30 jaar geleden, gratis sportieve Kolorkids bij aankoop van Gold of Fun Gold van Kodak
Tag: 1996
Veronica, week 29 van 1976, 1981, 1986, 1991, 1996, 2001, 2006 en 2011
Vandaag dertig jaar geleden kostte de ramp met de Belgische C-130 Hercules op de vliegbasis Eindhoven aan vierendertig inzittenden het leven.
Het transportvliegtuig was onderweg vanuit Italië, waar het militaire muziekkorps had deelgenomen aan een festival. Vlak voor de landing raakte het toestel onverwacht in moeilijkheden door een botsing met een zwerm vogels.
De piloten probeerden op lage hoogte nog een doorstart te maken, maar deze mislukte, waarna de Hercules met een enorme klap op de grond neerstortte.
Hoewel bijna alle inzittenden de zware initiële impact overleefden, brak er na de crash vrijwel direct een felle brand uit.
Vanaf dat moment stapelden de fatale misverstanden en fouten zich in een snel tempo op.
De toegesnelde brandweerlieden probeerden aanvankelijk uitsluitend het vuur te bestrijden en deden weinig moeite om de deuren van het toestel te openen.
Pas later bleek dat de brandweer op dat moment nog niet wist dat er mensen vastzaten in het vrachtruim.
Ook de verkeersleiding was er bij het uitbreken van de brand totaal niet van op de hoogte dat het toestel naast de bemanning een voltallig fanfarekorps vervoerde.
De opgesloten militairen in het transportvliegtuig probeerden intussen wanhopig en tevergeefs de nooduitgangen te forceren.
De meesten kwamen uiteindelijk op tragische wijze door verstikking om het leven.
Slechts zeven inzittenden wisten het verschrikkelijke ongeluk te overleven.
De conclusies van het latere onderzoek naar de oorzaak en afhandeling van de ramp waren ronduit schokkend.
Het Crisisonderzoeksteam van de Leidse Universiteit stelde later dat jaar vast dat zowel de top van de Koninklijke Luchtmacht als de autoriteiten in Eindhoven in grote mate medeverantwoordelijk waren voor de enorme omvang van deze tragedie.
De autoriteiten waren volgens het onderzoeksteam nalatig door een slordig management en faalden bij het naleven van het vastgestelde rampenbestrijdingsplan. Zo had de bewuste zwerm vogels verjaagd moeten zijn nog voordat het toestel aan zijn landing begon.
De persoon die hiervoor verantwoordelijk was, ging er echter ten onrechte van uit dat de Hercules pas veel later op de avond zou arriveren.
Daarnaast wees het onderzoek ook op cruciale beoordelingsfouten van de Belgische bemanning.
In de cockpit werd verkeerd ingegrepen toen er onverwacht vogels in een van de motoren terechtkwamen.
De piloten maakten vervolgens een doorstart met een veel te lage snelheid, waardoor ze de volledige controle over het zware toestel verloren.
Volgens de onderzoekers was de piloot niet op zijn taak berekend in deze complexe noodsituatie en had de boordcommandant naar verhouding weinig ervaring.
Op vijftien juli tweeduizendzestien, precies twintig jaar na het drama, werd bij het stadhuis van Eindhoven een openbaar monument ter nagedachtenis aan de slachtoffers onthuld.
Dit gedenkteken is voor iedereen vrij toegankelijk, in duidelijke tegenstelling tot het allereerste monument dat op de afgesloten vliegbasis Eindhoven staat en uitsluitend toegankelijk is voor de nabestaanden.
Veronica week 28 van 1976, 1981, 1986, 1991, 1996, 2001, 2006 en 2011
30 jaar geleden, reclame voor zaklampen van het merk Maglite
Mag Instrument, het bedrijf achter de bekende Maglite-zaklampen, kent een geschiedenis die onlosmakelijk verbonden is met de oprichter, Anthony Maglica.
