45 jaar geleden, keerpunt in de loopbaan van John Travolta (Joepie van 7 januari 1979)
Tag: Film
De Amerikaanse actrice Bessie Love, geboren als Juanita Horton en haar Tibetaanse aapje (januari 1924)
Een foto van 100 jaar geleden, van de Amerikaanse actrice Bessie Love en haar Tibetaanse aapje.
Bessie Love had een bijzondere band met haar Tibetaanse aapje dat ze Lulu noemde.
Ze kreeg het aapje als cadeau van een fan, die het uit Tibet had meegenomen.
Ze nam het aapje overal mee naartoe, zelfs naar de filmstudio’s. Ze liet het aapje ook poseren voor foto’s, zoals deze uit 1924.
Bessie Love en haar aapje waren een opvallend duo in Hollywood.
Ze trokken toen veel aandacht van de pers en het publiek.
Bessie Love zei dat het aapje haar veel vreugde en troost gaf in haar leven.
Ze beschouwde het aapje als haar kind.
Bessie Love was een van de eerste sterren van de stomme film.
Ze begon haar loopbaan in 1915, toen ze nog maar 17 jaar oud was.
Ze speelde in meer dan 100 films, waaronder The Lost World, The Broadway Melody en The Women.
Ze werd genomineerd voor een Oscar voor haar rol in The Broadway Melody.
In de jaren 80 had ze een comeback. Ze was toen te zien in de films Ragtime (1980), Reds (1981) en The Hunger (1983).
Love stierf op 26 april 1986 een natuurlijke dood. Ze heeft een ster op de Hollywood Walk of Fame.
Vandaag is het 85 jaar geleden dat de Amerikaans acteur en zanger Sal Mineo werd geboren. (New York, 10 januari 1939)
Al zal hij het niet kunnen vieren, gezien hij in 1976 omkwam tijdens een roofoverval.
Mineo werd geboren in de New Yorkse wijk Harlem, als zoon van Siciliaanse emigranten. Op zijn negende verhuisde hij met zijn familie naar The Bronx.
Al op jonge leeftijd schreef zijn moeder hem in voor acteer- en danslessen.
In 1950 maakte hij zijn toneeldebuut in “The Rose Tattoo”, een stuk van Tennessee Williams.
Hij speelde ook de jonge prins in The King and I, met Yul Brynner en Gertrude Lawrence.
In 1957 maakte Mineo een uitstapje naar de rock-‘n-roll. Hij bracht twee singles uit. De eerste was “Start Movin’ (In My Direction)”, die in Amerika dertien weken in de hitparade stond en de negende positie bereikte.
Opvolger “Lasting Love” stond in de VS drie weken in de top-40 en kwam tot de 27e plaats. Daarna kwam een album uit dat in Amerika werd uitgebracht door Epic en in Groot-Brittannië door Philips.
Hoewel Mineo als zanger succesvol was, besloot hij zich snel weer op het acteerwerk te concentreren.
Tussen 1957 en 1959 speelde hij in een handvol films, waaronder “The Gene Krupa Story”, over de legendarische jazzdrummer. Mineo speelde zelf ook drums.
In 1960 werd Mineo genomineerd voor een Oscar, voor zijn bijrol in de film Exodus.
Hij speelde de rol van de joodse jongen Dov Landau. Opnieuw ging de Oscar aan zijn neus voorbij; het beeldje ging naar Peter Ustinov voor zijn rol in Spartacus.
Langzamerhand werd Mineo minder voor films gevraagd.
Tussen 1962 en 1964 speelde hij in drie films: The Longest Day, Escape from Zahrain en Cheyenne Autumn. Hollywood was op zoek naar nieuwe gezichten en Mineo, over wie de geruchten over zijn homoseksualiteit toenamen, liep alweer een tijdje mee.
In 1965 speelde Mineo in The Greatest Story Ever Told en in Who Killed Teddy Bear. In de laatste film, een in zwart-wit gedraaide low-budgetproductie, speelde hij een door seks geobsedeerde stalker.
Thema’s als voyeurisme, masturbatie, kindermisbruik en travestie werden opvallend onverhuld aan de orde gesteld. Mineo was vaak in ontbloot bovenlijf te zien en droeg niet meer dan een strakzittende slip, waarop werd ingezoomd.
