Tag: Film

De Amerikaanse actrice Anna May Wong (Foto februari 1934)

Anna May Wong, geboren als Wong Liu Tsong op 3 januari 1905 in Los Angeles, wordt beschouwd als de eerste Chinees-Amerikaanse filmster in Hollywood en de eerste Chinees-Amerikaanse actrice die internationale erkenning kreeg.

Ze speelde in meer dan 60 films, zowel in de stomme als de geluidsfilm, en ook op televisie en toneel.

Ze was de dochter van Chinese immigranten die een wasserij bezaten in Los Angeles.

Al op jonge leeftijd raakte ze gefascineerd door films en begon ze te acteren als figurant.

Haar eerste grote rol was in The Toll of the Sea (1922) en daarna speelde ze naast Douglas Fairbanks in The Thief of Bagdad (1924).

Wong werd een mode-icoon en een populaire figuur in de jaren 1920 en 1930.

Ze richtte haar eigen filmproductiebedrijf op in 1924, maar dat ging al snel failliet door een oneerlijke zakenpartner.

Ze werd echter vaak gecast in ondersteunende rollen die Aziatische stereotypen bevestigden of die geen romantische interactie met blanke acteurs toelieten vanwege de anti-miscegenatiewetten.

Gefrustreerd door de discriminatie in Hollywood vertrok Wong naar Europa in 1928, waar ze schitterde in verschillende toneelstukken en films, waaronder Piccadilly (1929).

Ze reisde heen en weer tussen de Verenigde Staten en Europa voor film- en toneelwerk in de eerste helft van de jaren 1930.

Ze verscheen in films als Daughter of the Dragon (1931), Shanghai Express (1932) met Marlene Dietrich, Java Head (1934) en Daughter of Shanghai (1937).

In 1935 kreeg Wong de grootste teleurstelling van haar carrière, toen Metro-Goldwyn-Mayer haar weigerde te overwegen voor de hoofdrol van het Chinese personage O-Lan in de filmversie van Pearl S. Buck’s The Good Earth.

MGM koos voor Luise Rainer om de rol te spelen met gele schmink.

Sommige biografen geloven dat dit te maken had met de Hays Code, die geen gemengde huwelijken toestond op het scherm, maar andere betwisten deze theorie.

Wong bleef acteren tot aan haar dood op 56-jarige leeftijd op 3 februari 1961 in Santa Monica, Californië.

Vandaag is het precies 90 jaar geleden dat koning Albert I van België te gast was op de Belgische première van de film Les misérables, gebaseerd op de gelijknamige roman van Victor Hugo.

Niemand kon toen vermoeden dat dit de laatste officiële persfoto zou zijn van koning Albert 1.

De film werd geregisseerd door Raymond Bernard en bestond uit drie delen, die elk een week na elkaar werden uitgebracht in februari 1934.

De hoofdrol van Jean Valjean, de ex-gevangene die zijn leven probeert te beteren, werd gespeeld door Harry Baur, een Franse acteur die bekend stond om zijn veelzijdigheid en expressiviteit.

Raymond Bernard was een Franse regisseur die vooral historische en literaire verfilmingen maakte, zoals Wooden Crosses en The Chess Player.

Hij wordt beschouwd als een van de meesters van de Franse cinema uit de jaren 30.

Zijn versie van Les misérables wordt nog steeds geprezen als de beste en getrouwste adaptatie van het boek, dankzij zijn diepgaande ontwikkeling van de personages en thema’s.

Vandaag 70 jaar geleden, stierf Guillaume Seznec zonder eerherstel (13 februari 1954)

Guillaume Seznec was een Franse houthandelaar die in 1924 werd veroordeeld voor de moord op zijn zakenpartner Pierre Quéméneur en de vervalsing van diens handtekening.

De gerechtelijke zaak Seznec is een van de controversieelste en langdurige in de Franse geschiedenis, omdat er nooit een lijk, een moordwapen of een motief werd gevonden.

Seznec heeft altijd zijn onschuld volgehouden, maar zijn verzoeken om gratie werden afgewezen.

Hij bracht 20 jaar door in de gevangenis, waar hij verschillende ontsnappingspogingen deed.

De politie-inspecteur die het onderzoek tegen Seznec leidde, heeft op zijn sterfbed erkend dat er bij dat onderzoek zekere onregelmatigheden waren begaan.

Hij werd uiteindelijk vrijgelaten in 1947, maar stierf thuis in 1954.

Zijn laatste woorden waren: moeder, ik heb zoveel onrecht moeten lijden.

In 1993 verscheen de Franse film Guillaume Seznec, geregisseerd door Yves Boisset en gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Guillaume Seznec.

De film volgt het proces en de gevangenschap van Seznec, die zijn onschuld bleef volhouden tot zijn dood in 1954.

