
40 jaar geleden, geen vrijers voor de meiden van de Vlaamse groep Venus (De Post 17 mei 1981)

Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek


Na de oorlog debuteerde van Montfoort in het schoolorkestje.
Al gauw trad hij op bij gala’s, kermissen en dergelijke.
In de jaren vijftig leerde hij in Amsterdam zijn eerste vrouw – Yvonne Henneco – kennen, met wie hij mee naar België ging.
Henneco maakte samen met Jan Verbraeken deel uit van het orkest van Marcel Hellemans, mensen met wie van Montfoort nog regelmatig zou samenwerken.

Later werkte hij nog met onder meer Miel Cools en Claire, met wie hij verschillende duetten opnam.

Een zo’n duet, “Op de purp’re hei”, stond in 1977 twee weken op nummer 1 in de BRT Vlaamse top tien.
In de media begon Van Montfoort op de radio, maar hij bouwde vooral een stevige televisiecarrière uit.
Hij was eerder te zien op de Belgische dan op de Nederlandse televisie. Bekende Belgische tv-programma’s waren Hallo met Henk en Henk in Wonderland.

In Nederland waren dat Hallo hier Hilversum en Met de muziek mee.
Van Montfoort speelde mee in verscheidene televisiefilms en -series, vooral in de jaren zestig.

Begin jaren tachtig zette hij min of meer een punt achter zijn carrière, hoewel hij tot in 2001 bleef optreden met een seniorenshow.
Van Montfoort overleed op 71-jarige leeftijd na een kort ziekbed aan longkanker.
Rembert De Smet en Herman Celis gingen van start met 2 Belgen als duo.
Hun eerste single was het nummer Quand Le Film Est Triste (1982)
met op de B-kant Lena
Deze single was meteen goed voor een verkoop van 5000 stuks.
Vreemd genoeg zijn beide nummers niet terug te vinden op het debuutalbum.
Voor hun tweede album Soulsmasking, besloot Rembert De Smet om het duo te versterken met Jean-Lou Nowé, Herman Truyens en Chris Whitley.
Uit dit tweede album kwam de single Call Me
De teleurstelling betreft de verkoop van het album en tijdens de opname van het nummer Opération Coup De Poing besloot Herman Celis om de groep te verlaten.
Dus van het grote succes van de remix van het nummer Lena en in feite ook van Opération Coup De Poing kon hij dus niet genieten.

Gelukkig kon hij via de overstap naar de groep Nacht Und Nebel wel tijdelijk genieten van het succes, dankzij het nummer Beats Of Love.
Zowel op de Lp en de single Beats Of Love is hij echter niet te horen, gezien de opnames dateren van 1983 en Patrick Nebel het drumwerk zelf deed.
Voor de opvolger Victoria 2000 was hij ook niet te horen gezien hij toen al de groep had verlaten.
Hoe het daarna ging met Herman Celis, kan ik u niets vertellen, gezien ik gewoonweg niets kan terug vinden.
Herman Celis grootste wapenfeit is dus dat hij medeoprichter was van 2 Belgen.
Vier jaar geleden stierf Rembert De Smet op 62-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. (foto Rembert De Smet en Herman Celis)


Voor Altijd van Andre van Duin is een liefdevolle ode aan zijn overleden echtgenoot Martin en hun leven samen.
Het melancholieke loflied werd geschreven door niemand minder dan Danny Vera en Andre van Duin bewerkte de tekst tot een persoonlijk verhaal over liefde, gemis en afscheid.
Vera dacht bij het schrijven van het lied direct aan ’s lands grootste artiest Andre van Duin als vertolker.
Zo geschiedde.

Voor Altijd is opgenomen door Frans Hagenaars in SSE Noord, samen met Danny Vera en Reyer Zwart die het arrangeerde.


Hij was oorspronkelijk bedrijfsleider van een fabriek in knippatronen.
In de jaren dertig begon hij een zangcarrière onder de artiestennaam Ted Jenkins.
Aanvankelijk zong hij vooral Franse chansons en cowboyliederen.
In 1940 nam hij de zang voor zijn rekening in het muzikale hoorspel Vrouw aan boord van Anton Beuving en Jan Vogel.
Een van de liederen daarin was Ketelbinkie, wat zijn grootste succes zou worden.
Drie jaar later zette hij het voor het eerst op de plaat, op het orgel begeleid door Cor Steyn.
Door het succes van Ketelbinkie concentreerde Van Schaik zich vooral op zeemansliederen.
Zijn artiestennaam was de zingende zwerver.
Andere populaire liederen van hem waren Het zwerverslied (1946), Geef mij maar een schip (1947), En altijd komen er schepen (1948) en Droomland (1950).
Hij was ook tweemaal in een Nederlandse film te zien: in 1949 in Een koninkrijk voor een huis en in 1955 in Ciske de rat.
Ook trad hij regelmatig op in revues en operettes.
Maar het is het lied over de straatjongen van Rotterdam waardoor de Amsterdammer Van Schaik nog steeds voortleeft. (Diverse bronnen en Wikipedia)