De film gaf zijn carrière in Hollywood geen opkikker. Hij keerde terug naar het toneel en regisseerde in 1969 het toneelstuk “Fortune And Men’s Eyes”, met de latere Miami Vice-ster Don Johnson in de hoofdrol.
Hij had daarna bijrollen in televisieseries en films, waaronder Escape from the Planet of the Apes waarin hij de rol van Dr. Milo speelde.
In 1975 keerde hij terug naar het toneel voor P.S. Your Cat is Dead”, in San Francisco. Hij speelde daarin een biseksuele inbreker.
Voordat Mineo met het toneelstuk in Los Angeles zijn opwachting kon maken, werd hij op 12 februari 1976 bij zijn appartement in West Hollywood doodgestoken.
Hij kwam terug van een repetitie.
Zo’n 250 mensen betuigden vijf dagen later in een kerk in Mamaroneck, New York, de laatste eer aan Mineo.
Onder hen waren Courtney Burr (met wie hij de laatste jaren een relatie had), Jill Haworth, Michael Mason, Elliot Mintz, Desi Arnaz jr., Nicholas Ray, Michael Greer, zijn moeder Josephine en familie.
Lionel Ray Williams, een voormalige pizzakoerier, werd in 1979 veroordeeld voor de moord op Mineo.
Hij was negentien toen Mineo werd vermoord.
Williams kreeg 51 jaar cel voor de moord op Mineo (een mislukte beroving) en voor tien berovingen.
In het geval van Mineo is Williams veroordeeld op basis van voornamelijk indirect bewijs.
Zo legde zijn vrouw een belastende verklaring af en zei een medegevangene dat Williams tegenover hem de moord heeft bekend.
Begin jaren negentig werd hij voorwaardelijk vrijgelaten.
Williams kwam later weer achter de tralies, omdat hij zich weer op het criminele pad had begeven. (diverse bronnen en Wikipedia)
Gisteren nog vandaag
35 jaar geleden, Linda Hamilton in in de serie Beauty and the Beast.
Linda Hamilton is een Amerikaanse actrice die vooral bekend is van haar rol als Sarah Connor in de Terminator-films.
Haar carrière begon in de jaren 80 met televisierollen en kleine filmrollen.
In 1984 brak ze door met The Terminator, waar ze een sterke vrouw speelde die moest vechten tegen een moorddadige robot uit de toekomst.
Ze herhaalde deze rol in het vervolg Terminator 2: Judgment Day (1991), dat een groot succes werd en haar een Golden Globe-nominatie opleverde.
Naast de Terminator-films speelde Hamilton ook in andere films, zoals Dante’s Peak (1997), The Secret Life of Girls (1999) en Silent Fall (1994).
Ze was ook te zien in verschillende televisieseries, zoals Beauty and the Beast (1987-1989), waarvoor ze twee Emmynominaties kreeg, Chuck (2010-2012) en Lost Girl (2015).
Hamilton heeft een turbulent privéleven gehad, dat veel media-aandacht kreeg.
Ze was twee keer getrouwd, eerst met acteur Bruce Abbott, met wie ze een zoon heeft, en later met regisseur James Cameron, met wie ze een dochter heeft.
Haar scheiding met James Cameron vanwege zijn affaire met Suzy Amis tijdens het filmen van Titanic, was de op een na duurste scheiding in Hollywood tot die tijd.
Ze kreeg toen bijna 50 miljoen dollar.
Hamilton leed ook aan een bipolaire stoornis, waarvoor ze medicatie en therapie kreeg.
Ze heeft openlijk gesproken over haar worstelingen met depressie, drugsgebruik en eetstoornissen.
In 2019 maakte ze haar comeback als Sarah Connor in Terminator: Dark Fate, het zesde deel van de franchise.
40 jaar geleden, de film Jaws 3 te zien in de Vlaamse bioscoop.
De Welsh – Zuid-Afrikaanse actrice, pianiste, danseres en zangeres Glynis Johns is vandaag overleden.
Glynis Johns werd geboren in 1923 in het Zuid-Afrikaanse Pretoria.
Haar vader was de Britse acteur Mervyn Johns.
In 1938 maakte Johns haar filmdebuut in South Riding.
In 1944 speelde ze met haar vader in Halfway House.
In 1948 speelde ze de hoofdrol in Miranda, waarin ze een zeemeermin vertolkte.
In de jaren vijftig ging ze haar succes beproeven in Hollywood.
