Vandaag precies 35 jaar geleden, op 11 september 1991, kreeg Dirk Frimout het verlossende nieuws: hij mocht definitief mee aan boord van spaceshuttle Atlantis voor de STS-45-missie.

Het was het absolute hoogtepunt van een traject dat al in 1977 begon, toen hij zijn kandidatuur indiende als ruimtevaarder.

In de jaren daarna bouwde hij een indrukwekkende loopbaan op bij de Europese ruimtevaartorganisatie ESA. Tussen 1978 en 1984 coördineerde hij de bemanning voor Spacelab-1, waarna hij tot 1989 bij ESTEC werkte aan microzwaartekrachtexperimenten voor EURECA en Spacelab-1.

In het voorjaar van 1992 schreef hij definitief geschiedenis als de allereerste Belg in de ruimte.

Van 24 maart tot 2 april cirkelde hij met zes collega-astronauten maar liefst 143 keer rond de aarde.

Die historische vlucht leverde hem datzelfde jaar een eredoctoraat op aan de Universiteit Gent.

Later werd hij ook benoemd tot Grootofficier in de Leopoldsorde en verheven in de adelstand met de titel van burggraaf.

Na zijn ruimtemissie zette Frimout zijn kennis en ervaring in op aarde.

Tussen 1993 en 1998 werkte hij bij Belgacom en vanaf 1994 werd hij voorzitter van de Euro Space Foundation, waarmee hij wetenschappelijke en technische studies bij jongeren stimuleerde.

Vanaf juli 1998 sloeg hij een nieuwe weg in bij Flanders Language Valley, waar hij als hoofd van FLV Education de verantwoordelijkheid droeg over permanente vorming.

Een baanbrekende figuur die de Belgische wetenschap letterlijk naar nieuwe hoogten bracht.

Gisteren nog vandaag

Vandaag herdenken we de vijfde verjaardag van het overlijden van de Regisseur Bernardo Bertolucci een van de grootste Italiaanse filmmakers aller tijden.

Bertolucci werd geboren in Parma, als zoon van een kunsthistoricus en dichter Attilio Bertolucci.

Hij volgde in de voetsporen van zijn vader en zijn broer, die ook filmregisseur en scenarioschrijver werd.

Bertolucci begon al op jonge leeftijd te schrijven en won prestigieuze literaire prijzen voor zijn eerste boek.

Hij kreeg ook de kans om te werken met Pier Paolo Pasolini, een andere invloedrijke Italiaanse regisseur, die hem aanstelde als eerste assistent voor zijn debuutfilm Accattone (1961).

Bertolucci toonde al snel zijn eigen visie en stijl, die hem de aandacht trokken van Sergio Leone, die hem vroeg om mee te schrijven aan het scenario voor Once Upon a Time in the West. (Leone verwierp later het scenario omdat hij het te intellectueel vond voor het Amerikaanse publiek.)

Bertolucci maakte naam als regisseur in de jaren 60 met films als La commaro secca (1962), Prima della rivoluzione (1964) en Ballata da un miliardo (1967), die getuigden van zijn politieke en sociale bewustzijn.

Hij verhuisde naar de VS, waar hij de controversiële film Last tango in Paris (1972) maakte, met Marlon Brando en Maria Schneider in de hoofdrollen.

De film veroorzaakte een schandaal door zijn expliciete seksuele inhoud, maar leverde hem ook twee Oscarnominaties op voor beste regisseur en beste acteur.

Bernardo Bertolucci, heeft in een interview met Twan Huys voor het televisieprogramma College Tour in 2013 bevestigd dat hij en Marlon Brando voorafgaande aan de opnames van de bekende boterscène zonder medeweten van Schneider hadden afgesproken dat Brando haar tijdens het filmen bij verrassing zou aanranden, omdat Bertolucci haar reactie als meisje wilde filmen en niet haar reactie als actrice.

Bertolucci bekende altijd wroeging te hebben gehad over deze aanpak.

In 1976 maakte hij 1900 of Novecento, een episch historisch drama over de klassenstrijd in Italië in de 20e eeuw, gezien door de ogen van twee vrienden die in 1900 geboren zijn, maar uit elkaar groeien door hun verschillende achtergrond.

De film had een sterrencast met onder anderen Robert De Niro, Gérard Depardieu, Burt Lancaster en Donald Sutherland.

Zijn grootste triomf was The last emperor (1987), een biografische film over de laatste keizer van China, die hij mocht opnemen in de Verboden Stad in Peking.

De film won negen Oscars, waaronder die voor beste film, beste regisseur en beste scenario. Bernardo Bertolucci won persoonlijk twee Oscars voor deze film.

Hij regisseerde ook andere succesvolle films, zoals “The sheltering sky”, “Little Buddha” en “Stealing beauty”.

Bertolucci combineerde politieke thema’s met intense liefdesverhalen in zijn werk.

Hij leed aan een ernstige ziekte en zat in een rolstoel na een ongeluk, maar bleef actief in de filmwereld tot zijn dood in 2018 op 77-jarige leeftijd.