35 jaar geleden, reclame voor chocolade van het merk Callebaut (mei 1986)
35 jaar geleden, wat heeft Matt Bianco met Wham te maken (Joepie 18 mei 1981)
60 jaar geleden, Gentenaar Leo Martin met zijn orkest
Leo Martin was muzikant, klarinetspeler, orkestleider en acteur, en trad vroeger met zijn orkest op in Gent, met Bobbejaan Schoepen (in Bobbejaanland), en in “Het Witte Paard” te Blankenberge.
Martin voegde zich na zijn opleiding klarinet aan het conservatorium van Gent bij The Blue Swingers van Jean Daskalides.
Hij speelde later ook in de big band van de Wetterse orkestleider Willy Rockin’. (Willy Rockin’ die veel grote namen heeft voortgebracht onder de Belgische muzikanten o.a. Freddy Sunder.)
Toen deze er in 1958 er de brui aan gaf kon Martin het orkest overnemen.
Gisteren nog vandaag
Tijdens de periode van de Gentse “Ancien Belgique” (rond 1956) was Leo en François een duo die in het Gents dialect komische optredens hadden in deze zaal.
Het duo had een groot succes bij de Gentenaars. Van diverse sketches bestaan er LP-platen.
Aan het duo kwam een abrupt einde door het overlijden van François (François Wiedemans).
In 1972 stopte Martin met het orkest en ging samen met Gaston in zee als “Gaston en Leo”.Leo leerde Gaston Berghmans voor het eerst kennen in 1957 in de Billiard Palace waar het orkest van Willy Rockin speelde.
Leo speelde er saxofoon en klarinet en Gaston voerde soms samen met hem enkele sketches voor twee man op. Hun komische optredens dienden vaak als proloog voor Leo’s muzikale momenten.
Met deze optredens werd de basis gelegd voor wat later Gaston en Leo zou worden.
Tot 1972 bleven ze echter apart van elkaar optreden.
Gaston trad ’s winters in de Ancienne Belgique op en ’s zomers speelde hij in Blankenberge in de Eden met het orkest van Bobby Setter.
Leo trad toen in Blankenberge op in “Het Witte Paard” en zo bleven ze regelmatig in contact om samen de zalen te vermaken.
Toen in 1968 de baas van “Het Witte Paard” Gaston in vaste dienst nam, nam de eigenaar van de Eden prompt ontslag omdat hij vond dat hij zonder Gaston niets was.
Gaston en Leo voerden hun acts ook op in het Engels vanwege de toeristen die vanuit dat land “Het Witte Paard” aandeden.
In 1972 doekte Leo zijn orkest op en traden hij en Gaston nog uitsluitend op als komieken.
Toch bleven ze nog geruime tijd hun shows in Oostende doen, tot “Het Witte Paard” in 1974 afbrandde.
In die periode had Leo ook een platenzaak aan de Dampoort in Gent.
Mathonet kreeg het idee om de legendarische revue Slisse & Cesar weer terug op te voeren. Berghmans was van de oorspronkelijke versie vroeger al een fan en had de revue in de jaren 60 al eens gespeeld in de Koninklijke Nederlandse Schouwburg met Nand Buyl, Jan Reusens en Anton Peters.Peters speelde toen Slisse, Reusens Cesar en Berghmans de postbode.
Peters verknoeide eens de act van Berghmans door zijn personage ongeïnteresseerd uit het raam te laten kijken terwijl Berghmans allerlei leuke spullen uit zijn posttas haalde.
Berghmans zag hoe hij afging en verliet vroeger dan gepland het podium. De dag erop toen Peters hetzelfde deed begon hij echter te improviseren en stal de show.
Peters schrok en hervatte de scène weer zoals gepland, al maakte Berghmans zijn deel nog langer.
In 1976 begonnen Berghmans, Tony Bell en zijn vrouw, Yvonne Verbeeck, Norma Hendy, Lucienne Steiner voor uitverkochte zalen de revue Slisse & Cesar op te voeren.
Mathonet besloot echter op zeker moment dat de tweede voorstelling op zondag gratis moest worden opgevoerd omdat er al zoveel kosten waren.
Na twee maanden hadden ze er genoeg van en besloten Berghmans en hij ermee te kappen omdat Martin vond dat Mathonet “geld genoeg verdiende”.
Vanaf 1972 waren Berghmans en Martin ook op televisie te zien.
Ze verdienden echter niet goed doordat de openbare televisie toen nog het monopolie had inzake televisiezenders.