Gisteren nog vandaag

De hoofdrol wordt gespeeld door Christophe Malavoy, die voor zijn vertolking werd genomineerd voor de César voor beste acteur.

De film was toen een succes bij zowel de critici als het publiek en won de prijs voor beste film op het Festival van Cognac.

Zijn dochter Jeanne en aanhangers hebben decennialang gestreden om zijn eerherstel, dat pas in 2018 werd toegekend door het Hof van Cassatie (De Post 28 februari 1954)

De Amerikaanse actrice Kim Novak mag vandaag 91 kaarsjes uitblazen.

Kim Novak werd geboren op 13 februari 1933 in Chicago als Marilyn Pauline Novak.

Ze begon haar carrière als model, maar werd al snel ontdekt door de filmstudio Columbia Pictures, die haar wilde lanceren als een concurrente van Marilyn Monroe.

Ze brak door met de film Picnic in 1955, waarin ze de rol van Madge Owens speelde.

Gisteren nog vandaag

Ze werkte samen met grote regisseurs als Alfred Hitchcock, Otto Preminger en Billy Wilder, en speelde in klassiekers als Vertigo, The Man with the Golden Arm en Bell, Book and Candle.

In de jaren zestig nam haar populariteit af en kreeg ze minder interessante rollen aangeboden.

Ze trok zich terug uit de filmwereld na een moeilijke ervaring op de set van Liebestraum in 1991.

Sindsdien heeft ze zich toegelegd op de schilderkunst.

Gisteren nog vandaag

Kim Novak heeft een turbulent liefdesleven gehad, met verschillende relaties en huwelijken.

Ze trouwde voor het eerst in 1965 met de Engelse acteur Richard Johnson, maar scheidde na een jaar.

Daarna had ze onder andere affaires met Porfirio Rubirosa, Sammy Davis Jr., Frank Sinatra en Michael Brandon.

In 1976 trouwde ze met de dierenarts Robert Malloy, met wie ze samen leefde tot aan zijn dood op 27 november 2020.

Gisteren nog vandaag

Ze heeft geen kinderen, maar wel veel huisdieren.

Ze woont nu op een ranch in Oregon, waar ze zich bezighoudt met schilderen en dierenwelzijn.

Ze heeft twee Golden Globe Awards, een ere-Ours d’or en een ster op de Hollywood Walk of Fame ontvangen voor haar bijdrage aan de cinema.

Gisteren nog vandaag

De Amerikaans actrice Lana Turner.

Lana Turner werd in Wallace geboren en werd heel haar vroegere leven Judy genoemd.

Haar vader was John Virgil Turner en haar moeder Mildred Frances Cowan.

In 1936, toen ze 15 jaar was, werd ze ontdekt door William R. Wilkerson.

Hij stelde haar voor aan Zeppo Marx, die destijds een agentschap voor acteurs leidde, en niet veel later had ze een contract bij MGM.

In 1937 maakte ze haar filmdebuut in het drama They Won’t Forget van Mervyn LeRoy, een regisseur aan wie ze werd voorgesteld door Zeppo Marx.

Turner zou meerdere keren samenwerken met LeRoy die toen al een gevierd cineast was.

Ze brak door met hoofdrollen in een remake van de dramatische horrorfilm Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1941) en in de film noir Johnny Eager (1942).

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Lana een pin-up girl (postermodel).

Ze werd in die tijd ook een aantal keren gecast in romantische drama’s waarin ze Clark Gable als tegenspeler had.

Na de oorlog vertolkte ze de rol van femme fatale in de film noir The Postman Always Rings Twice (1946), de verfilming van de roman van James M. Cain.

In het begin van de jaren vijftig leek haar populariteit af te nemen, totdat ze in de hitfilm The Bad and the Beautiful (1952) te zien was.

Andere succesfilms zoals Peyton Place (1957) en het Douglas Sirk-melodrama Imitation of Life (1959) volgden.

In het melodrama Another Time, Another Place (1958) speelde ze een Amerikaanse journaliste die een relatie begint met de jonge Sean Connery, hier in zijn eerste rol van enige omvang.

Het drama Madame X (1966) werd haar laatste succes.

Haar laatste film werd in 1991 uitgebracht.

Ze stierf in 1995 aan keelkanker. (Diverse bronnen en Wikipedia)

Vandaag 75 jaar geleden, de geboorte van de Belgische actrice en filmregisseur Marion Hänsel, die geboren werd als Marion Ackermann in Marseille.

Ze verhuisde op jonge leeftijd naar Antwerpen, waar ze opgroeide met een passie voor film.

Ze reisde de wereld rond om verhalen te vertellen met haar camera, en maakte indruk met haar eigenzinnige en poëtische stijl.