Maglica werd geboren in New York, groeide op in Europa en keerde in de jaren vijftig terug naar de Verenigde Staten met nauwelijks kennis van de Engelse taal, maar met een enorme gedrevenheid.
In 1955 begon hij in Los Angeles een kleine machinewerkplaats met slechts een draaibank en een bescheiden startkapitaal.
Zijn bedrijf produceerde aanvankelijk precisieonderdelen voor de industrie, de ruimtevaart en het leger.
Deze achtergrond in precisietechniek legde de fundering voor zijn latere successen.
In 1979 introduceerde Mag Instrument de allereerste Maglite. Maglica had als doel een product te ontwerpen dat robuust en betrouwbaar genoeg was voor de veeleisende omstandigheden van politieagenten, brandweerlieden en andere hulpverleners.
De zaklamp werd vervaardigd uit geanodiseerd aluminium, waardoor deze extreem duurzaam bleek.
Dit ontwerp viel direct op in een markt die op dat moment werd gedomineerd door kwetsbare plastic modellen.
Een ander opvallend kenmerk was de mogelijkheid om de lichtbundel aan te passen door aan de kop te draaien, een innovatie die al snel de standaard werd binnen de industrie.
De introductie van de kleinere Mini Maglite in 1984 zorgde voor een definitieve doorbraak bij het grote publiek.
Deze compacte variant bood dezelfde bouwkwaliteit en functionaliteit, maar paste gemakkelijk in een jaszak of dashboardkastje.
De zaklampen groeiden al snel uit tot een wereldwijd symbool van Amerikaans vakmanschap en betrouwbaarheid.
Het bedrijf hecht er bovendien veel waarde aan om de productie volledig in de Verenigde Staten te houden.
Vanuit de fabriek in Ontario, Californië, blijft Mag Instrument trouw aan de oorspronkelijke visie van zijn oprichter, waarbij kwaliteit, degelijkheid en innovatie nog steeds centraal staan.
Wat Anthony Maglica’s persoonlijke verhaal zo bijzonder maakt, is dat hij in november 1930 in New York werd geboren, tijdens de Grote Depressie, maar als peuter met zijn moeder naar Kroatië verhuisde, haar thuisland.
Hij bracht zijn jeugd door op het eiland Zlarin en maakte daar de verwoestingen van de Tweede Wereldoorlog mee.
Pas in 1950 vluchtte hij terug naar Amerika. Hij sprak destijds geen woord Engels en leerde de taal door elke dag een paar nieuwe woorden in zich op te nemen terwijl hij allerlei baantjes aannam.
Het bescheiden startkapitaal voor zijn eerste werkplaats bedroeg precies 125 dollar, net genoeg voor de aanbetaling van zijn allereerste draaibank.
Ondanks dat hij inmiddels 95 jaar oud is, heeft Anthony Maglica de touwtjes nog steeds strak in handen.
Er is bij Mag Instrument dan ook geen sprake van een externe directie of overname; het is altijd een onafhankelijk bedrijf gebleven dat stevig binnen de familie verankerd ligt.
Als eigenaar en president weigert Maglica resoluut om een stap terug te doen.
Met een ongekende werkethiek stuurt hij de onderneming nog elke dag aan en hij staat erom bekend dat hij persoonlijk elk nieuw productontwerp inspecteert voordat het op de markt wordt gebracht.
Tegenwoordig is Mag Instrument een miljoenenbedrijf met een uiterst solide financiële toestand.
De geschatte jaaromzet van de onderneming schommelt tussen de honderd en ruim tweehonderdvijftig miljoen dollar, wat de absolute onafhankelijkheid van het merk verder onderstreept.
In lijn met dit onafhankelijke karakter is het bedrijf dus niet aanwezig op de beurs, waardoor het zonder druk van externe aandeelhouders volledig zijn eigen koers kan blijven varen.
Het bedrijf biedt werk aan ongeveer vijfhonderd tot duizend werknemers.
