Tag: 1983

Eddy Grant in de Joepie van 18 december 1983

‘Electric Avenue’ beschrijft de rellen van 11/12 april 1981 in de Londense Electric Avenue, bekend als “the Brixton riot”, waarbij 245 politieagenten en 45 burgers gewond raakten.

Meer dan 100 voertuigen werden in brand gestoken en 150 gebouwen beschadigd. Bij de rellen waren meer dan 5000 mensen betrokken. In Engeland staat dit bekend als ‘Bloody Saturday’.

Eddy Grant (°5 maart 1948) scoorde er in februari 1983 zijn 3de Vlaamse top 10-hit (n°3) als soloartiest mee. Het was de opvolger van de n°1-hit ‘I Don’t Wanna Dance’ en de 2de single uit het album ‘Killer On The Rampage’. De single kwam op 12 februari binnen in de Ultratop. Goed getimed, want die week verdween zijn vorige hit uit de lijst.

In de VS is het Grants grootste solohit. ‘Electric Avenue’ stond er 5 weken op n°2 en hield het 4 maanden vol in de top 40 van de Billboard Hot 100. Enkel ‘Flashdance’ van Irene Cara en ‘Every Breath You Take’ van The Police weerhielden hem van een n°1-hit.

Eddy Grant hield er tevens een Grammy-nominatie voor beste r&b-song aan over, maar was kansloos tegen Michael Jacksons ‘Billie Jean’.

Eddy Grant was samen met Prince een van de eerste zwarte artiesten die konden profiteren van Jacksons succes, dat het pad opende op MTV.

‘Electric Avenue’ stond nadien nog 2 keer in de charts: In 1997 als onderdeel van ‘Avenues’ van de Refugee Camp All-Stars en in 2001 in de Ringbang Remix, die in de Britse top 40 een top 5-hit werd.

In 2017 werd het 15de album ‘Plaisance’ van Eddy Grant uitgebracht, zijn eerste sinds 2006. De titel is de naam van Eddy’s geboorteplaats in Guyana.(Met dank aan Denis Michiels en Joepie 18 december 1983)

Vandaag bereiken The Motels met hun single Suddenly Last Summer de zeventiende plaats in de Brt Top 30.

Het nummer Suddenly Last Summer werd in 1983 als de eerste single van hun vierde album Little Robbers uitgebracht.

Het nummer werd geschreven door de zangeres van de groep, Martha Davis, en geproduceerd door Val Garay.

Het nummer bereikte de negende plaats op de Billboard Hot 100 en de eerste plaats op de Billboard Rock Top Tracks chart.

In Canada kwam het nummer op de elfde plaats en eindigde het als de 98ste bestverkopende single van 1983.

In Vlaanderen was de single goed voor een In Vlaanderen was de single goed voor een zeventiende plaats in de Brt Top 30 en in Nederland bereikte ze de elfde plaats in de Top 40.

Martha Davis heeft in verschillende interviews gezegd dat het nummer gaat over thema’s als het verlies van onschuld en maagdelijkheid.

De videoclip werd ook geregisseerd door hun producer Val Garay met camerawerk van John Alonzo.

De video, gefilmd met zachte focus, toont Martha Davis die zich een romantische ontmoeting op het strand herinnert (met de geliefde gespeeld door Robert Carradine) nadat een ijskar door haar buurt rijdt; iedereen heeft een oordelende, strenge uitdrukking zowel in het verleden als in het heden.

Het boek dat Davis in de video leest is Jane Bierce’s roman Building Passion uit 1983.

De bandleden verschijnen ook en beelden losjes de houdingen van de “rovers” op de albumhoes van Little Robbers na aan het einde van de video.

Martha Davis verliet The Motels in 1987 en begon een solocarrière.

Ze bracht verschillende albums uit, waaronder Policy (1987), …So the Story Goes (2004) en Beautiful Life (2008).

Ze herenigde zich met The Motels in 1998 en toert nog steeds met hen.

Ze heeft ook samengewerkt met andere artiesten, zoals Sly Stone, Ivan Neville en Ryan Adams.

Ze is twee keer getrouwd geweest en heeft twee kinderen.

40 jaar geleden, in 1983, speelde Sean Connery voor de zevende en laatste keer de rol van James Bond in de film “Never Say Never Again”

De film is gebaseerd op de James Bond-roman “Thunderball” uit 1961 van Ian Fleming.

De regie was in handen van Irvin Kershner. De film is vooral bekend omdat Sean Connery terugkeerde in de rol van James Bond, een rol die hij voor het laatst speelde in 1971.

De titel van de film verwijst naar Connery’s eerdere verklaring in 1971 dat hij “nooit meer” die rol zou spelen.

Ondanks dat Connery 52 was tijdens de opnames, maakt het script vaak referentie naar Bond als verouderd en voorbij zijn hoogtepunt. Ironisch genoeg was Connery drie jaar jonger dan de toenmalige Bond-acteur Roger Moore.

De film ging in première op 7 oktober 1983 en werd positief ontvangen, met name de acteerprestaties van Connery en Klaus Maria Brandauer.

De film bracht 160 miljoen dollar op aan de kassa, waardoor het een commercieel succes was (Joepie 27 november 1983)

40 jaar geleden, The Assembly met hun nummer Never Never.

