Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Bob De Richter startte zijn carrière als leraar aardrijkskunde en assistent aan de Rijksuniversiteit Gent.
In maart 1987, na het pensioen van de legendarische Armand Pien, maakte hij de overstap naar de toenmalige BRT.
Daar werd hij een van de vier nieuwe gezichten die het weer presenteerden, een taak die hij deelde met Georges Küster, Frank Deboosere en diens vrouw Hilde Simons.
Zijn periode als weerman duurde tot 1993, waarna hij de televisiewereld verruilde voor de politiek.
Hij begon als adjunct-kabinetschef voor de Vlaamse ministers Leona Detiège en Leo Peeters, een functie die hij van 1993 tot 1995 uitoefende.
Op 28 juni 1995 zette hij de stap naar het nationale niveau toen hij Marcel Colla opvolgde als SP-volksvertegenwoordiger in de Kamer.
Daar zetelde hij tot 1999 en was hij actief in de commissie voor het Bedrijfsleven, het Wetenschapsbeleid, het Onderwijs, de Nationale Wetenschappelijke en Culturele Instellingen, de Middenstand en de Landbouw.
Na de lokale verkiezingen van 2000 richtte De Richter zijn politieke aandacht op de stad Mortsel.
Hij werd er gemeenteraadslid, fractieleider voor de sp.a en diende van 2007 tot 2009 als schepen.
Op 1 november 2009 gaf hij zijn schepenmandaat door aan Steve D’Hulster. Hoewel hij in 2010 de actieve politiek verliet, bleef hij wel betrokken als lid van het bestuur.
Bob De Richter overleed op 3 april 2015, na een langdurige ziekte.
Dit verhaal speelt zich af op de volgende locaties: café ‘n Bolleke, theater ’t Peertje, café het Verdriet van Vlaanderen, kasteel Hertoginnedal, een fort en het stadspark.
“Het Verdriet van Vlaanderen” is een allusie op Hugo Claus’ boek Het Verdriet van België (1983).
“Vlaanderen leeft” was in 1987-1988 een culturele campagne in Vlaanderen om het Vlaamse zelfbewustzijn aan te wakkeren.
Anna Plan is een allusie op het Sint-Annaplan van de regering-Martens VI.
Er wordt verwezen naar veel Bekende Vlamingen of Vlaamse historische figuren zoals Lutgart Simoens, Freddy Sunder, Armand Pien, Toots Thielemans, Raymond van het Groenewoud, Peter Benoit, Jacob van Artevelde,….
Volgende mensen komen echt in beeld: Gaston en Leo, Will Tura, Johan Verminnen, Urbanus, Eddy Wally en De Strangers.
Op pagina 55, strook 216 vechten alle bekende Vlamingen tegen Krimsons troepen. Tijdens de vechtpartij worden er verschillende uitspraken gedaan:
– Urbanus: “Wreed accident!” (“ernstig ongeluk”), een verwijzing naar een bekende sketch waarin hij een zogenaamde kettingbotsing heeft veroorzaakt.
– “Amaai m’n voeten ze kloppen op menne kop!”
– “’t Is v’r mee te doen aan het speil” verwijst naar het radio-typetje Vercruusse, bekend uit Radio Deprimo.
– “Hoger! Nee lager!” is een verwijzing naar het destijds populaire televisieprogramma Hoger, lager.
– “Allez, Tootske, blazen jong”, verwijst naar Toots Thielemans
– “Zo’n rettepetet die mé lullen heure tijd verschet” is een verwijzing naar het nummer “’n Rettepetet” (1987) door De Strangers.
– “Je veux de l’amour” verwijst naar het gelijknamige lied van Raymond van het Groenewoud
– “Ik voel me goed” verwijst naar het gelijknamige lied van Johan Verminnen
– “Oep m’n mansarde” verwijst naar Wannes Van de Veldes lied Mijn mansarde
– “Gordelen moet je doen” verwijst naar de slogan van De Gordel.
– “Heila Van ’t Groenewoud, in ’t Vlaams, hé zotteke!”
Aan het einde van het album wordt verwezen naar Marc Sleen en zijn reeks Nero, waar de hoofdpersonages van Suske en Wiske aan de wafelenbak bij Nero deelnemen.
Verschillende historische figuren in het album speelden ook al in vroegere Suske en Wiske-albums een belangrijke rol.
Zo dook Pieter Breughel de Oude al op in Het Spaanse spook en zijn gelijknamige schilderij in De dulle griet.