Wat bijzonder is aan de werking van deze wereldwijde speler, is de strikte scheiding tussen de productie enerzijds en de internationale verkoop anderzijds.
Alle productiearbeiders wonen en werken in de Verenigde Staten, omdat Maglica weigert de fabricage naar goedkopere landen te verplaatsen.
Tegelijkertijd heeft het merk een indrukwekkend distributienetwerk uitgebouwd in Europa en de rest van de wereld.
In deze regio’s werkt Mag Instrument uitsluitend met lokale verkoopteams, vertegenwoordigers en distributeurs die de producten in de markt zetten.
Hierdoor is de Maglite overal ter wereld vlot verkrijgbaar, van gespecialiseerde Europese outdoorwinkels tot internationale politiekorpsen, terwijl het kloppende hart van het bedrijf onveranderd in Californië blijft liggen.
Hoewel het bedrijf in essentie is gebouwd rond de klassieke zaklamp en dit product nog steeds de kern van hun bestaan vormt, heeft Mag Instrument zich door de jaren heen niet beperkt tot slechts één model.
Het bedrijf heeft zijn expertise in precisietechniek en aluminiumbewerking gebruikt om het assortiment aanzienlijk te verbreden naar andere verlichtingsoplossingen en toepassingen.
Naast de traditionele modellen produceert het bedrijf tegenwoordig ook een breed scala aan specifieke verlichting voor uiteenlopende sectoren.
Dit omvat onder meer tactische verlichting die specifiek is ontworpen voor gebruik door wetshandhavingsinstanties en militaire eenheden, waarbij extra eisen worden gesteld aan de robuustheid en de lichtopbrengst.
Daarnaast bieden ze geavanceerde, compacte, oplaadbare varianten aan voor dagelijks gebruik en gespecialiseerde werklampen voor professionals in de bouw of de auto-industrie.
Buiten de zaklampen zelf richt Mag Instrument zich op het creëren van een compleet ecosysteem rondom hun producten.
Dit vertaalt zich in de productie van talloze accessoires, variërend van oplaadstations en vervangbare onderdelen tot filters en montagebeugels waarmee de lampen bijvoorbeeld aan voertuigen of uitrusting kunnen worden bevestigd.
Bovendien zet het bedrijf zijn eigen technologie en patenten in voor andere doeleinden die direct voortkomen uit hun productieprocessen.
Omdat ze beschikken over een hoogwaardig machinepark voor metaalbewerking, worden onderdelen en componenten ook buiten de eigen zaklampenlijn geproduceerd.
Toch blijft de focus onveranderd liggen op producten die profiteren van dezelfde hoge kwaliteitsstandaarden die het merk wereldberoemd hebben gemaakt.
Joepie 5, 12, 19 en 26 juni 1996
Het is vandaag precies dertig jaar geleden dat we afscheid namen van de Vlaamse blueszanger Luke Walter Jr., die als Luc Renneboog het levenslicht zag.
Vanwege zijn diepe, warme stemgeluid werd hij ook wel de Belgische Tony Joe White genoemd.
Zijn muzikale reis kreeg begin jaren zeventig al vorm toen hij meewerkte aan een album van dichter Patrick Conrad.
Tijdens die opnames, geproduceerd door Roland Van Campenhout, ontmoette hij Albert Szukalski.
Deze kunstenaar werd een vriend voor het leven die Luke voortdurend stimuleerde om zijn weg in de muziekwereld te vervolgen.
Szukalski had zelf een indrukwekkend parcours afgelegd; hij studeerde aan de Antwerpse Koninklijke Academie voor Schone Kunsten en was daar assistent van grootheden als Jef Verheyen, Paul Van Hoeydonck en Vic Gentils.
Hij verwierf vooral bekendheid met zijn drapages en spookachtige gestalten.