Zo speelde ze onder meer in The Court Jester in 1956 en in Mary Poppins in 1964.
Johns speelde ook in tv-films en in musicals.
Haar laatste film speelde ze in 1999, als grootmoeder in de film Superstar.
Ze werd ook genomineerd voor Academy Awards en Golden Globes.
Johns was viermaal getrouwd, onder meer met acteur Anthony Forwood (1915-1988) en piloot David Foster (1920-2010).
Ze heeft één kind, de acteur Gareth Forwood (1945-2007).
Johns heeft via hem één kleinzoon Thomas, die schrijver en regisseur is.
Haar laatste jaren verbleef ze in het Motion Picture & Television Country House and Hospital.
55 jaar geleden, de film Barbarella te zien in de Vlaamse bioscoop
Het verhaal is gebaseerd op het gelijknamige Franse stripfiguur van Jean-Claude Forest.
Barbarella is geregiseerd door Roger Vadim.
De film was niet onmiddellijk populair.
Critici sabelden Barbarella neer en ook het publiek liet het massaal afweten.
Jane Fonda, zijn vrouw, speelt de titelrol.
Milo O’Shea is te zien als Durand Durand.
Naar deze figuur heeft de Engelse groep Duran Duran zich vernoemd.
Ook de naam van de Belgische zangeres Lio komt uit Barbarella
Pas in 1977, nadat Barbarella opnieuw werd uitgebracht, verwierf de film een cultstatus.
De gehele film wordt met een knipoog gespeeld, vooral waar het aankomt op de frequente (maar niet expliciete) seksscènes.
De speciale effecten lijken goedkoop en niet overtuigend, maar zijn tegelijkertijd met opzet zo gemaakt om de sfeer van de film te versterken. (diverse bronnen en Wikipedia)
45 jaar geleden, Marion Ross leidt een dubbel leven (Joepie 17 december 1978).
Marion Ross, die sinds haar debuut in 1953 in talloze films en televisieproducties heeft gespeeld.
Ze is vooral bekend als de liefdevolle moeder van Richie Cunningham in de populaire sitcom Happy Days, waarin ze 255 afleveringen lang te zien was.
Ze werkte ook samen met haar televisiezoon Ron Howard in zijn eerste film als regisseur, Grand Theft Auto, en in de tv-film Skyward.
Naast Happy Days had Ross ook vaste rollen in andere tv-series, zoals Brooklyn Bridge, The Love Boat, Gilmore Girls en That ’70s Show.
Ze maakte ook indruk met haar gastoptredens in meer dan negentig shows, waaronder The Lone Ranger, Perry Mason, The Outer Limits, Mission: Impossible, Fantasy Island, Alfred Hitchcock Presents, MacGyver, Grey’s Anatomy en Anger Management.
Ze trouwde in 1950 met Freeman Herman Meskiman Jr., met wie ze twee kinderen kreeg: Jim Meskimen en Ellen Plummer.
Haar zoon is een acteur en stemkunstenaar die in meer dan 150 films en series heeft gespeeld.
Haar dochter is een producente en scenarioschrijfster die betrokken was bij de hitseries Friends, Joey en Veronica’s Closet.
Marion Ross en Meskiman scheidden in 1968, maar bleven goede vrienden.
65 jaar geleden speelde Neile Adams in de film This Could Be the Night, een romantische komedie die in 1958 in de Vlaamse bioscoop te zien was.
De film werd geregisseerd door Robert Wise en had ook Jean Simmons, Anthony Franciosa en Paul Douglas in de hoofdrollen.
De actrice Neile Adams werd geboren op 10 juli 1932 in Manila, de Filipijnen, als Ruby Neilam Salvador Adams.
Ze begon haar carrière als een van de vooraanstaande jazzdansers en performers op Broadway.
Ze verscheen in meer dan 20 films en televisieseries tussen 1952 en 1991, waaronder The Magnificent Seven (1960), The Sand Pebbles (1966) en The Poseidon Adventure (1972).
Ze was ook een spion voor de Filipijnse verzetsbeweging tijdens de Tweede Wereldoorlog en liep scherfwonden op aan een van haar benen.
Ze was getrouwd met de beroemde acteur Steve McQueen van 1956 tot 1972 en is de grootmoeder van acteur Steven R. McQueen.
Ze hertrouwde in 1980 met Alvin Toffel, een politieke campagnemanager en directeur van het Norton Simon Museum.