Vanda Vanda dat waren Karolien Quintens (Karo), Tiziana Scapin (Titi), Iris Van Hoof, Frédéric Godecharle en Hans De Jonghe.
Dankzij hun deelname aan het programma, kreeg de groep een platencontract bij Warner Music en scoorden ze meteen een #1-hit met hun eerste single Sunshine After The Rain.
Nadien scoorde de groep ook nog enkele kleinere hits en brachten ze een vrij succesvol eerste album uit.
In 2002 namen ze deel aan de preselecties voor het Eurovisiesongfestival.
Vooraf werden ze getipt als een van de topfavorieten, maar de groep haalde uiteindelijk niet eens de finale.
Kort hierop werd het platencontract tussen Warner en de groep verbroken
Nadat de groep ook het vertrek van Iris Van Hoof te verwerken had gekregen, nam ze de beslissing om als viertal en onder de nieuwe naam Quatro hun comeback te maken.
Onder de nieuwe naam scoorden ze echter geen enkele hit en ook een nieuwe deelname aan de selecties voor het Eurovisiesongfestival draaide op niets uit.
In 2004 besloten de groepsleden om elk hun eigen weg te gaan.
Van alle ex-leden is Iris Van Hoof de enige die een mediacarrière wist uit te bouwen in Vlaanderen.
Ze werkte jarenlang voor de commerciële zender VT4, waar ze onder andere het spel Get The Picture presenteerde.
Momenteel zingt ze nog steeds de coverband Frequent Flyer en dit samen met Frédéric Godecharle en werkt ze ook als presentatrice voor de populaire radiozender Radio 2.
Ze was ook actief als een van de coaches voor Junior Eurosong 2007.
Ook Karolien treedt nog steeds op met haar eigen coverband.
De andere twee zijn niet meer actief in de muziekwereld.

Vanda Vanda in de Story van 10 mei 2001

Op 12-jarige leeftijd zong ze het liedje Laat het altijd vrede zijn samen met het Volendams Operakoor.
De single werd voor Kerstmis 1972 uitgebracht, maar kwam niet in de hitparade.
Van mei tot augustus 1976 was zij de eerste BZN-zangeres.
De nummer 1-hit Mon amour werd eerst door haar ingezongen, maar toen zij bekendmaakte niet langer in BZN te willen blijven, nam de band de single op met Anny Schilder.
Rond de tijd dat Mon Amour nummer 1 in Nederland stond, nam Marie – onder de naam Annemarie – haar eerste solo-plaat op: ’t is al morgen.
In 1978 richtte Marie samen met echtgenoot Jan Buijs de band Spryng op.
Marie veranderde haar artiestennaam in Maribelle.
In 1981 deed zij mee aan het Nationaal Songfestival met de nummers Fantasie en Marionette.
Zij verloor echter van Linda Williams.
Maar in 1984 was het dan toch zover en vertegenwoordigde zij Nederland met Ik hou van jou op het Eurovisiesongfestival in Luxemburg.
Zij haalde daar, samen met Duitsland, een gedeelde dertiende plaats.
Het teleurstellende resultaat werd door critici geweten aan de creatie, die ze tijdens de uitzending droeg. De jurk had een opvallende roze strik op de buik.
Maribelle was genoodzaakt het kledingstuk op het laatste moment in Luxemburg aan te schaffen, omdat de oorspronkelijke witte jurk problemen gaf bij de belichting.
Ik hou van jou in de versie van Gordon behaalde in 1992 nog eens een notering in de hitparade.
In 1996 scoorde Dana Winner er een hit mee in Vlaanderen.
In de zomer van 2007 bereikte Roxeanne Hazes ermee de top 10 van de Top 40.
In 1991 viel Spryng uit elkaar en ging Maribelle solo verder.
In 1993 kwam er bovendien een einde aan haar huwelijk.
In 2007 bracht ze een nieuwe single, getiteld Jouw ogen, op de markt.
Maribelle woont momenteel op Ibiza. (diverse bronnen, Wikipedia en Joepie 12 april 1981)