Een van zijn meest iconische projecten is het beeldenpark in de Amerikaanse Death Valley-woestijn, waar hij onder andere Het Laatste Avondmaal creëerde met Jezus en de apostelen als verschijningen.
Zelfs in zijn laatste levensdagen, terwijl hij wegens keelkanker op de palliatieve dienst van het Antwerpse Middelheim-ziekenhuis verbleef, bleef hij creëren.
Met toestemming van de directie maakte hij daar samen met Fred Bervoets een laatste beeld van plaaster en polyester, dat slechts enkele dagen voor zijn overlijden in 2000 werd voltooid.
In 1986 richtte Luke Walter Jr. de band Blue Blot op.
De groepsnaam was een creatieve vondst, want een blue blot is letterlijk een blauwe inktvlek, wat mooi verwees naar hun muzikale blauwdruk van blues en soul.
Kort daarna verscheen in 1987 het debuutalbum Shopping For Love in een beperkte oplage. Blue Blot had toen al een sterke livereputatie opgebouwd met optredens op het Rhythm n Blues Festival in Peer.
De bezetting bestond destijds uit muzikanten zoals drummer Michael Schack en gitarist Marty Townsend.
Een leuk weetje over de band is dat zij destijds een unieke sound creëerden door de inzet van de toen nog relatief onbekende achtergrondzangeressen, die later zelf grote carrières zouden uitbouwen.
De vaste kern van deze getalenteerde dames bestond uit Anja Baert, Catherine Mys, Cindy Barg en Micheline Van Hautem, terwijl in de beginjaren ook presentatrice Sabine de Vos wel eens inviel.
Anja Baert kreeg naderhand grote bekendheid als soloartiest onder haar artiestennaam Chelsy.
Micheline Van Hautem maakte naam in de theaterwereld met haar veelgeprezen vertolkingen van het chansonrepertoire van Jacques Brel.
Zij kon daarbij ook rekenen op een trouwe schare bewonderaars; zo was ik destijds zelf een groot fan en trad ze ook geregeld op in mijn eigen zaak, de Hotsy Totsy in Gent.
Waar trouwens ook Luke Walter Jr. na een optreden in Gent en omgeving vaak naar de Hotsy Totsy kwam met zijn gezelschap.
De grote doorbraak volgde in 1991 met het album Bridge To Your Heart.
De door Dani Klein geproduceerde titeltrack en nummers als September en de Bill Withers-cover Who Is He (And What Is He To You)? werden grote successen.
Dani Klein, die destijds al succes oogstte met Vaya Con Dios, leverde bovendien zelf vocalen aan voor de titeltrack van die plaat.
Wist je dat het nummer ‘Bridge To Your Heart” oorspronkelijk niet eens als single gepland was, maar door de overweldigende reacties tijdens radio-interviews en liveoptredens alsnog werd uitgebracht?
Met de opvolger ‘Where Do You Go?’ kreeg de band ook voet aan de grond in het buitenland, mede dankzij radiohits zoals ‘Pretty Good’ en de Toto-cover ‘Hold The Line’.
Luke Walter Jr. stond erom bekend dat hij nummers zo intens kon brengen dat Toto-gitarist Steve Lukather destijds liet weten erg onder de indruk te zijn van hun coverversie.
Toen Luke Walter Jr. ziek werd door leukemie, kwam de band nog maar sporadisch bij elkaar.
Er werd zonder veel succes geëxperimenteerd met andere zangers, maar in 1996 bracht Luke zelf nog de soloplaat ‘Back To Normal’ uit.
Dit album was zijn muzikale testament en liet een zeer persoonlijke, breekbare kant van de zanger horen.
Na zijn overlijden zetten de overige bandleden hun carrière elders voort.
Michael Schack speelde later bij Clouseau, Angelico en Netsky, en groeide uit tot een internationaal gerespecteerde demonstrateur van elektronische drums.
Marty Townsend werd een veelgevraagd producer voor artiesten als Pop In Wonderland, Spark, John Terra, Jo Vally en Barbara Dex.
