Vandaag 60 jaar geleden, laatste dag voor Paul-Henri Spaak als Secretaris-generaal van de NAVO
Categorie: Politiek Benelux
40 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse zwemster en ambtenaar Carla Galle.
Ze is familie van minister Marc Galle.
Ze nam onder meer deel aan de Olympische Zomerspelen 1968 en zwom verschillende Belgische records.
Nadien werd zij partijsecretaris van de sp.a, waar zij de toenmalige voorzitter Karel Van Miert leerde kennen, die haar partner werd.
Van 1991 tot 2013 stond zij aan het hoofd van Bloso, de Vlaamse sportadministratie.
In 1994 brak het Agustaschandaal uit en werd Galle aangeklaagd voor valsheid in geschrifte samen met andere leden uit de partijtop.
De sp.a had namelijk smeergeld gekregen van de helikopterbouwer.
Volgens Karel Van Miert was zijn levensgezellin echter het slachtoffer geworden van een afrekening binnen de socialistische partij. Galle werd in 2002 (met uitstel) veroordeeld op grond van “valse verklaringen” van minister en gewezen partijvoorzitter Frank Vandenbroucke.
In 2003 werd zij na een beroepsprocedure bij het Brussels hof van beroep vrijgesproken.(Diverse bronnen, Wikipedia en De Post van 12 april 1981)
60 jaar geleden, de Post in gesprek met politieker Frans Van der Elst
Vandaag 70 jaar geleden, aankomst van het eerste schip de Kota Inten met Molukkers in de haven van Rotterdam.
De Kota Inten liep op 21 maart 1951 de haven van Rotterdam binnen met aan boord zo’n duizend ex-KNIL-militairen van Indonesische en – grotendeels – Molukse origine.
De Kota Inten was een maand eerder uit Indonesië vertrokken.
Tot 21 juni zouden nog elf ‘Molukse transporten’ in Rotterdam en Amsterdam aankomen, met in totaal ongeveer 12.500 mensen aan boord.
Tot een beloofde en verwachte terugkeer zou het nooit komen.
De Molukkers waren soldaten van het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger (KNIL) en hun gezinnen.
Ze waren naar Nederland gehaald omdat hun veiligheid niet langer gegarandeerd kon worden, nu het Indonesische leger de Zuid-Molukken had bezet
De bijna 1000 Molukkers die als eerste voet aan Nederlandse wal zetten, troffen het niet.
Er stond op die eerste lentedag een gure zuidwesten wind en er viel geregeld natte sneeuw.
In Suez hadden de vrouwen en kinderen militaire trainingspakken gekregen, maar dat verhinderde niet dat ze rillend van boord gingen.
Bij aankomst werden ze namens de koningin toegesproken door generaal D.C. Buurman van Vreeden. ‘De zorg die de Nederlandse regering aan u wijdt, terwijl het land in grote moeilijkheden verkeert, vraagt van uw kant ook medewerking’, zo zei hij onder meer.
Verder zei hij te hopen dat het verblijf hier ‘een goede herinnering’ zou blijven.
De Nederlandse regering, maar ook de Molukkers zelf gingen er namelijk van uit dat ze slechts tijdelijk in Nederland zouden blijven.
Na hun aankomst gingen de meeste Molukkers per bus naar het mobilisatiecentrum Amersfoort, waar ze werden onderzocht op tuberculose.
In Amersfoort ontvingen de militairen ook hun ontslagformulier, een gestencild papiertje waarop soms niet eens de naam van de betrokkene was ingevuld.
Sommigen weigerden het te ondertekenen.
Vanuit Amersfoort vertrokken de Molukkers – opnieuw per bus – naar een van de 52 woonoorden.
Achter de term ‘woonoord’ gingen allerlei soorten huisvesting schuil: militaire complexen, kloosters, villa’s en twee voormalige Duitse kampen: Vught en Westerbork.
In de omgeving van Rotterdam waren aanvankelijk geen Molukse woonoorden.
Dat veranderde in 1952 toen een groep Molukse ex-politiemensen zich in Slikkerveer vestigde, waar ze aan de slag konden bij twee scheepswerven en een constructiebedrijf.
De nieuwe werknemers kregen onderdak in een bedrijfsloods die al gauw werd omgedoopt in Kamp Q.
