Octopus was niet zomaar een lokale band uit Diest; het was een bijzonder Vlaams-Brits experiment.
De groep ontstond uit de assen van The Bats, de formatie van Robert Vlaeyen, Gerard Opdebeeck en Roberts broer René Vlaeyen (de latere bekende tv-producent).
Om de groep internationale allure en een perfecte Engelse uitspraak te geven, werden de Britten Steve Pine en Phil Francis erbij gehaald.
Een van de opvallendste Vlaamse leden was toetsenist en zanger Paul Michiels.
De groep kwam zakelijk onder de vleugels van manager Sylvain Tack.
In 1973 bracht de band hun allereerste single uit: Go down slow. Voor de productie van dit debuut deden ze een beroep op Sylvain Vanholme (bekend van The Wallace Collection).
Hun tweede single uit datzelfde jaar, Hey na na, bevat dan weer een leuk detail voor de trivia-liefhebbers: op die opname zongen de bekende radio- en televisiepresentatoren Zaki en Mike Verdrengh mee in het achtergrondkoortje.
De grote doorbraak in 1974 was eigenlijk een ‘interne’ cover.
Hun hit I’m so in love with you was de Engelse vertaling van Ik ben verliefd op jou van Paul Severs, die eveneens door Tack werd gemanaged.
In 1975 volgde het debuutalbum From Octopus With Love, waarvoor de groep samenwerkte met producer Eddy Govert.
Ondanks deze successen verkocht Tack het contract van de groep aan het Nederlandse Telstar van Johnny Hoes.
Onder het bewind van ‘smartlappenkoning’ Hoes veranderde het karakter van de band drastisch. Octopus werd steeds meer in de richting van close harmony geduwd.
Hoewel dit commercieel een gouden greep bleek – het album Oldies but goldies met covers van Amerikaanse crooners zorgde voor een doorbraak in Nederland en hits als Cry en South of the border – zorgde het intern voor wrijving.
Met name Paul Michiels voelde zich steeds minder thuis in de rol van artiest die enkel covers zong.
In 1980 probeerde de groep het tij te keren en terug te gaan naar hun eigen sound.
Dit leverde met All alone nog een bescheiden hitje op in België, maar de chemie was uitgewerkt.
Na het uiteenvallen van de groep kon Paul Michiels eindelijk zijn eigen artistieke weg gaan.
Eerst solo als P.P. Michiels, en later met enorm succes aan de zijde van Jan Leyers in Soulsister.
Toen gisteren nog vandaag was 