Een van haar bekendste films was “Dust”, een adaptatie van de roman “In the heart of the country” van de Zuid-Afrikaanse schrijver en Nobelprijswinnaar J.M. Coetzee.

Met deze film won ze in 1985 de prestigieuze Zilveren Leeuw op het Filmfestival van Venetië, een unieke prestatie voor een Belgische regisseur.

De film had een sterrencast met onder andere Jane Birkin en Trevor Howard in de hoofdrollen.

Hänsel regisseerde ook andere films die internationale erkenning kregen, zoals Between the Devil and the Deep Blue Sea, die geselecteerd werd voor het Filmfestival van Cannes in 1995.

Ze werkte vaak samen met bekende acteurs en actrices, zoals John Lynch, Carmen Maura, Olivier Gourmet en Sergi López.

Ze was ook onder meer lid van de raad van bestuur van de Cinematek en van het Vlaams Audiovisueel Fonds.

Ze overleed in 2020 op 71-jarige leeftijd na een langdurige ziekte.

Deze week 65 jaar geleden, de film Separate Tables te zien in de Vlaamse bioscoop.

Rita Hayworth was een van de sterren in de film Separate Tables van Delbert Mann uit 1958, gebaseerd op twee eenakters van Terence Rattigan.

De film vertelt de verhalen van verschillende mensen die verblijven in een hotel aan de kust in Bournemouth, waar ze aan aparte tafels eten.

Hayworth speelde de rol van Ann Shankland, een mooie vrouw die haar alcoholische ex-man John Malcolm (Burt Lancaster) komt opzoeken, die stiekem verloofd is met Pat Cooper (Wendy Hiller), de manager van het hotel.

De film was een succes bij zowel de critici als het publiek en won twee Oscars voor Beste Acteur (David Niven) en Beste Vrouwelijke Bijrol (Wendy Hiller).

De film werd ook genomineerd voor vijf andere Oscars, waaronder Beste Film, Beste Actrice (Deborah Kerr) en Beste Scenario.

De film was te zien in de Vlaamse bioscoop in februari 1959.

Vandaag is het 125 jaar geleden dat de Mexicaanse acteur Ramón Novarro werd geboren.

Hij was een van de grootste sterren van de stomme film en de vroege geluidsfilm.

Hij werd vooral bekend door zijn rol als Judah Ben-Hur in Ben-Hur: A Tale of the Christ (1925), een van de toen duurste en succesvolste films uit die tijd.

Hij werd ook wel de “Latijnse minnaar” genoemd en was een sekssymbool na de dood van Rudolph Valentino.

Novarro begon zijn carrière in 1917 met kleine rolletjes, maar kreeg al snel hoofdrollen in films als The Prisoner of Zenda (1922), Scaramouche (1923) en The Student Prince in Old Heidelberg (1927).

Hij werkte samen met beroemde actrices als Greta Garbo, Joan Crawford, Myrna Loy en Norma Shearer.

Hij maakte een succesvolle overgang naar de geluidsfilm en speelde onder andere in Mata Hari (1931), The Barbarian (1933) en The Cat and the Fiddle (1934).

Zijn contract bij Metro-Goldwyn-Mayer werd echter niet verlengd in 1935 en zijn populariteit nam af.

Novarro kreeg een ster op de Hollywood Walk of Fame voor zijn bijdrage aan de filmindustrie.

Hij bleef acteren tot 1968, toen hij op tragische wijze werd vermoord door twee broers die dachten dat hij een grote som geld in zijn huis had.

Hij wordt beschouwd als de eerste Latijns-Amerikaanse acteur die succes had in Hollywood (De Post van 31 januari 1954)

Sylvia Kristel en haar zoon Arthur terug samen in Amerika.

Sylvia Kristel was toen in Amerika en dit voor de film Airport 80 Concorde.

Ook Alain Delon, Susan Blakely en Robert Wagner werkte mee aa, de film.

De regie was in handen van David Lowell Rich.

In Europa uitgebracht als AIRPORT ’80: The Concorde en in Amerika als Airport 79, The Concorde (Joepie 7 januari 1979)

Vandaag is het ook al een jaar geleden dat de actrice Gina Lollobrigida is overleden.

Gina, die eigenlijk Luigina Lollobrigida heet, is geboren op 4 juli 1927.

Haar vader is een meubelmaker en ze woont in een klein dorp in de bergen.

Ze begint al jong met modellenwerk en doet mee aan verschillende schoonheidswedstrijden.

In 1947 schrijft ze zich in voor de Miss Italia-verkiezing, waar ze veel concurrentie heeft van andere toekomstige filmsterren.

Lucia Bosè wint de verkiezing, maar Gina wordt derde en het publiek is dol op haar.

Ze krijgt al snel aanbiedingen om in films te spelen.