Ook speelde hij samen met Nick Beggs in de Belgische progrockband Fish On Friday.
Fish On Friday staat onder contract bij het Britse label Esoteric Recordings en heeft inmiddels zes albums op zijn naam staan, met ‘8 mm’ uit 2023 als meest recente wapenfeit.
Hun muziek wordt omschreven als een verfijnde mix van pop en progressieve rock die toegankelijk is voor een breed publiek.
Vandaag, precies dertig jaar geleden, werd de skyline van de stad opgeschrikt door een wel heel ongebruikelijk ongeval.
Een heteluchtballon vloog op 9 juni 1996 rond 21.30 uur ongewoon laag boven het centrum en kwam uiteindelijk hardhandig tot stilstand tegen de torenspits van de Sint-Jacobskerk.
Terwijl de buurt rond de kerk direct uitliep voor dit bizarre schouwspel, hingen de drie inzittenden in grote onzekerheid hoog boven de grond.
De reddingsoperatie die volgde, zou de geschiedenis ingaan als een van de meest memorabele interventies van de lokale brandweer.
Onder de toegestroomde hulpverleners bevond zich de toen 25-jarige Yves Pieters, die pas enkele maanden in dienst was.
Hij herinnert zich het incident als het absolute hoogtepunt in zijn carrière.
De uitdaging voor het team was enorm: de standaardladderwagen was met een lengte van dertig meter simpelweg te kort om de mand te bereiken.
Er moest dus een creatieve oplossing komen om de passagiers veilig naar beneden te krijgen.
Uiteindelijk besloot de brandweer de toren van binnenuit te benaderen.
Door een gat in de constructie te maken, slaagden de spuitgasten erin om de drie inzittenden één voor één in veiligheid te brengen.
Hoewel de redding een groot succes was en iedereen er als door een wonder zonder kleerscheuren vanaf kwam, bleven de sporen van het ongeval nog jaren zichtbaar.
De torenspits raakte tijdens de botsing en de daaropvolgende reddingsactie zo zwaar beschadigd dat het karakteristieke kruis voor de veiligheid direct verwijderd moest worden.
Het zou nog jaren duren voordat de skyline van Gent op dit punt hersteld werd en er een nieuw exemplaar in de plaats kwam.
In de volksmond wordt nog steeds gefluisterd dat een van de passagiers die avond een aanzoek wilde doen, een romantisch plan dat door de botsing met de kerk een wel heel onverwachte wending kreeg.
Gisteren nog vandaag
Vandaag dertig jaar geleden onthulde historicus Rein Bijkerk een opmerkelijk hoofdstuk uit de Nederlandse geschiedenis: in 1919, vlak na de Eerste Wereldoorlog, stond Nederland op het punt om België binnen te vallen.
De legertop trof destijds vergaande voorbereidingen voor een militaire operatie, een plan waar ook minister van Oorlog Alting von Geusau volledig van op de hoogte was.
De aanleiding voor deze agressieve houding lag in de enorme spanningen tussen de buurlanden na de Grote Oorlog.
België wilde de eigen grenzen beter kunnen verdedigen en claimde daarom Zeeuws-Vlaanderen, om de controle over de Schelde te verkrijgen, en delen van Limburg voor een betere bewaking van de Duitse grens.
Zowel de Nederlandse legerleiding als de minister hielden serieus rekening met een Belgische annexatie.
Om de zuiderburen voor te zijn en te voorkomen dat de geallieerden de Belgische eisen zouden steunen in het Verdrag van Versailles, broedde de legertop op een preventieve bliksemactie.
Volgens Bijkerk, die zich baseert op correspondentie uit geheime defensiearchieven, wilde de militaire top drie van de vier Nederlandse legerdivisies in Noord-Brabant samentrekken.
Van daaruit moest een aanval worden ingezet op het Belgische hart, met Antwerpen en Brussel als hoofddoelen.
