30 jaar geleden, te gast bij Mieke Vogels (mei 1990)
Categorie: Politiek Benelux
70 jaar geleden, affiche-wedstrijd om te gebruiken als propaganda voor het Marshallplan.
In elk van de achttien landen die hulp kregen dankzij het Marshallplan, organiseerde men een affiche-wedstrijd.
Voor ons land en dit samen met Luxemburg waren er 492 deelnemers, waarvan 84 uitverkoren waren om deel te nemen aan de tentoonstelling.
De jury bestond uit twee hoge ambtenaren, vier kunstenaars en een journalist.
De voorzitter was Baron Opsomer en de andere leden waren Roger Okrent, Pierre Elvinger, Paul Fierens, Herman Teirlinck, Ernest Storck en Jean Jacques Gaillard.
De winnaar was Van Mierlo uit Antwerpen, tweede was Bernard Ghobert uit Etterbeek-Brussel en de derde was Fernand Lacroix uit Niel.
De winnaar kreeg een reis van drie weken naar Parijs en Rome, de tweede kreeg een reis van twee weken naar Parijs en Londen en de derde kreeg een reis naar Parijs voor een week.
De drie kregen ook nog eens 850 Belgische frank per dag tijdens hun vakantie.(Diverse bronnen, foto 4 de winnaar Van Mierlo, Baron Opsomer en de heer Nuveen van de E.C.A en De Post van 7 mei 1950)
40 jaar geleden, te gast bij Wilfried Martens en zijn gezin in hun tweede verblijf in Oostduinkerke.
50 jaar geleden, te gast bij minister Frans Van Mechelen
Van 1960 tot aan zijn dood in 2000 was Frans Van Mechelen voorzitter van de Bond van de Grote en Jonge Gezinnen.
In de jaren 1960 werd hij politiek actief voor de CVP, waar hij een vertegenwoordiger was van het Algemeen Christelijk Werknemersverbond.
Van 1965 tot 1976 zetelde Van Mechelen voor het arrondissement Turnhout in de Kamer van volksvertegenwoordigers.
In de periode december 1971-mei 1976 had hij als gevolg van het toen bestaande dubbelmandaat ook zitting in de Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap, die op 7 december 1971 werd geïnstalleerd en de verre voorloper is van het Vlaams Parlement.
Als politicus ijverde hij steeds voor nauwe banden met Nederland.
Ook werd hij in de jaren 1990 voorstander van een verre federalisering, ook inzake sociale zekerheid.
Van Mechelen was van 1968 tot 1972 Minister van Nederlandse Cultuur in de Regering-G. Eyskens V.
Onder zijn impuls werden vele Vlaamse cultuurcentra uitgebouwd, onder meer in de Vlaamse Rand rond Brussel.
Niet geheel verwonderlijk was het cultureel centrum De Warande in Turnhout een van de eerste. (Diverse bronnen, foto’s De Post 26 april 1970 en Wikipedia)
Vandaag 100 jaar geleden, stemde het parlement het voorstel goed waardoor vrouwen een stemrecht kregen voor de gemeenteraadsverkiezing, met uitzondering van geregistreerde prostituees en veroordeelde overspeligen.
Na de Eerste Wereldoorlog kwam de zaak ter sprake toen onder de druk van de socialisten in allerijl het algemeen enkelvoudig stemrecht werd ingevoerd, zonder dat de grondwet was aangepast.
Vrouwen werden nog steeds uitgesloten door de wet van 9 mei 1919, maar er waren enkele uitzonderingen om oorlogsopofferingen te honoreren: niet-hertrouwde weduwen en moeders van gesneuvelde soldaten of burgers kregen stemrecht voor het leven, evenals vrouwen die om vaderlandslievende redenen tot gevangenis waren veroordeeld of in voorhechtenis hadden gezeten.
Voor de gemeenteraadsverkiezingen voerde de wet van 15 april 1920 stemplicht in voor vrouwen, met uitzondering van geregistreerde prostituees en veroordeelde overspeligen.
Een poging om het vrouwenstemrecht ook bij provincieraadsverkiezingen in te voeren, mislukte.
Wel werd de stemregeling voor “oorlogsheldinnen” overgenomen.
Vrouwen kregen ook het recht zich verkiesbaar te stellen voor het parlement.
Vooral de liberalen bleven zich tegen algemeen vrouwenstemrecht verzetten.
Bij de grondwetsherziening die in 1921 de situatie rond het enkelvoudig stemrecht regulariseerde, pleitten de katholieken, in de eerste plaats de zeer conservatieve voorman Charles Woeste, voor algemeen vrouwenstemrecht.
Er werd toen een compromis gevonden, in de zin dat de invoering van vrouwenstemrecht kon worden ingevoerd door een bijzondere wet, die met 2/3-meerderheid moest worden goedgekeurd, en niet meer door de lastige procedure van een grondwetsherziening.
