Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Vanaf 1915 tot en met 1960 was hij toneelspeler bij de K.N.S in Antwerpen.
Hij speelde ook in verschillende films, zoals in de eerste film van De Witte van Sichem van Ernest Claes met toen in de hoofdrol Jef Bruyninckx als de Witte(1934).
Ook speelde hij in de film Met den helm geboren (1939) en zijn laatste film was De zaak M.P. (1960)
In datzelfde jaar kreeg hij ook de cultuurprijs de Victor Driessensring. (De naam van deze toneelprijs is een eerbetoon aan de toneelspeler Victor Driessens die in 1853 de oprichter was van het Nationael Tooneel, het eerste professionele Nederlandstalige toneelgezelschap in Vlaanderen. Zeg maar de voorloper van het K.N.S in Antwerpen.
Hij was ook de eerste directeur van dit toneelgezelschap.
Remy Angenot zijn vrouw stierf in 1958 en zes jaar later op 5 december 1964 overleed hij in Antwerpen op de leeftijd van 70 jaar.(Diverse bronnen, De Post van 5 maart 1960)
50 jaar geleden, Hugo Claus in de Post van 1 maart 197050 jaar geleden, Hugo Claus in de Post van 1 maart 1970 50 jaar geleden, Hugo Claus in de Post van 1 maart 1970 50 jaar geleden, Hugo Claus in de Post van 1 maart 1970 50 jaar geleden, Hugo Claus in de Post van 1 maart 197050 jaar geleden, Hugo Claus in de Post van 1 maart 1970 50 jaar geleden, Hugo Claus in de Post van 1 maart 1970
Vander Sarren raakte bij het grote publiek bekend als de champetter in “De paradijsvogels”.
Hij speelde ook gastrollen in De kolderbrigade, “F.C. De Kampioenen, Wittekerke, Kiekens, Familie, Zone Stad en Spoed.
Vander Sarren was samen met Urbanus en Goedele Liekens ook te zien in het komisch spelprogramma “Wie ben ik?” op VTM.
Werther Vander Sarren had al enkele jaren gezondheidsproblemen. Door suikerziekte verloor hij zijn voet en hij leed ook aan de ziekte van Alzheimer.
De laatste paar maanden van zijn leven verbleef Werther Van Der Sarren in Home St.-Franciscus in het Oost-Vlaamse Kwaremont waar hij 26 jaar geleden zijn hart verloor aan de mooie omgeving.(Diverse bronnen, Ellen Maerevoet en Wikipedia)
Decorte heeft zijn drieluik over de Existentiële Prins herhaaldelijk de Aidstrilogie genoemd.
Onderbroekenlol, flauwekul, absoluut amateurisme, allemaal omschrijvingen die op Jan Decortes Naar Vulvania perfekt toepasbaar zijn.
Ware het niet dat Jan en de zijnen (Sigrid en Chantal in dit geval) niet onnozel of amateuristisch zijn.
Ze zetten je, en je zit er dan nog mee te lachen ook, voortdurend op het verkeerde been.Het cliché van de.stand-up comedian, het cliché van de amateur theatermaker in een lokaal gezelschap, het cliché van de schlemiel die verstrikt raakt in zijn eigen onhandigheden, het cliché ten slotte van de psychedelische trend (door Decorte zelf uit de Brusselse lucht geplukt en tot persoonlijk waarmerk verheven), het wordt allemaal tot een absoluut toppunt gedreven.
Het zou best mogelijk zijn om aan dit stuk een volledige theorie op te hangen over de stand van zaken in de kunst volgens Decorte.
Maar zo’n interpretatie glijdt van het stuk af als water. Ze houdt nooit echt steek, je kunt Decorte nergens op vastpinnen, zelfs niet op het feit dat hij niet kan spelen.
Als hij op het einde, op bevel van Sigrid Vinks, doodvalt op muziek van Lenny Kravitz’ “Let love rule” heeft dat een ondoorgrondelijke ironie: je weet echt niet of hij dat nu leuk en psychedelisch vindt, of evengoed gewoon flauwekul zoals zijn eigen stuk.
En Decorte zal wel de laatste zijn om hierover enige opheldering te verschaffen. En dat in hoofdzaak, omdat hij misschien wel beide tegelijk denkt.Anders gezegd, de “boodschap” van het stuk is kort en bondig: stop met denken.
Denken hier te begrijpen als het voortdurend opwerpen van intellectuele (ideologische) raamwerken tegen wat je ziet, het voortdurend zoeken naar een “diepere” waarheid, van welke aard ze ook mogen wezen.
Het bevrijdende gelach dat daarvan uitgaat, zit gewoon ingebakken in Naar Vulvania, het wordt nergens gezegd, uitgelegd, opgedrongen.
Dat we allemaal bezig zijn met seks, het is geen aanleiding tot handenwringend gepsychologiseer, het is aanleiding voor een ijzersterke schlager: “Ik ben de man die het niet kan, Zwabidim, Zwabidoem”.
Het enige wat je je zou kunnen afvragen is of dit zottekesspel nu per se over drie afleveringen uitgesmeerd moest worden. Gewoon omwille van de lol? (Diverse bronnen, De Standaard en De Post van 15 december 1989)
Toen gisteren nog vandaag was 