Een cruciaal bewijsstuk is een memorandum van 16 september 1919 van generaal Burger aan de waarnemend opperbevelhebber, generaal Pop.
Burger stelde hierin onomwonden dat het leger niet gedemobiliseerd mocht worden, maar de volle aandacht op het zuiden moest richten om België met maximale kracht en snelheid een slag toe te brengen.
Pop reageerde enkele dagen later instemmend op dit aanvalsplan.
Uit aantekeningen in de kantlijn van deze documenten blijkt dat diverse defensieafdelingen nauw betrokken waren bij de invasieplannen.
Er lagen zelfs al gedetailleerde schema’s klaar voor de inzet van de cavalerie en wielrijders; alleen de exacte marsroutes moesten nog worden ingevuld.
Dat minister Alting von Geusau de plannen steunde, bleek onder meer uit zijn strijdbare taal in de Tweede Kamer, waar hij verklaarde dat Nederland zich niet als een schaap van de vacht zou laten ontdoen.
Ondertussen probeerde de Belgische politicus Hymans de geallieerde grootmachten te overtuigen van de Belgische eisen.
Aanvankelijk leek hij succes te boeken toen er een commissie werd opgericht om de grensherzieningen te onderzoeken.
De diplomatieke strijd tussen België en Nederland ontaardde echter in een bittere ruzie, waarna de grote mogendheden in juni 1919 ingrepen.
Er kwam een nieuwe commissie die de oude verdragen mocht herzien, maar met één harde voorwaarde: van gebiedsuitbreiding kon geen sprake meer zijn.
Hoewel België op diplomatiek vlak verloor, bleven de spanningen aanhouden.
De Belgen probeerden alsnog invloed te krijgen op de militaire verdediging van de Maas en de Schelde en droomden zelfs van een volksraadpleging in de betwiste gebieden.
Uiteindelijk kwam het nooit tot een gewapende confrontatie, vooral omdat Engeland en Frankrijk zich openlijk tegen de Belgische territoriale claims keerden.
België moest uiteindelijk genoegen nemen met Eupen-Malmedy en een protectoraat in Afrika, terwijl de Nederlandse aanvalsplannen definitief in de archiefkast verdwenen (Diverse bronnen, Trouw, persconferentie 14 april 1996)
Vandaag precies dertig jaar geleden werd België getroffen door de zwartste dag uit zijn verkeersgeschiedenis.
Om tien uur ’s ochtends veranderde de E17 in Nazareth, op de drukke as tussen Gent en Kortrijk, in een huiveringwekkend decor toen meer dan tweehonderd voertuigen op elkaar inreden in een plotseling opkomende mistbank.
De enorme impact en de daaropvolgende branden eisten een zware tol: tien mensen kwamen om het leven, terwijl 56 personen zwaargewond raakten en dertig anderen lichte verwondingen opliepen.
Op Europese schaal blijft dit drama de op één na ergste kettingbotsing uit de geschiedenis.
Alleen een ongeval in het Spaanse Baskenland in 1991 was nog dramatischer, met zeventien doden en een vijftigtal gewonden.
De oorzaak was in beide gevallen identiek: een plotselinge, ondoordringbare muur van mist die elke reactietijd wegnam.
Vandaag, 30 jaar geleden, werd Irma Laplasse voor de tweede keer veroordeeld.
Deze vrouw, voluit Irma Elisa Swertwaeger, kwam op 9 februari 1904 ter wereld in het West-Vlaamse polderdorp Schore.
Over haar vroege jaren is weinig bekend, maar op twintigjarige leeftijd trouwde ze met Henri Laplasse.
Het echtpaar vestigde zich op een boerderij in Oostduinkerke en kreeg twee kinderen.
Vanaf het begin van de jaren dertig raakte Henri Laplasse in de ban van het nationaalsocialisme.