Vince Clarke raakte geïnspireerd door synthesizermuziek nadat hij bands als OMD, The Human League en Fad Gadget had ontdekt.

Hij vormde een nieuwe band met zijn oude vrienden Martin Gore en Andy Fletcher, en rekruteerde Dave Gahan als zanger nadat hij hem ‘Heroes’ van David Bowie had horen zingen.

Ze kozen de naam Depeche Mode, naar het Franse modemagazine Dépêche Mode.

De eerste single van Depeche Mode, ‘Dreaming Of Me’, bereikte in het voorjaar van 1981 slechts de 57e plaats in de Britse hitlijst, maar de opvolger ‘New Life’ was die zomer hun eerste top 15-hit.

Toen Vince Clarke zijn vertrek bij Depeche Mode bekendmaakte, was ‘Just Can’t Get Enough’ net hun eerste Britse top 10-hit geworden.

Vince Clark ging in 1982 verder met Alison Moyet en zijn geluidstechnicus Eric Radcliffe, geboren op 3 december 1950, in de band Yazoo, maar hield het na een jaar alweer voor gezien.

Met Radcliffe begon Clark The Assembly.

Het idee was om bij elk nieuw nummer een andere zanger of zangeres te laten meedoen.

Met de Ierse ex-Undertones-zanger Feargal Sharkey namen ze ‘Never Never’ op.

Het bleef echter bij deze ene single, want daarna gingen de heren weer uit elkaar.

Feargal Sharkey maakte solocarrière en Vince Clark richtte samen met Andy Bell de band Erasure op.

Het melancholische ‘Never Never’ haalde de top 5 in het Verenigd Koninkrijk in november/december 1983.

Later bereikte het ook de top 5 in Zwitserland, Zweden en Noorwegen.

In Vlaanderen stond The Assembly in januari 1984 op nummer 18.

Het nummer viel destijds op vanwege de gitaarsample die noot voor noot werd nagespeeld door een Fairlight CMI-synthesizer.

In 2011 brachten Vince Clarke en Feargal Sharkey ‘Never Never’ eenmalig ten gehore tijdens een concert van Erasure op het Mute Records Short Circuit-festival.

40 jaar geleden speelde John Travolta de hoofdrol in de film Staying Alive, een vervolg op Saturday Night Fever uit 1977 (Muziek Expres november 1983)

De film was geschreven en geregisseerd door Sylvester Stallone, die ook een cameo maakte als een man op de straat.

De film was een succes aan de kassa, met een wereldwijde opbrengst van 127 miljoen dollar tegen een werkbudget van 22 miljoen dollar.

De film volgde het verhaal van Tony Manero, een voormalige disco-ster die zijn droom najaagt om professioneel te dansen op Broadway.

Hij wordt verliefd op Laura, een rijke Engelse danseres die de hoofdrol krijgt in de show Satan’s Alley, waarin Tony en zijn vriendin Jackie ook kleine rollen hebben.

De film eindigt met een emotionele show, een verzoening met Jackie, en Tony’s triomfantelijke uitstraling als hij door Times Square paradeert.

De muziek van de film werd verzorgd door de Bee Gees, die ook verantwoordelijk waren voor de soundtrack van Saturday Night Fever.

Het nummer “Far from Over” van Frank Stallone, de broer van Sylvester, was een hit en werd genomineerd voor een Golden Globe en een Oscar voor beste originele nummer.

Andere nummers uit de film waren “The Woman in You” en “Stayin’ Alive” van de Bee Gees, en “Look Out for Number One” van Tommy Faragher.

Irene Cara, van arm meisje tot superster.

Zangeres en actrice Irene Cara begon al op jonge leeftijd met optreden en speelde op vijfjarige leeftijd in een Broadway-show.

Haar eerste filmrol was Angela in de romantische thriller Aaron Loves Angela uit 1975.

Irene Cara werd beroemd door haar rol als Coco Hernandez in de film en tv-serie Fame uit de jaren tachtig.

Ze zong ook het titelnummer van de film dat een wereldwijde hit werd.

In 1983 won ze een Oscar, een Grammy en een Golden Globe voor haar bijdrage aan de soundtrack van Flashdance, waar ze het nummer “Flashdance… What a Feeling” zong.

Na deze successen bracht ze nog enkele albums uit, maar ze kon niet meer hetzelfde niveau van populariteit bereiken.

Ze raakte ook betrokken bij juridische geschillen met haar platenmaatschappijen over haar contracten en royalty’s.

Irene Cara was getrouwd met Conrad Palmisano, een stuntman en regisseur, van 1986 tot 1991. Ze gingen uit elkaar na vijf jaar huwelijk. Ze kregen geen kinderen samen.

Ze kwam verleden jaar te overlijden op 25 november 2022.

Volgens het Amerikaanse Cara is overleden aan de gevolgen van hypertensie (hoge bloeddruk, red.) en een hoge cholesterol. Dat schrijft het Amerikaanse ‘TMZ’ op hun website.

Uit de resultaten van het onderzoek is ook gebleken dat de zangeres aan diabetes leed (Joepie 11 december 1983)