Na zijn afstuderen ging hij werken voor de McCord Radiator Company in Detroit Michigan, maar zijn carrière werd daar onderbroken door de Eerste Wereldoorlog.

Na te zijn tewerkgesteld in het Amerikaanse leger in Frankrijk bedacht Laurens een geluidsarme klok door de motor in te kapselen in een geluidsdichte kast.

Laurens Hammond was naast een goed technicus ook een briljant zakenman.

Hij dacht dat het mogelijk moest zijn om de dure en onderhouds intensieve pijporgels te vervangen door een goedkopere elektrische equivalent en dat daar een enorme markt voor moest zijn.

Hij kocht een oude piano, gooide alles weg behalve het toetsenbord en begon te experimenteren met allerlei schakelingen en kwam uiteindelijk uit op een zogeheten toonwielorgel.

In 1934 krijgt de Amerikaanse uitvinder Laurens Hammond patent op het toonwielorgel dat later door het leven zal gaan onder de naam Hammondorgel.

In 1935 koopt auto-industrieel Henry Ford het eerste toonwielorgel van Hammond, er zullen er in de halve eeuw die volgt nog ongeveer een miljoen verkocht worden.

In 1949 komt zijn populaire M3-orgel in productie. Het Hammondorgel wordt populair als huisorgel, maar wordt ook gebruikt in kerken en volop omarmd door pop- en jazzmuzikanten.

Veel artiesten, waaronder Procol Harum, Keith Emerson, Led Zeppelin, The Allman Brothers en The Faces maken vaak gebruik van de Hammond sound. Laurens Hammond gaf zijn baan als voorzitter van zijn bedrijf op in 1955.

Dit gaf hem meer tijd om nieuwe ideeën te ontwikkelen en onderzoeken. Op 12 februari 1960, toen hij 65 jaar was, ging hij volledig met pensioen.

Op dat moment had hij al 90 patenten. In de periode tussen zijn pensioen en zijn dood zouden er nog 20 patenten bijkomen.

Toen Laurens Hammond overleed, waren er meer dan eenendertig fabrikanten van elektrische of elektronische orgels.

Dit aantal zou nog stijgen door de grote vraag naar orgels eind jaren 1970.

Laurens Hammond overlijdt op 3 juli 1973.(Diverse bronnen, Hammond orgel club Nederland en Wikipedia)