In België hadden ze een beter verdienend programma Hallo met Henk met Henk van Montfoort waar ze wekelijks één sketch opvoerden.
Ze hadden ook geen impresario: iedereen belde gewoon de BRT om naar hen te vragen of stuurde brieven naar de BRT te hunner attentie.
In 1980 traden Berghmans en Martin samen met Yvonne Delcour en Romain Deconinck op in de komische politiereeks De Kolderbrigade.
Leo Martin werd in 1981 door de Snorrenclub Antwerpen tot “Snor van het Jaar” uitgeroepen.
Vanaf 1981 kwamen dan hun legendarische eindejaarsshows op de BRT.
Elk oudjaar zond de zender hun shows uit die tegen de 2.680.000 kijkers scoorden en waarvan vele klassiekers zijn geworden; zoals onder meer Restaurant De Gouden Leeuw en de bekendste van allemaal: Joske Vermeulen.
Tussendoor bleven de komieken ook zaaloptredens geven in Vlaanderen en draaiden ook vijf films: “De Witte van Sichem” (1980), “De boot naar Spanje” (1982) (regie: Willy Vanduren), “Zware Jongens” (1984) (regie: Robbe De Hert), “Paniekzaaiers” (1986) (regie: Patrick Lebon) en “Gaston en Leo in Hong Kong” (1988) (regie: Paul Cammermans).
Ondanks de hoge kijkcijfers en hun weergaloze succes keek de toenmalige top van de openbare televisieomroep erg neer op Berghmans en Martin en waren hun lonen bijgevolg ook erg laag.
Bob Boon kon niet meer lachen om hun meest recente scenario’s en directeur Paul Van Dessel liet weten dat hij niet meer met “gepensioneerde komiekskes” kon blijven werken.
De zopas opgestarte commerciële omroep VTM en haar bazen Mike en Guido ontvingen hen met open armen en betaalden veel beter.
Ondanks een laatste smeekpoging van BRT-kopstuk Jan Geysen maakten Berghmans en Martin dus de overstap.
Een van hun eerste komische series die ze tot stand brachten bij VTM was De Burgemeesters Van Bos.
Tijdens hun niet dalende succes kregen de komieken allebei met gezondheidsproblemen te kampen. Berghmans kreeg darmkanker.
Hij herstelde, maar Martin bij wie longkanker was vastgesteld overleed op 18 maart 1993 in het UZ Gent op 68 jarige leeftijd
Een half jaar eerder werden ze nog gevierd in de VTM-show “20 jaar Gaston en Leo” die gepresenteerd werd door Luc Appermont.
Hier speelde Martin ondanks de longkanker nog saxofoon onder leiding van dirigent Willy Claes.
Voor Gaston Berghmans, die nadien zei dat Leo altijd een broer voor hem was geweest, was dit een enorm zware klap.
Gaston Berghmans overleed op zaterdagochtend 21 mei 2016 in een rusthuis in Schoten op 90-jarige leeftijd.(Diverse bronnen en Wikipedia)
22Annie Rousseau, Anne Bruyneel en 20 anderen4 opmerkingenLeukOpmerking plaatsen
50 jaar geleden, reclame voor fototoestel Flex SL van het merk Leica (mei 1971)
Brt Top 30 (week van 22 mei 1991)
Vlaamse Top 10 (week van 22 mei 1991)
35 jaar geleden, Benny Neyman openhartig in de Story van 20 mei 1986
Humo week van 22 mei 1981, 1991, 2001 en 2011
De twee gezichten van Wim De Craene (Joepie 17 mei 1981)
Agnetha Fältskog van Abba in de Joepie van 17 mei 1981
Gerard Joling (Poster Joepie 18 mei 1986)
35 jaar geleden, toen viel mado-koningin Madonna door de mand (Joepie 18 mei 1986)
Deze week 40 jaar geleden, Koningin Beatrix en Prins Claus op werkbezoek aan Urk (18 mei 1981 en De Post 14 juni 1981)
Hits de wereld rond (week van 18 mei 1986)
35 jaar geleden, reclame voor Coca-Cola (mei 1986)
Vandaag 550 jaar geleden, de geboorte van Albrecht Dürer ( Duits kunstschilder, tekenaar, maker van houtsneden en kopergravures, kunsttheoreticus en humanist uit de Noordelijke renaissance)
Door de dood van Keizer Maximiliaan I eindigde ook zijn jaarlijkse toelage.