Een contract met Howard Hughes in Hollywood gaat niet door, maar ze speelt wel in veel succesvolle romantische komedies, zoals “Miss Italia” (1950).

De media noemen haar “la Lollo” of “de mooiste vrouw ter wereld”, naar een van haar films, “La più bella donna del mondo” uit 1955.

Ze trouwt in 1949 met de Joegoslavische dokter Milko Skofic, die ook haar manager wordt.

Ze krijgen samen een zoon, Andrea Milko Junior.

In 1966 had ze een affaire met de komiek Jerry Lewis, waarna ze in 1968 scheidde van Milko Škofič.

Toch zou het duren tot 1971, de scheiding officieel was.

Gina heeft ook veel bewonderaars, zoals Jerry Lewis, Burt Lancaster, Gary Cooper, Frank Sinatra, prins Rainier van Monaco, Buzz Aldrin en Christiaan Barnard.

Lollobrigida is vooral bekend om haar hoofdrol in de succesvolle film “Pane, amore e fantasia”, een romantische komedie van Luigi Comencini uit 1953.

De film wordt beschouwd als een van de beste Italiaanse films ooit gemaakt. Lollobrigida speelt er een mooie en pittige dorpsmeid die het hart verovert van een carabinieri-officier, gespeeld door Vittorio De Sica.

De actrice maakt ook carrière in Hollywood, waar ze samenwerkt met grote sterren zoals Marcello Mastroianni, Sean Connery en Burt Lancaster.

Ze speelt onder meer in “The hunchback of Notre Dame” (1956), waarin ze de rol van Esmeralda vertolkt naast Anthony Quinn als Quasimodo.

Een andere bekende film is “Beat the devil” (1953), een avontuurlijke komedie van John Huston met Humphrey Bogart en Peter Lorre.

In 1959 speelt ze de koningin van Sheba in “Solomon and Sheba” met Yul Brynner.

Ook in Frankrijk is ze populair, onder meer door haar rol in “Fanfan la Tulipe” (1952), een historische komedie met Gérard Philipe.

Lollobrigida wordt vier keer op rij verkozen tot beste internationale actrice door het Duitse tijdschrift Bambi, van 1956 tot 1959.

Naast acteren hield ze zich begin jaren zeventig bezig met fotojournalistiek.

Ook exposeerde ze een aantal keren met door haar gemaakte beeldhouwwerken.

Het geld dat ze daarmee verdiende, werd geschonken aan goede doelen als Artsen Zonder Grenzen en UNICEF.

In 1985 werd ze door de Franse president François Mitterrand opgenomen in het Legioen van Eer.

In 1999 nam ze zonder succes deel aan de Europese Parlementsverkiezingen 1999.

In 2006 kwam ze in het nieuws door in Barcelona te trouwen met de 34 jaar jongere Javier Rigau y Rafols.

In 2013 deed ze hem een proces aan, claimend dat de trouwceremonie een vorm van oplichting was geweest met een ‘fake’-bruid en dat hij haar later papieren had laten tekenen waarvan ze de inhoud niet begreep.

Haar eisen werden in 2017 afgewezen.

In 2018 kreeg ze voor haar filmcarrière een ster op de Hollywood Walk of Fame.

Het huwelijk met Rigau werd in 2019 ontbonden.

Sindsdien leidde ze een teruggetrokken leven, met haar 60 jaar jongere assistent Andrea Piazzolla aan haar zijde.

In 2021 haalde ze het nieuws doordat haar zoon Milko haar onder financiële curatele wilde laten stellen.

In Italië ontvangt ze verschillende onderscheidingen voor haar acteerwerk. Maar een Oscar wint ze echter nooit.

Ze speelt in totaal in ongeveer 70 films.

Lollobrigida overleed op 16 januari 2023 op 95-jarige leeftijd

Gisteren nog vandaag

Gina Lollobrigida geeft een generatie die niet meer kan dansen het voorbeeld (Piccolo december 1960)

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gina Lollobrigida met haar zoon Miko (augustus 1959)

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gina Lollobrigida in de film Solomon en Sheba (1959)

Gisteren nog vandaag

JoBeth Williams is een Amerikaanse actrice die geboren is in Houston, Texas.

Haar ouders waren Frances Faye Adams, een huisvrouw, en Frederic Roger Williams, een operazanger.

Ze studeerde af aan de Jones High School in Houston en ging daarna naar de Brown-universiteit in Providence, waar ze een graad behaalde in kinderpsychiatrie.

Ze wilde eerst als kinderpsychiater werken, maar besloot al snel om actrice te worden.

Ze nam stemlessen om haar Texaans accent kwijt te raken en verhuisde naar New York, waar ze haar acteercarrière begon.

Ze is vooral bekend van de films Kramer vs. Kramer, Poltergeist, The Big Chill, The Day After en Wyatt Earp.