40 jaar geleden, Julien Schoenaerts, het theater heeft goden nodig

Julien Schoenaerts wordt door publiek, pers en vakgenoten unaniem beschouwd als een van de grootste naoorlogse acteurs in Vlaanderen en Nederland.

Zijn filmdebuut maakte hij in 1955, met de hoofdrol in ‘Meeuwen sterven in de haven’ van Roland Verhavert, Ivo Michiels en Rik Kuypers.

Later in zijn carrière speelde hij nog vele memorabele rollen, waaronder Pieter de Coninck in ‘De Leeuw van Vlaanderen’ (1983) in de regie van Hugo Claus.

In 1992 vertolkte hij de rol van monseigneur Stillemans in de filmklassieker ‘Daens’, geregisseerd door Stijn Coninx.

In zijn privéleven trouwde Schoenaerts met kunstschilderes Bérénice Devos (1922-1993). Samen kregen ze drie kinderen: Bruno (°1953), die advocaat werd, Sara (1958-2013) en Helga (1961-1982).

Het leven van Julien werd echter zwaar beïnvloed door een bipolaire stoornis.

Tijdens de periodes waarin de ziekte het hem ondraaglijk maakte, trad zijn zoon Bruno op als zijn wettelijke voogd.

Het huwelijk met Bérénice Devos liep uiteindelijk uit op een echtscheiding.

Later kreeg Julien een relatie met zijn vriendin Dominique Wiche.

Met haar kreeg hij een zoon, de nu bekende filmacteur Matthias Schoenaerts.

Opmerkelijk is dat de film ‘Daens’ niet alleen een belangrijke rol was voor Julien, maar ook het debuut van zijn toen vijftienjarige zoon Matthias, die de rol van Wannes Scholliers speelde.

Julien Schoenaerts overleed op 81-jarige leeftijd.

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

65 jaar geleden, het jaar 1958, was een gouden tijdperk voor het toneel in Vlaanderen.

Vele beroemde toneelspelers schitterden op de planken en maakten indruk op het publiek met hun talent,

In dit artikel blikken we terug op enkele van de meest bekende toneelspelers uit 1958 en vragen we ons af of u ze nog kunt herkennen.

Foto 1 Julien Schoenaerts toen 33 jaar oud. Hij maakte zijn filmdebuut in 1955 met de hoofdrol in Meeuwen sterven in de haven, een film van Roland Verhavert, Ivo Michiels en Rik Kuypers.

Hij schitterde ook in andere films, zoals De Leeuw van Vlaanderen (1983), waarin hij Pieter de Coninck speelde onder de regie van Hugo Claus, en Daens (1992), waarin hij de rol van monseigneur Stillemans vertolkte onder de regie van Stijn Coninx.

Gisteren nog vandaag

Foto: Luc Philips toen 43 jaar oud. Zijn bekendste televisierol was die als pastoor Munte in het Vlaamse televisiefeuilleton Wij, Heren van Zichem (1969). Hij speelde ook mee in De filosoof van ’t Sashuis (België, 1963), een film van Maurice Balfoort naar de gelijknamige roman van Maurits Sabbe uit 1907.

Eind jaren 80 speelde hij Bompa in de sitcom Bompa. In de film Max speelde hij Gaspard De Keukeleire, de vader van Max gespeeld door Jacques Vermeire.

Gisteren nog vandaag

Foto: Marcel Hendrickx toen 38 jaar oud. Hij was een vaste kracht in de meeste BRT-jeugdseries vanaf 1963-1964 toen hij een rol had in De Tijdscapsule.

In 1965 was hij een baljuw in Johan en de Alverman. In 1966 was hij Commissaris Talboom in Axel Nort. In 1969 speelde hij mee in Fabian van Fallada. In 1973 vertolkte hij de rol van Bruno Pienter in De Kat.

Gisteren nog vandaag

Foto: Jan Cammans toen 67 jaar oud. Bekend van De wonderdokter (1936), De Aangenaam (1941) en De bruid zonder bed (1955). Hij stierf op 4 januari 1976 in Antwerpen.

Gisteren nog vandaag

Foto: Ward De Ravet toen 34 jaar oud. De Ravet was verbonden aan het gezelschap van de Koninklijke Nederlandse Schouwburg van Antwerpen en dit tot 1967, daarna aan het Dramatisch Gezelschap van de BRT; hij heeft daarnaast een lange film- en televisiecarrière. Zoals Kapitein Zeppos, Fabian van Fallada, Slisse & Cesar, De Paradijsvogels en De bossen van Vlaanderen.

Gisteren nog vandaag

60 jaar geleden, Vlaams acteur Julien Schoenaerts gaat naar Nederland.

Deze week 60 jaar geleden, het toneelstuk The Miracle Worker (Nederlandse titel De wonderdoenster) van William Gibson te zien in het KNS in Antwerpen

50 jaar geleden, Julien Schoenaerts te gast bij stakingsleider Gerard Slegers en de drieëntwintigduizend mijnwerkers die in Limburg het werk neerlegde.

De mijnwerkers eisten samen met de vakbonden in 1969 een loonsopslag van vijftien procent.

Een en ander was het gevolg van een loonstudie die in opdracht van wijlen gouverneur Roppe werd uitgevoerd.

Na de nodige onderhandelingen met de directie van de Kempense Steenkolenmijnen gingen de vakbonden akkoord met een opslag van 4,5 procent.

Dit was hoegenaamd niet naar de zin van Gerard Slegers, een toenmalige werkleider in de kolenmijn van Winterslag.

Slegers kreeg de mijnwerkers achter zich geschaard en sleepte na een hardnekkige staking van vijf weken een loonopslag uit de brand die schommelde tussen de 25 en de 28 procent.

Gerard Slegers was meteen een bekende Limburger die de eerstvolgende verkiezingen postvatte op de VU-lijst voor de senaat.

Hij haalde onmiddellijk 21.000 voorkeurstemmen en werd senator. Problemen binnen de partij deden Slegers na één termijn afhaken.

Hij werd opgevist door het toenmalige CCR, de dienst waarin onder meer het reddingswezen van KS was ondergebracht.

Hier werkte hij tot hij op rustpensioen ging. (Diverse bronnen, DePost 15 februari 1970 en Wikipedia)