Hij sloot zich aan bij het Vlaams Nationaal Verbond (VNV) en trad in 1941 zelfs toe tot de Vlaamse Wacht, een paramilitaire organisatie die openlijk met de Duitse bezetter samenwerkte.
Hoewel Irma zelf geen politieke ambities had, werd haar hele gezin door de dorpsgemeenschap met de nek aangekeken
Dat werd alleen maar erger toen zoon Frederik bij de Vlaamse Fabriekswacht ging en dochter Angèle een leidende rol op zich nam binnen de Dietsche Meisjesscharen.
De situatie escaleerde in september 1944, toen de bevrijding nabij was.
Terwijl Canadese troepen Diksmuide innamen en het Duitse garnizoen zich terugtrok richting Groenendijk, begon het lokale verzet met het arresteren van collaborateurs.
Ook Frederik Laplasse werd opgepakt en samen met enkele Duitse soldaten opgesloten in de gemeenteschool van Oostduinkerke.
Irma vreesde voor het leven van haar zoon en deed een wanhopig beroep op de Duitse commandant in Groenendijk om de gevangenen te bevrijden.
De daaropvolgende Duitse inval bij de school liep uit op een bloedbad: drie verzetsleden sneuvelden in het vuurgevecht en vier anderen werden direct na hun gevangenname geëxecuteerd.
Kort na deze tragische gebeurtenissen werd Irma Laplasse gearresteerd op beschuldiging van verraad.
Tijdens het proces voor de militaire rechtbank eiste krijgsauditeur Jean Vossen de zwaarste straf.
De rechtbank volgde die eis en op 21 december 1944 werd ze ter dood veroordeeld.
Ondanks een verzoek om gratie en een procedure in beroep, werd ze op 30 mei 1945 geëxecuteerd in de gevangenis van Brugge.
Haar terechtstelling bleef decennialang een bron van bittere discussie, vooral in Vlaamsgezinde kringen, waar men de zaak zag als een symbool van de harde naoorlogse repressie.
Historici zoals de jezuïet Karel van Isacker uitten grote twijfels over de rechtmatigheid van het proces.
Deze aanhoudende druk leidde er uiteindelijk toe dat minister van Justitie Melchior Wathelet in de jaren negentig toestemming gaf voor een herziening.
Op 30 mei 1995, exact vijftig jaar na haar dood, werd het oorspronkelijke vonnis door het Krijgshof in Brussel vernietigd.
Er volgde een nieuw proces, maar de uitkomst bleef nagenoeg gelijk.
Op 14 februari 1996 werd Irma Laplasse opnieuw schuldig bevonden aan de feiten.
Haar straf werd postuum omgezet van de doodstraf naar levenslange hechtenis en een blijvende ontzetting uit haar burgerrechten.
Toen een laatste beroep twee jaar later werd afgewezen, kwam er definitief een einde aan deze slepende juridische geschiedenis.
Frederik Laplasse, de zoon om wie het destijds allemaal begon, overleefde de woelige oorlogsjaren en de daaropvolgende repressie.
Hij overleed in 2013 op 88-jarige leeftijd in zijn vertrouwde Oostduinkerke.
Ook al 25 jaar geleden, de Belgische groep Paradisio met hun grote hit Bailando.
Het verhaal van Paradisio start wanneer Patrick Samoy en Luc Rigaux, ook wel gekend als “The Unity Mixers”, onder de indruk zijn van het zangtalent van de Spaanse Maria Isabel Garcia Asensio.
Paradisio’s eerste single Un Clima ideal verscheen in 1995 en werd een bescheiden hit in België.
In datzelfde jaar verscheen op 12 inch het nummer Bailando.
Het nummer deed het goed in discotheken en een jaar later kwam het nummer uit op single.
Deze behaalde een wereldwijde oplage van 1 miljoen exemplaren in minder dan een jaar.
De derde hit Vamos a la discoteca kwam uit in 1997 en verkocht 700.000 singles.
Toen gisteren nog vandaag was 