Ook werd het ingevoerde stemrecht van oorlogsheldinnen grondwettelijk verankerd.
Het zou tot 1948 duren voor een coalitie van christendemocraten en socialisten door een bijzondere wet het stemrecht voor vrouwen bij alle verkiezingen realiseerde.
De eerste parlementsverkiezingen waar vrouwen konden stemmen vonden op 26 juni 1949 plaats. Omdat het vrouwenstemrecht niet zorgde voor een vervrouwelijking van het parlement, werden vanaf 1994 politieke seksequota ingevoerd.(Diverse bronnen, Wikipedia en foto Ons Volk april 1920)
30 jaar geleden, was Patrick Dewael minister van Cultuur (April 1990)
De Vlaamse actrice en politica Mieke Bouve (foto maart 1990)
Vandaag 30 jaar geleden, toen politiek nog leuk was….😉 Patrick Dewael op de première van de film Koko Flanel
50 jaar geleden, te gast bij Paul-Henri Spaak
60 jaar geleden, Patrice Loemoemba in Brussel
50 jaar geleden, Julien Schoenaerts te gast bij stakingsleider Gerard Slegers en de drieëntwintigduizend mijnwerkers die in Limburg het werk neerlegde.
De mijnwerkers eisten samen met de vakbonden in 1969 een loonsopslag van vijftien procent.
Een en ander was het gevolg van een loonstudie die in opdracht van wijlen gouverneur Roppe werd uitgevoerd.
Na de nodige onderhandelingen met de directie van de Kempense Steenkolenmijnen gingen de vakbonden akkoord met een opslag van 4,5 procent.
Dit was hoegenaamd niet naar de zin van Gerard Slegers, een toenmalige werkleider in de kolenmijn van Winterslag.
Slegers kreeg de mijnwerkers achter zich geschaard en sleepte na een hardnekkige staking van vijf weken een loonopslag uit de brand die schommelde tussen de 25 en de 28 procent.
Gerard Slegers was meteen een bekende Limburger die de eerstvolgende verkiezingen postvatte op de VU-lijst voor de senaat.
Hij haalde onmiddellijk 21.000 voorkeurstemmen en werd senator. Problemen binnen de partij deden Slegers na één termijn afhaken.
Hij werd opgevist door het toenmalige CCR, de dienst waarin onder meer het reddingswezen van KS was ondergebracht.
Hier werkte hij tot hij op rustpensioen ging. (Diverse bronnen, DePost 15 februari 1970 en Wikipedia)
35 jaar geleden, Wilfried Martens en Leo Tindemans te gast bij de Amerikaanse president Reagan.
Het was een bezoekje van moeten voor Martens en de minister van buitenlandse zaken Tinderman.
Het was namelijk zo dat ons land een verklaring ondertekende in november 1979 en dit voor het toestaan van de installatie van kruisraketten.
Toen Amerika aandrong om de raketten te plaatsen in 1985. Vreesde Martens voor bij de volgende verkiezing een nederlaag.
Ook twijfelde hij of hij wel een meerderheid kon vinden in het parlement om deze wet goed te keuren.
Over deze ontmoeting schreef Reagan in zijn dagboek het volgende: Ze hielden een hoogdravend betoog om ons akkoord te laten gaan met een uitstel. Ik weet dat ze beiden voorstander zijn van de installatie, maar ze hebben de steun niet van hun parlement. Ik bleef vasthouden aan hun akkoord om te installeren.
Ik ben er zeker van dat dit was wat ze werkelijk wilden dat ik deed. Nu kunnen ze terug naar hun parlement gaan en zeggen dat ze het geprobeerd hebben, maar dat ik nee gezegd heb.
Uiteindelijk was het ook dat wat gebeurde.
Martens zei toen in parlement dat hij het verdrag niet kon negeren en dus moest uitvoeren.
Twee maanden later in maart 1985 werden zestien kernraketten gestationeerd in ons land.
Ook Nederland had hetzelfde probleem.
Nederland zou kruisraketten plaatsen, indien de Sovjet-Unie op 1 november 1985 meer dan 378 SS-20 kernraketten zou hebben gestationeerd.
Echter, als gevolg van de doorbraak die werd bereikt ging deze plaatsing niet door.
Zo werd van de vijf bedoelde plaatsingslanden, Nederland het enige land waar nooit kruisvluchtwapens zijn geplaatst. (Diverse bronnen, The Reagan Diaries geschreven door Douglas Brinkley en Wikipedia)
55 jaar gelden, grote staking van de petroleumindustrie
Meer dan vijfduizend arbeiders in de petroleumindustrie legde toen het werk neer. Ze deden dit, omdat hun eis tot loonsverhoging niet ingewilligd werden.
Waarnemer en politiek commentator Manu Ruys (De Post van 4 januari 1990)
30 jaar geleden, de politieker Gerolf Annemans
Toen gisteren nog vandaag was 