Vrienden van Kerwin wordt jaarlijks op 20 augustus een herdenkingsmanifestatie georganiseerd.

Gisteren nog vandaag

Frank Boeijen in de Joepie van 28 september 1986

Gisteren nog vandaag

Het levensverhaal van Frank Boeijen (Joepie 14 juli 1985)

Gisteren nog vandaag

Frank Boeijen Groep in de Muziek Expres van mei 1985

40 jaar geleden, de plannen van Snoopy in de Joepie van 5 februari 1979

Snoopy was een Nederlands meisjesduo dat in 1978 werd opgericht door muziekmanager Han Meijer.

De zangeressen waren Ethel Mezas en Florence Woerdings, die in 1979 werd vervangen door Maureen Seedorf.

Snoopy maakte vrolijke Caribische popmuziek en hadden dus in 1978 een hit met No time for a tango, een nummer dat geschreven is door Han Meijer, Cees Bergman, Aart Mol, Elmer Veerhoff, Erwin van Prehn, Geertjan Hessing en Lucia Flint, de vrouw van de producer van de single, namelijk Jaap Eggermont.

Het nummer stond 7 weken in de Nederlandse Top 40 en bereikte de eenentwintigste plaats.

In Vlaanderen bereikte het nummer de vijftiende plaats in de Brt Top 30.

Het nummer was ook terug te vinden op het enige album van Snoopy

De opvolger It’s All in the Bible, dat in 1979 uitkwam, was in Vlaanderen goed voor een achtste plaats in de Brt Top 30.

In Nederland was de single goed voor een tiende plaats in de Top 40.

Andere singles van Snoopy waren Rain, Snow and Ice en Honolulu, maar die haalden niet hetzelfde succes als hun vorige singles.

In 1980 eindigde het verhaal van Snoopy.

45 jaar geleden, Gruppo Sportivo, goedbedoelde grap loopt danig uit de hand (Muziek Expres november 1978)

Hans Vandenburg is de oprichter van de Haagse popgroep Gruppo Sportivo, die in de jaren zeventig en tachtig furore maakte met hun aanstekelijke mix van pop, rock, punk en humor.

De band bestond verder uit Max Mollinger op drums, Peter Calicher op toetsen, Eric Wehrmeyer op bas en de charmante Gruppettes Josée van Iersel en Meike Touw op zang.

Na hun oprichting in 1976 kregen ze al snel een platencontract bij Ariola en scoorden ze een bescheiden hit met Out there in the jungle.

Hun volgende singles Hoola fever en Beep Beep Love kregen veel airplay, maar braken niet echt door.

Dat veranderde met hun debuutalbum 10 Mistakes, dat in 1977 verscheen en geproduceerd werd door Robert Jan Stips, bekend van Supersister, Golden Earring, Sweet d’Buster en later de Nits.

Het album kreeg lovende recensies en werd een cultklassieker, mede dankzij de single Rock ‘n roll, die de top 20 haalde.

In 1978 bracht de band hun tweede album uit, Back to 78, dat nog succesvoller was dan het eerste.

De singles Hey girl en Disco really made it werden grote hits, niet alleen in Nederland en Vlaanderen, maar ook in het buitenland.

De band toerde door Europa en werd geprezen om hun energieke en humoristische optredens.

In 1979 nam de band een korte pauze, die ze aankondigden met de single Sleeping Bag.

In 2018 verscheen hun laatste album Great, dat liet zien dat ze nog steeds hun eigenzinnige stijl hadden.

De band treedt nog steeds op en heeft een trouwe schare fans.

Gisteren nog vandaag

45 jaar geleden, Bolland & Bolland vervelen zich niet.

De broers Rob (°17 april 1955) en Ferdi Bolland (°5 augustus 1956) werden in Zuid-Afrika geboren en kwamen in 1966 in Den Haag terecht.

Ze speelden al vroeg gitaar en orgel en speelden met hun oudere broer Antoine in het bandje De Swingkickers.

Vanaf 1971 gaan Rob en Ferdi verder als Bolland & Bolland.

Ze versieren een platencontract en treden op tijdens het immens populaire tv-programma Voor De Vuist Weg met Willem Duys.

De door Eddy Ouwens geproducete singles ‘Florida’ en ‘Summer Of ‘71’ zijn de eerste Nederlandse hits.

Na een album met producer Hans Van Hemert besluiten ze voortaan hun platen zelf te producen.

De single ‘Spaceman’ kent in die periode het meeste succes. Bolland & Bolland scoren er in Vlaanderen (n°11) en Nederland (n°14) in de lente van 1978 een top 15-hit mee.

Een jaar later producen ze ‘Colorado’, de Nederlandse inzending van Xandra (de precies een jaar geleden overleden Sandra Reemer).

Van dan af concentreren de broers zich op het schrijven producen voor anderen.

Hun grootste hits werden gezongen door Falco (voor wie ze een heel album maken met o.a. de Britse en Amerikaanse n°1 ‘Rock Me Amadeus’), Samantha Fox (‘Love House’), Amii Stewart, Suzi Quatro en Status Quo (‘In The Army Now’ waarmee ze zelf in 1981 een grote hit in Scandinavië scoorden).

Later richten ze zich meer op girl- en boybands als B.E.D., WOW! en O Die 3.

Ook aan het album van Dana International werken ze mee. Daarna lopen hun wegen wat apart, maar in 2003 schrijven ze nog de muziek voor de musical De Drie Musketiers voor Joop Van Den Ende.

Hierna zat er een haar tussen de boter waarna de broers elkaar niet meer spraken.

Na de mededeling in augustus 2020 dat Rob (de blonde) terminaal ziek is, volgt de verzoening (Joepie 12 november 1978 en Denis Michiels).