Dit huwelijk duurde tot Toffel’s overlijden in 2005.
Neile Adams leeft nog steeds en is actief als schrijfster.
Leuk weetje is dat ze ook de achterneef is van zanger Enrique Iglesias.
Deze week, 65 jaar geleden, de film Merry Andrew met in de hoofdrol Danny Kay te zien in de Vlaamse bioscoop (Piccolo 21 december 1958)
40 jaar geleden, in 1983, speelde Sean Connery voor de zevende en laatste keer de rol van James Bond in de film “Never Say Never Again”
De film is gebaseerd op de James Bond-roman “Thunderball” uit 1961 van Ian Fleming.
De regie was in handen van Irvin Kershner. De film is vooral bekend omdat Sean Connery terugkeerde in de rol van James Bond, een rol die hij voor het laatst speelde in 1971.
De titel van de film verwijst naar Connery’s eerdere verklaring in 1971 dat hij “nooit meer” die rol zou spelen.
Ondanks dat Connery 52 was tijdens de opnames, maakt het script vaak referentie naar Bond als verouderd en voorbij zijn hoogtepunt. Ironisch genoeg was Connery drie jaar jonger dan de toenmalige Bond-acteur Roger Moore.
De film ging in première op 7 oktober 1983 en werd positief ontvangen, met name de acteerprestaties van Connery en Klaus Maria Brandauer.
De film bracht 160 miljoen dollar op aan de kassa, waardoor het een commercieel succes was (Joepie 27 november 1983)
60 jaar geleden, de Franse film La bonne soupe met in de hoofdrol Annie Girardot.
De Franse film La bonne soupe, een komedie over een vrouw die terugkijkt op haar liefdesleven.
Annie Girardot speelde de hoofdrol van Marie-Paule, een voormalige prostituee die nu een restaurant runt.
De film werd geregisseerd door Robert Thomas en was gebaseerd op de roman van Félicien Marceau, die ook het scenario schreef.
De film was een succes bij het publiek en de critici, en leverde Girardot een nominatie op voor de BAFTA Award voor beste buitenlandse actrice.
Vandaag 35 jaar geleden, de film Moonwalker met Michael Jackson te zien in de Vlaamse bioscoop (14 december 1988).
45 jaar geleden, Brooke Shields, sekssymbool van dertien jaar oud.
Het verhaal gaat over een 12-jarig meisje, Violet, dat opgroeit in een bordeel in New Orleans in 1917.
Ze wordt gefotografeerd en bevriend door een fotograaf, Bellocq, en later verkocht als maagd aan een rijke klant.
De hoofdrollen werden gespeeld door Brooke Shields, Keith Carradine en Susan Sarandon.
De film werd geprezen om zijn goede sfeer, mooie beelden en subtiele emoties, maar ook bekritiseerd om zijn ongemakkelijke onderwerp en exploitatie van de jonge actrice.
Gisteren nog vandaag
40 jaar geleden speelde John Travolta de hoofdrol in de film Staying Alive, een vervolg op Saturday Night Fever uit 1977 (Muziek Expres november 1983)
De film was geschreven en geregisseerd door Sylvester Stallone, die ook een cameo maakte als een man op de straat.
De film was een succes aan de kassa, met een wereldwijde opbrengst van 127 miljoen dollar tegen een werkbudget van 22 miljoen dollar.
De film volgde het verhaal van Tony Manero, een voormalige disco-ster die zijn droom najaagt om professioneel te dansen op Broadway.
Hij wordt verliefd op Laura, een rijke Engelse danseres die de hoofdrol krijgt in de show Satan’s Alley, waarin Tony en zijn vriendin Jackie ook kleine rollen hebben.
De film eindigt met een emotionele show, een verzoening met Jackie, en Tony’s triomfantelijke uitstraling als hij door Times Square paradeert.
De muziek van de film werd verzorgd door de Bee Gees, die ook verantwoordelijk waren voor de soundtrack van Saturday Night Fever.
Het nummer “Far from Over” van Frank Stallone, de broer van Sylvester, was een hit en werd genomineerd voor een Golden Globe en een Oscar voor beste originele nummer.
Andere nummers uit de film waren “The Woman in You” en “Stayin’ Alive” van de Bee Gees, en “Look Out for Number One” van Tommy Faragher.
Toen gisteren nog vandaag was 