Tag: Joepie 16 december 1979

45 jaar geleden, te gast bij de Amerikaanse actrice Lauren Tewes (die we beter kennen als Julie McCoy in de televisieserie ‘The Love Boat)

Lauren Tewes, geboren als Cynthia Lauren Tewes op 26 oktober 1953, groeide op in een arbeidersgezin en ontdekte al vroeg haar passie voor acteren.

Na haar verhuizing naar Californië, blonk ze uit in drama op de middelbare school en won ze driemaal de prijs voor Beste Actrice.

Haar talent en doorzettingsvermogen leidden haar naar de Pacific Conservatory Theatre, waar ze haar podiumdebuut maakte.

Tewes’ grote doorbraak kwam met haar rol als Julie McCoy in de televisieserie ‘The Love Boat’, waarmee ze internationale bekendheid verwierf.

Ondanks haar succes, kende Tewes ook persoonlijke uitdagingen, waaronder een strijd tegen verslaving die haar carrière tijdelijk ontspoorde.

Ze verloor haar huis, haar eerste echtgenoot en haar baan door haar cocaïneverslaving en leed het tragische verlies van haar pasgeboren baby enkele jaren later.

Tewes herpakte zich echter en vond, hernieuwde voldoening in het regionale theater, waar ze zichzelf opnieuw uitvond als acteur en regisseur.

Tegenwoordig blijft ze actief in de theatergemeenschap van Seattle.(diverse bronnen en Joepie 16 december 1979)

45 jaar geleden, Voyage, Franse Disco met klasse.

De Franse componist Pierre-Alain Dahan (1 maart 1943 – 23 december 2013) kende in de eerste helft van de jaren 70 succes met enkele instrumentale cultklassiekers.

Dahan was namelijk verantwoordelijk voor maar liefst 3 onehitwonders.

In 1973 staat hij als The Peppers hoog in de charts met ‘Pepperbox’, bij de “oudere jongeren” vooral bekend als de tune van Sportweekend.

Een jaar later werd dit zelfs een Britse top 10-hit, destijds een unicum voor een Franse productie. In 1974 werkte mee aan Resonance, de studiogroep die met de pseudo-tv-tune ‘OK Chicago’ in 1974 opnieuw een grote zomerhit scoorde.

In 1977 was hij lid van de groep Voyage dat hij samen met André Pezin, Marc Chantereau, Sauveur Mallia en zangeres Sylvia Mason-James

Eind 1979 brengen ze het nummer Souvenirs uit.

Deze single bereikte, zowel in Vlaanderen als in Nederland, niet de hitparade en dat is best jammer, want voor mij één van hun beste nummers.

In de zomer van 1981 staat Pierre-Alain Dahan een derde keer in de hitlijsten met ‘Discotch’

Zoals de titel al aangeeft, is dit een discotrack met een Schotse knipoog, compleet met doedelzakken.

Discotch’ is in Vlaanderen en Nederland een top 30-hit.

Voordien kreeg Voyage al wat bijval met de discosingles ‘Let’s Fly Away’ en ‘From East To West’.

Later hervatte Dahan zijn werk als sessiedrummer voor o.a. Mireille Mathieu, Serge Gainsbourg en Johnny Hallyday (Diverse bronnen, Joepie 16 december 1979 en met dank aan Denis Michiels)

Patrice Rushen, van jazz naar disco.

Het nummer “Haven’t You Heard” is afkomstig van het album Pizzazz (1979) en is geschreven door Rushen samen met bassist Freddie Washington en Theresa G. McFadden.

Rushen was tevens co-producer van het nummer.

Hoewel “Haven’t You Heard” in zowel Vlaanderen als Nederland de hitparades niet bereikte, was het wel een hit in onze discotheken.

Twee jaar later was het wel raak en scoorde Rushen een grote hit met “Forget Me Nots”, afkomstig van het album Straight from the Heart.

Het nummer bereikte de elfde plaats in de Vlaamse BRT Top 30 en de drieëntwintigste plaats in de Nederlandse Top 40.

Het aanstekelijke refrein van “Forget Me Nots” is later gesampled in George Michaels “Fastlove” (1996) en in Will Smiths “Men in Black” (1997).

“Forget Me Nots” leverde Rushen een Grammy-nominatie op voor Best Female R&B Vocal Performance.

Rushen bleef muziek van hoge kwaliteit uitbrengen en ontving meer erkenning voor haar werk.

Haar instrumentale nummer “Number One”, van het album Straight from the Heart, leverde haar een Grammy-nominatie op voor Best R&B Instrumental Performance.

Ook haar twaalfde album, Signature (1997), werd genomineerd voor een Grammy, ditmaal in de categorie Best Jazz Vocal Performance.

Ze heeft als componist ook geschreven voor een aantal films, tv-shows en documentaires.

Patrice Rushen, de oudste van twee dochters van Allen en Ruth Rushen, toonde al op jonge leeftijd een uitzonderlijk muzikaal talent.

Op 3-jarige leeftijd begon ze met pianospelen en op haar zesde gaf ze al klassieke recitals.

Haar bijnaam “Babyfingers”, vanwege haar kleine handen, kreeg ze al vroeg en zou later de naam worden van haar uitgeverij: Baby Fingers Inc.

In haar tienerjaren ging ze naar Locke High School in Zuid-Los Angeles en behaalde daarna een graad in muziek aan de University of Southern California.

Haar doorbraak kwam op 17-jarige leeftijd toen ze een wedstrijd won die haar in staat stelde met haar band op te treden op het prestigieuze Monterey Jazz Festival.

Dit leidde tot een platencontract bij Prestige Records, waar ze de drie jazz-georiënteerde albums Prelusion (1974), Before the Dawn (1975) en Shout It Out (1977) uitbracht.

In 1978, op 23-jarige leeftijd, stapte ze over naar Elektra Records, waar haar muziek een meer R&B- en funk-georiënteerde richting insloeg.

Sinds 1986 is ze getrouwd met Marc St. Louis, een concerttoermanager en specialist in de productie van liveshows.

Samen hebben ze twee kinderen, zoon Cameron en dochter Jadyn, en leiden ze een relatief rustig gezinsleven in Californië.

Naast haar indrukwekkende carrière als uitvoerend artiest, deelt Rushen haar kennis en passie voor muziek ook als docent.

In 2005 ontving ze een eredoctoraat in de muziek aan het Berklee College of Music, waar ze tevens ambassadeur van kunstenaarstalent in het onderwijs is.

Daarnaast bekleedt ze een leerstoel populaire muziek aan de University of Southern California