60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse kunstenaar Paul Smolders (De Post oktober 1961)

Paul Smolders, geboren te Oostmalle op 7 augustus 1921 en overleden te Berchem op 10 april 1997, is een schilder uit een lange Vlaamse traditie.

Na het behalen van de licentiaatstitel Germaanse talen, schrijft hij zich in voor een artistieke opleiding aan de Antwerpse Koninklijke Academie en vervolgens aan het Nationaal Hoger Instituut voor Schone Kunsten.

Isodoor Opsomer, Julien Creytens en Albert Van Dyck worden zijn leraars.

Hij leert er dat achter het schilderen van het uiterlijke, of het nu gaat om een landschap of een model, een mens en een ziel aanwezig zijn.

Als intimist is Paul Smolders gepassioneerd door het tekenen en schilderen van kinderen, ballerina’s, jonge vrouwen en hier en daar een landschap.

Ook het moederschap en het circus zijn thema’s die steeds weerkeren. Hij houdt van een dromerige, poëtische vormweergave.

Zijn wereld typeert hij in ontelbare rake schetsen.

Hij observeert en schetst; hij is een buitengewoon knap tekenaar.

Tekenen is voor hem essentieel en betekent bij uitstek de spontane verwerking van zijn denken.

Paul Smolders is standvastig in zijn stijl, sober en synthetisch.

Hij ziet zichzelf niet als een vernieuwer, maar eerder als een liefdevol observator.

Zijn werk is een kunst van pure menselijke tederheid en werd onder andere tentoongesteld in Antwerpen, Brugge, Brussel en Knokke, maar ook in Den Haag, Rotterdam en New York.

In 1952 ontving Smolders de prijs Appel van het Comité voor Artistieke Werking.

Het Provinciaal Centrum Arenberg in Antwerpen organiseerde in 1991 een huldetentoonstelling (Diverse bronnen, website Smolders, De Post 8 oktober 1961 en Wikipedia)

60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse kunstenaar Paul Smolders (De Post oktober 1961)

60 jaar geleden, de Italiaans-Spaanse actrice Lucia Bosè bekeerde zich tot de arena en won.

In 1947 werd ze de allereerste Miss Italia.

Dankzij deze overwinning kreeg ze de kans om ook als actrice door te breken in de Italiaanse filmwereld met Non c’è pace tra gli ulivi (1950), een neorealistisch drama van Giuseppe De Santis, een van de grootmeesters van het neorealisme.

Bosè is enige tijd verloofd geweest met acteur Walter Chiari.

Na hun breuk ontmoette ze de torero Luis Miguel Dominguín met wie ze in 1955 trouwde.

Daarmee kwam er helaas een einde aan haar prille maar veelbelovende Italiaanse filmcarrière.

Samen hadden ze drie kinderen: de Spaanse zanger en acteur Miguel Bosé, Lucía Dominguín en de actrice Paola Dominguín.

Tussen 1955 en 1960 was ze wel te zien in de Spaanse films Muerte de un ciclista (1955), een indringende kritiek op de bourgeoisie van de Spaanse Staat van Juan Antonio Bardem, en Cela s’appelle l’aurore (1956), een drama van de Spaanse meester Luis Buñuel.

Ook speelde ze in de Franse films Le village magique (1955) en Jean Cocteau’s poëtische biopic Le Testament d’Orphée (1960).

Tussen 1960 en 1968 verdween Bosè helemaal van het witte doek om zich in Spanje te wijden aan haar huwelijk en aan de opvoeding van haar kinderen.

De relatie eindigde in 1968 en dit omdat Dominguín haar voortdurend ontrouw was.

Na haar echtscheiding hernam Bosè haar filmactiviteiten.

In de vroege jaren zeventig werd ze zowel gevraagd voor Spaanse films als voor Italiaanse.

In Italië deden bekende regisseurs als Pier Paolo Pasolin en Vittorio Taviani, Federico Fellini, Liliana Cavani en Mauro Bolognini (twee films) een beroep op haar talent.

Op het einde van de jaren tachtig werkte ze onder meer met Francesco Rosi, Marguerite Duras, Jeanne Moreau, Daniel Schmid en Tonino Cervi.

Bosè overleed in 2020 op 89-jarige leeftijd aan de gevolgen van COVID-19.

60 jaar geleden, de Italiaans-Spaanse actrice Lucia Bosè bekeerde zich tot de arena en won.

De Post week van 10 oktober 1951, 1961, 1971, 1981 en 1991

60 jaar geleden, Vlaanderen maakt kennis met de Franse cartoonist Edmond Kiraz

Geboren in Caïro en van Armeense afkomst, begon Kiraz vanaf zijn zeventiende zijn carrière als politiek cartoonist in Egypte.

Na de Tweede Wereldoorlog emigreerde hij naar Parijs.

In 1950 creëerde hij het stripverhaal Line.

In 1959, terwijl hij voor het Franse tijdschrift Jours de France werkte, liet zijn baas, Marcel Dassault, hem overstappen van politiek naar humoristische cartoonist.

Naarmate de tijd verstreek, ontwikkelde Kiraz een kenmerkende en humoristische picturale stijl van vrouwen die hij Les Parisiennes noemde : erg dun, met lange benen, kleine borsten en een pruilend gezicht.

Zijn cartoons zijn vaak niet alleen humoristisch, maar ook een beetje ondeugend of erotisch, en sinds 1970 leverde hij regelmatig bijdragen aan Playboy magazine. (Diverse bronnen, De Post 8 oktober 1961 en Wikipedia)

60 jaar geleden, Vlaanderen maakt kennis met de Franse cartonist Edmond Kiraz

60 jaar geleden, te gast op de filmset van de Vlaamse Tv-reeks Tijl Uilenspiegel (De Post 8 oktober 1961)

Elke aflevering vertelde een apart verhaal en had een eigen spanningsboog.

In elke aflevering namen Tijl Uilenspiegel en de zijnen het op tegen booswichten van allerlei slag: ordinaire bandieten, maar ook corrupte machthebbers of brutale soldaten.

Rolverdeling:

Tijl Uilenspiegel: Senne Rouffaer

Lamme Goedzak: Anton Peters

Nele: Elvire Deprez

Soetkin: Dora van der Groen

Gielen: Vic Moeremans

Sander: Fons Derre

De meeste buitenopnamen gebeurden in het Provinciaal Domein Bokrijk.

De handeling werd van de Spaanse Tijd verplaatst naar de tijd van de Franse Revolutie.

Naar het schijnt, gebeurde dat omdat Koningin Fabiola van Spaanse afkomst is en men Spanje niet in een slecht daglicht wou zetten.

Er waren 20 afleveringen die vanaf 27 september 1961 telkens op woensdagnamiddag werden uitgezonden.

Auteurs waren Lo Vermeulen en Karel Jeuninckx.