Maurice Béjart (oktober 1979)

Boogie Boy met de leading lady van de Vlaamse musicalindustrie Anne Mie Gils (Foto uit mijn privé collectie)

Vanavond 40 jaar geleden, start van de tweede reeks van de Collega’s op de BRT

Jacky Lafon in de Story van september 1979

Stella verliefd op Bruno Schevernels (Joepie van 17 september 1984)

Gisteren nog vandaag

Yvonne Lex (september 1979)

30 jaar geleden, Rosalie Niemand

Toen ze vijf jaar was werd Liliane Stijnen in een gesticht voor achterlijke kinderen gestopt, want ze was ongewenst. Daar werd ze lastig en opstandig van. Toen ze twaalf was, werd ze naar een psychiatrische inrichting voor volwassen vrouwen verplaatst, hoewel ze geestelijk gezond was.

Onder het strenge nonnenregime werd haar hele leven een aaneenschakeling van vernederingen, psychische martelingen, angst en onnoemelijk veel verdriet. Vijftig jaar lang was ze niemand, mocht ze niemand zijn en zo werd ze het personage Rosalie Niemand in een roman van Elisabeth Marain.

Rosalie Niemand vertelde haar verhaal aan Elisabeth Marain die diep onder de indruk was. Zo stond ze daar voor me, al vier jaar vrij, niet omdat ze genezen was verklaard, maar omdat de subsidies voor gesloten instellingen verlaagd werden. Ze stond daar en ik keek naar haar en besefte hoe zij zich ondanks alles op een uitzonderlijke wijze had opgericht en voor het eerst echt begon te leven op een leeftijd dat de meesten onder ons het voor bekeken houden. Ik zag haar kracht en onverwoestbaarheid en besloot over haar te schrijven.

Het NTG gaf aan Jan de Vuyst opdracht om van het boek een monodrama te maken. Voor veel mensen kwam dit stuk over aan als een mokerslag.

Dit werd zeker bewerkstelligd door de allesverterende vertolking van Lieve Moorthamer (regie Hugo Van Den Berghe) in de rol van Rosalie (wereldklasse volgens de recensent van Het Laatste Nieuws), maar minstens evenveel door de aangeboorde thematiek.

Rosalie is immers gebaseerd op het levensverhaal van Liliane Stijnen, een vrouw die door haar moeder als kind is opgesloten in een krankzinnigengesticht, zonder dat daar een concrete aanleiding toe was, en er pas als 50-jarige vrouw weer is uitgekomen. Zonder er mentaal te zijn onderdoor gegaan, sterk en gebroken tegelijk. Opstandig en berustend. Vol haat tegenover haar moeder, maar vast besloten iets van wat rest van haar leven te maken. Toch was Rosalie Niemand ook een voorstelling vol hoop. Met de nodige humor zelfs.

Rosalie Niemand werd gemaakt tijdens de sluitingsperiode van de schouwburg op het Sint-Baafsplein en kreeg een lange reeks opvoeringen in de Aula van de Gentse Universiteit. De voorstelling werd hernomen en kreeg een heel erg lange reeks reisvoorstellinge

Elisabeth Marain in de Humo van 9 november 1989

De Vlaamse acteur Ludo Hellinx, ik heb nergens spijt van en voel me een gelukkig man.

Ludo Hellinx is een bekend gezicht in het Vlaamse medialandschap, mede dankzij zijn vroege rol als Felix Haantjes in het populaire ‘Postbus X’ en de spin-off ‘Interflix’.

Een van zijn memorabelste rollen was die van inspecteur Raymond Jacobs in de politieserie ‘Flikken’.

Hij vertolkte dit personage tien jaar lang, van 1999 tot 2009. Samen met Mark Tijsmans (Wilfried Pasmans) was hij de enige acteur die in alle seizoenen van de reeks te zien was.

Hij hernam deze rol ook even in de film ‘Urbain’.

Daarnaast gaf hij gestalte aan Nelson Nilis in de dramareeks ‘Matroesjka’s’.

Ook in ‘F.C. De Kampioenen’ was hij een graag geziene gast. Na een eenmalige verschijning als zakenman in 1998, keerde hij vanaf 2003 regelmatig terug in de vaste gastrol van militair Senne Stevens.

Vanaf november 2012 kreeg hij ook een dagelijkse rol in ‘Familie’.

Zijn veelzijdigheid bleek verder uit talrijke gastrollen in series als ‘Recht op Recht’, ‘Hallo België!’, ‘Alexander’, ‘Windkracht 10’, ‘LouisLouise’ (waarin hij de vader van Kaat speelde) en ‘De Rodenburgs’.

Hij dook zelfs op in een sketch van ‘Chris en co’.

Naast zijn televisiewerk was Hellinx ook actief op de planken. In 2007 kroop hij in de huid van Marcel Kiekeboe voor de theatervoorstelling ‘Baas boven baas’ en in 2009 was hij circusdirecteur in de Studio 100-productie ‘Dobus’.

Recent kende Hellinx ook persoonlijk verdriet. Hij verloor zijn 94-jarige vader, die zachtjes in zijn slaap overleed. Dit verlies volgde op het overlijden van zijn moeder een jaar eerder, in februari, die eveneens 94 jaar werd.

In een interview in mei 2025 blikte hij terug op zijn lange carrière.

Hij haalde een herinnering op aan zijn afstuderen aan Studio Herman Teirlinck, waarbij Frank Aendenboom hem vertelde dat hij nooit een ‘jeune premier’ (mannelijke hoofdrol) zou worden.

Hellinx merkte daarover op: “Maar kijk, ik ben toch maar mooi al 46 jaar bezig en heb altijd werk gehad.”