Naar Ambiorix werd al verwezen in het album Lambiorix.Peter Paul Rubens dook al eerder op in het album De raap van Rubens en Emmanuel Jozef Van Gansen in De gladde glipper.
Vandersteen maakte ooit twee stripalbums rond Tijl Uilenspiegel en De Geuzen is een andere stripreeks van hem.
In het verhaal is Schanulleke ineens verdwenen.
In andere albums gebeurt dat ook weleens, maar wordt ze altijd teruggevonden.
In dit verhaal echter niet.
Dit album is het enige Suske en Wiske-verhaal dat niet naar het Frans vertaald is.
Dit wegens de thematiek van het verhaal (Vlaams-nationalisme) dat ongeschikt bevonden werd voor een Waals publiek, alsook de vele referenties naar Vlaamse figuren en zaken die onbekend zijn in Wallonië.
In de plaats daarvan verscheen album 215 met twee gebundelde kortverhalen: De dappere duinduikers en Het monster van Loch Ness (Frans: “Les plongeurs des dunes” – “Le monstre du Loch Ness”) (Diverse bronnen en Wikipedia)
Armand Pien studeerde af als licentiaat wiskunde met specialisatie sterrenkunde aan de Universiteit Gent.
Na de BBC was de Vlaamse televisie de eerste in Europa met een uitgebreid weerbericht op tv.
Toen de televisie startte, zocht men naar een weerman. Omdat hij de enige Nederlandstalige was in het Meteorologisch Instituut in Ukkel, was zijn aanstelling overduidelijk.
Behalve kijkers uit Vlaanderen, kreeg Pien ook steeds meer kijkers in Nederland. Na de invoering van de kabeltelevisie reikte zijn populariteit tot ver boven de grote rivieren. Pien bezat de gave om in eenvoudige bewoording complexe atmosferische verschijnselen over te brengen bij een breed publiek.
In zijn weerbericht besteedde hij altijd veel aandacht aan de straalstroom, die op geen enkele weerkaart ontbrak en onmisbaar was bij het voorspellen van het weer.
Pien was een geliefd persoon door zijn humorvolle presentatie en zijn guitige uitstraling.
Het weerbericht werd uitgezonden na het BRT-nieuws. Opvallend bij het weerbericht was dat er geen vastgestelde tijdsduur voor stond.
Afhankelijk van het weerbericht van Pien, kon de programmering meerdere minuten opschuiven. Een kwinkslag was nooit ver weg en als ergens geen weerspreuk voor bestond, vond hij er wel een uit: Een herfst zonder stormen is als een vrouw zonder vormen of nog een opmerkelijke uitspraak: mijn weerberichten kloppen altijd alleen het weer houdt er zich niet aan.
Zijn bekendste visuele grappen bestonden erin – uit schaamte voor het zoveelste totaal falen van de KMI-voorspelling – het weerbericht te presenteren met een roodgekleurd gezicht of zelfs zonder hoofd.
Zijn interesse in de natuur in het algemeen was groot en hij kon het nauwelijks laten overmaatse of vreemd gevormde groenten en fruit naar de studio te brengen.
Pien keerde zich tegen pseudowetenschap. Astrologie en ufo’s werden door hem bekritiseerd. In 1968 hield hij als aanklager op tv een debat met een astroloog.
Ook weigerde hij vanaf een zeker moment duivenberichten in zijn weerprogramma op te nemen, nadat hij kennis had genomen van de manier van transporteren van deze dieren naar hun losplaats.
Behalve op de BRT, waar hij zo’n 5000 weerpraatjes verzorgde, was hij ook wekelijks te beluisteren op de radio, waar hij 3000 keer te horen was.
In het programma van Lutgart Simoens op de vrijdagochtend op BRT-2 radio, wist hij de luisteraars tot soms wel een half uur telefonisch te vermaken met zijn weerpraatje.
Hij gaf dan ook antwoord op gestelde vragen, die in ruime zin betrekking hadden op het weer. Wanneer een uitzending op locatie plaatsvond was Pien meestal ook aanwezig. Het aantal belangstellenden was groot. Pien deelde na de uitzending weerkaarten uit en strooide royaal met zijn handtekening.
Hij overleed op 83-jarige leeftijd aan een hartinfarct. (diverse bronnen, Wikipedia en foto uit Zomer 1978 van Sten Kenis en uitgegeven door de Hotsy Totsy)
Toen gisteren nog vandaag was 