Daardoor maakte Dürer in juli 1520 een reis om zich te verzekeren van de gunst van de nieuwe keizer van het Heilige Roomse Rijk, keizer Karel V (kleinzoon van Keizer Maximiliaan I), die in Aken gekroond zou worden.
Dürer reisde met zijn echtgenote Agnes Frey en haar dienstmeid Johanna via de Rijn naar Keulen en daarna naar Antwerpen, waar hij met veel eer ontvangen werd.
Hij verbleef in Antwerpen vanaf 3 augustus 1520 tot en met 2 juli 1521.
Hij verbleef in het hotel Engelenborch, gelegen in de huidige Wolstraat 19 in Antwerpen.
De kunstenaar wilde zoveel mogelijk invloedrijke personen ontmoeten die voor hem konden pleiten bij Karel V.
Antwerpen had in Dürers tijd 8600 huizen en het bevolkingscijfer bedroeg 100000 inwoners en was daarmee even groot als Parijs.
In die periode ontmoette Dürer enkele malen Joachim Patinir, grondlegger van de Nederlandse landschapschilderkunst.
In juni 1521 ontmoetten Dürer en Lucas van Leyden elkaar in Antwerpen, ze wisselden prenten uit, en Dürer tekende bij die gelegenheid Van Leydens portret met zilverstift.
Tijdens zijn elf maanden durende verblijf in de Nederlanden, waarvan acht maanden in Antwerpen, tekende Dürer meer dan honderd portretten.
Het Antwerpse bestuur stelde aan hem voor, om definitief in Antwerpen te verblijven.
Hij zou daarvoor een jaarlijks inkomen krijgen van 300 gulden en een gratis woning.
Daarop zei hij, liever 100 gulden, maar dan in Neurenberg leven.
Het beeld van de kunstenaar is het enige overblijfsel van het huis dat ooit gebouwd is door Jan Adriaensens in de Lange Nieuwstraat 29 in Antwerpen.
Het beeld (hoofd) versierde daar de voorgevel omdat de bouwheren van mening waren dat deze kunstenaar veel voor Antwerpen gedaan had.
Het betreffende huis is afgebroken in 1852.
Hij bezocht ook Nijmegen, ‘s-Hertogenbosch, Brugge (waar hij Michelangelo’s beeldhouwwerk de Madonna van Brugge zag), Gent (waar hij Van Eycks Lam Gods bewonderde) en Zeeland.
In juni 1521 bracht hij een bezoek aan Margaretha van Oostenrijk in haar woning Hof van Savoye in Mechelen. Daar toonde ze haar collectie schilderijen aan hem.
Vooral de steun die hij ontving van Margareta van Oostenrijk, een dochter van keizer Maximiliaan, tante van Karel V en landvoogdes van de Nederlanden, zou daarbij van groot belang blijken te zijn.
In Brussel schilderde Dürer het portret van koning Christiaan II van Denemarken.
In Brussel zag hij ‘De dingen die naar de koning zijn gezonden uit het gouden land’, de Azteekse schatten, die Hernan Cortés naar Karel V stuurde na de val van Mexico.
Hij schreef dat de schat ‘voor mij mooier was dan wonderen.
Deze zaken zijn zo kostbaar dat hun waarde geschat wordt op 100.0000 florijnen’.
Het dagboek dat hij tijdens zijn reis door de Nederlanden bijhield, vormt een rijke bron van informatie voor kunsthistorici.
Dankzij zijn dagboek, komen we te weten dat dieven met de geldbeurs van zijn vrouw aan de haal gingen en dat tijdens een bezoek aan de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal in Antwerpen.
Ook krijgen we een beeld van Albrecht Dürer zijn karakter, want hij was toch een beetje aan de gierige kant.
Zo vermeldt hij elke stuiver en gulden die hij uitgeeft.
Zelfs het verlies tijdens een spelletje in de kroegen noteerde hij.
In zijn dagboek schreef hij ook, Antwerpen daar is geld genoeg, maar hij kon van deze rijkdom niet delen.
Want hij stelde vast dat buiten enkele mooie geschenken, hem in het geheel niets opgebracht had.
Toch met een verzekerde toeslag van 100 gulden, maar mogelijk besmet met malaria, keerde Dürer terug naar Neurenberg.
Hij werd na zijn overlijden in 1528 op de begraafplaats van het Johannisfriedhof ter aarde besteld en liet zijn weduwe een groot huis na, thans het Albrecht Dürer Huis, waar hij ook zijn atelier had gehad.
Zij stierf er in 1539.(Diverse bronnen, Wikipedia en De Post 16 mei 1971)