In 1958 vestigde een aantal Molukse gezinnen zich in een barakkenkamp bij Capelle aan den IJssel. Dit kamp, dat IJsseloord werd genoemd, omvatte onder meer een kerkgebouw, een school, een badhuis en een polikliniek.
In 1972 verhuisde een groot deel van de gezinnen in IJsseloord naar de nieuwe Molukse buurt in de wijk Oostgaarde.
Ook elders in de regio, zoals in Krimpen en Ridderkerk, waren inmiddels Molukse wijken gebouwd.(Diverse bronnen en Wikipedia)
30 jaar geleden, te gast bij de redacteur en bestuurder Lou De Clerck.
De Clerck studeerde Germaanse filologie. Hij begon zijn loopbaan op de Brusselsese redactie van de Gazet van Antwerpen als stagiair-journalist.
Als journalist hield hij zich vooral bezig met de EEG en de NAVO.
In 1973 ging hij aan de slag als hoofdredacteur binnendienst bij de Vlaamse Elsevier.
Vervolgens koos De Clerck voor de politiek.
Hij was achtereenvolgens perschef van minister van verkeer Jos Chabert (1975 – ’77), CVP-woordvoerder en hoofdredacteur van het partijblad Zeg (1978-’79), woordvoerder van premier Wilfried Martens (1979 – ’83) en woordvoerder van de Regering-Martens V (vanaf 1982).
Hierop volgend werd hij in 1983 aangesteld als directeur-generaal van het Belgisch Instituut voor Voorlichting en Documentatie (Inbel).
Vervolgens was hij van 1985 tot 1991 hoofdredacteur van de Gazet van Antwerpen. Van 1991 tot 1994 was hij algemeen-hoofdredacteur van de Vlaamse Uitgeversmaatschappij, uitgever van De Standaard en Het Nieuwsblad.
Na de overname van Het Volk eind 1994 werd zijn functie als algemeen hoofdredacteur afgeschaft en kreeg iedere krant terug zijn eigen hoofdredacteur.
Hij werd hoofdredacteur van Het Nieuwsblad.
In september 1995 werd hij uit die functie ontslagen.
In oktober 1995 werd hij als hoofdredacteur van deze krant opgevolgd door Pol Van Den Driessche.
Begin 1995 werd De Clerck samen met Paul Goossens interviewer in het discussieprogramma Het Uur van de Waarheid op de zender VT4.
Hij bleef dit slechts één seizoen.
Begin 1997 ging hij als redactioneel coördinator aan de slag bij de zender The Narrow Casting Company (TNCC).
Hij werkte mee aan het programma Medion. (Wikipedia, De Post maart 1991
en foto’s maart 1991)
R.I.P Francis Van den Eynde.
Ik leerde Francis in de jaren negentig van de vorige eeuw kennen, als een warm en tedere man.
De eerste ontmoeting zal ik nooit vergeten, het was in de ochtend toen hij zijn gevel aan het opkuisen was.
Want voor de zoveelste keer was zijn gevel terug beklad met hakenkruisen en scheldwoorden.
De waardige manier hoe hij daarmee omging, was het begin van een wederzijds waardering voor elkaar.
Ondanks verschillende achtergronden, leerde ik via Francis een andere kant kennen over Vlaanderen en vooral dat hij een warm hart had voor alle mensen.
Dus zeker niet de racist, zoals sommige hem durfde te noemen.
Later werden we dan ook vrienden, zoals we dat noemen in Fb termen.
Zijn liefde voor folkmuziek en Ierland kwam vaak aan bod tijdens onze gesprekken. Francis we gaan u missen, hier op het internet. Dank voor uw vriendschap.
50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 28 februari 1971)
50 jaar geleden, Belgische middenstanders revolteren tegen BTW-Provisie (De Post 21 februari 1971)
60 jaar geleden, te gast bij de Ambonezen in Nederland
40 jaar geleden, de kreet Wallonië moet een zelfstandige staat worden (De Post 8 februari 1981)
40 jaar geleden, de kreet Wallonië moet een zelfstandige staat worden (De Post 1 februari 1981)
30 jaar geleden, geen samenwerkingsakkoord tussen Sabena, British Airways en Klm
Vandaag is het al 20 jaar geleden dat minister van Staat Paul Vanden Boeynants is overleden.
Tijdens zijn politieke loopbaan werd hij minister van Middenstand en Defensie.
Tussen 1966 en 1968 was hij premier.
Ook in 1978 was hij eventjes premier toen hij een overgangskabinet leidde.
Vanden Boeynants was bijna veertig jaar lang Kamerlid.
Ook in de Brusselse gemeenteraad zetelde hij decennialang.
Alleen bracht hij het nooit tot burgemeester van zijn stad.
In 1982 stond een gerechtelijk onderzoek naar fiscale fraude zijn benoeming in de weg.
In juni ’86 werd Vanden Boeynants door de correctionele rechtbank van Brussel veroordeeld tot 3 jaar gevangenisstraf met uitstel en een boete van 620.000 F voor belastingfraude.
Bij de gemeenteraadsverkiezingen van oktober ’88 behaalde VDB in Brussel een grote verkiezingsoverwinning.
Hij werd door de meerderheid voorgesteld als kandidaat-burgemeester maar nam achteraf de beslissing om van het burgemeesterschap van Brussel af te zien.
Hij wou wachten “tot alle gerechtelijke moeilijkheden voorbij waren”.
Op 14 januari 1989 werd de gewezen premier door de bende Haemers-Lacroix ontvoerd.
Pas na betaling van een losgeld kwam hij op 13 februari weer vrij.
De politicus kwam in ’93 nog getuigen over die ontvoering tijdens het assisenproces rond de bende, terwijl Haemers zelf ondertussen zelfmoord had gepleegd.
Van zijn ontvoerders zit niemand vandaag nog in de cel.
Lacroix wordt in 2004 vrijgelaten.
Eerst gaat hij als leerkracht in het volwassenenonderwijs aan de slag.
Momenteel is hij leerkracht Engels en Nederlands in het secundair onderwijs.
Sinds zijn vrijlating is Lacroix, naar verluidt, nog geen seconde van de rechte weg afgeweken
Bajrami komt ook in 2004 vrij en wordt uitgeleverd aan Kosovo, waar hij nu als een vrij man rondloopt.(diverse bronnen, Stefan Grommen en Wikipedia)Begin 1995 trok VDB zich helemaal terug uit de politiek.(Diverse bronnen, Belga, De Standaard, Stefan Grommen en Wikipedia)
50 jaar geleden, weeklange schoolstaking leidt tot historische overwinning te Gent (De Post 20 december 1970)
30 jaar geleden, voormalig journalist voor de BRTN en huidige politieker Reddy De Mey
De Mey werkte tijdens de jaren 70 en 80 voor de BRT als journalist en verslaggever.
Zijn meest beroemde moment vond plaats toen hij bij de scheepsramp rond de Herald of Free Enterprise in 1987 voor de kust van Zeebrugge meteen ter plekke was en als enige journalist vanop het zinkende schip verslag uitbracht.
Tijdens de jaren 90 werkte hij mee aan het humaninterestprogramma Afrit 9.
De Mey had altijd al een interesse in nieuws bekeken vanuit de ogen van de gewone man.
Voorts was hij te zien in Familie Backeljau (1993), Buiten De Zone (1994) en Misstoestanden (2000).
In 1999 werd De Mey door de VRT ontslagen en hij ging met pensioen.
Men verweet hem onder meer dat hij te graag in beeld verscheen tijdens reportages.
Hij probeerde nog actief te blijven bij VTM en VT4 en als anoniem medewerker aan Jurgen Verstrepens radioprogramma “ZwartWit”. Verstrepen, die later naar het Vlaams Belang overstapte, bezorgde De Mey ook een plaats in deze partij.
Eerder was De Mey nog lid van de SP en de lokale Oostendse partij Demo. Tijdens de Federale Parlementsverkiezingen van 2007 haalde De Mey 3473 stemmen.
In 2014 stond hij als lijstduwer op de Vlaams Belang-lijst voor de Europese verkiezingen. Hij raakte niet verkozen.
In 2018 stond hij op de 5e plaats van het Vlaams Belang van Oostende bij de gemeenteraadsverkiezingen.
Hij raakte verkozen en ging effectief zetelen.
Toen gisteren nog vandaag was 