Marguerite Duras – Toen gisteren nog vandaag was

Moreau was een spilfiguur in het Franse culturele leven en had vriendschappen met grootheden als Jean Cocteau en Marguerite Duras.

Naast haar gevierde acteercarrière was Moreau een succesvolle zangeres, bekend om haar kenmerkende doorleefde stem.

Haar lied ‘Le Tourbillon de la Vie’, uit de film ‘Jules et Jim’, groeide uit tot een klassieker van het Franse chanson.

Ook nummers als ‘J’ai la mémoire qui flanche’ en haar samenwerkingen met bassist en tekstschrijver Cyrus Bassiak waren erg populair.

Ze was getrouwd met acteur Jean-Louis Richard, de vader van Jérôme, en later met regisseur William Friedkin.

Daarnaast had ze relaties met bekende persoonlijkheden zoals regisseurs Louis Malle en François Truffaut, modeontwerper Pierre Cardin en jazzmusicus Miles Davis.

Haar zoon Jérôme speelde als acteur ook een rol in de film ‘Céline et Julie vont en bateau’ uit 1974.

Hij heeft het in zijn leven niet altijd makkelijk gehad met de bekendheid van zijn moeder.

Na een ernstig auto-ongeluk en een coma, heeft hij uiteindelijk zijn weg gevonden als kunstschilder in Los Angeles.

Jeanne Moreau overleed in 2017 op 89-jarige leeftijd in haar woning in Parijs.

Jérôme Richard, de zoon van Jeanne Moreau, is overleden in januari 2019. Hij werd 70 jaar.

In 1947 werd ze de allereerste Miss Italia.

Dankzij deze overwinning kreeg ze de kans om ook als actrice door te breken in de Italiaanse filmwereld met Non c’è pace tra gli ulivi (1950), een neorealistisch drama van Giuseppe De Santis, een van de grootmeesters van het neorealisme.

Bosè is enige tijd verloofd geweest met acteur Walter Chiari.

Na hun breuk ontmoette ze de torero Luis Miguel Dominguín met wie ze in 1955 trouwde.

Daarmee kwam er helaas een einde aan haar prille maar veelbelovende Italiaanse filmcarrière.

Samen hadden ze drie kinderen: de Spaanse zanger en acteur Miguel Bosé, Lucía Dominguín en de actrice Paola Dominguín.

Tussen 1955 en 1960 was ze wel te zien in de Spaanse films Muerte de un ciclista (1955), een indringende kritiek op de bourgeoisie van de Spaanse Staat van Juan Antonio Bardem, en Cela s’appelle l’aurore (1956), een drama van de Spaanse meester Luis Buñuel.

Ook speelde ze in de Franse films Le village magique (1955) en Jean Cocteau’s poëtische biopic Le Testament d’Orphée (1960).

Tussen 1960 en 1968 verdween Bosè helemaal van het witte doek om zich in Spanje te wijden aan haar huwelijk en aan de opvoeding van haar kinderen.

De relatie eindigde in 1968 en dit omdat Dominguín haar voortdurend ontrouw was.

Na haar echtscheiding hernam Bosè haar filmactiviteiten.

In de vroege jaren zeventig werd ze zowel gevraagd voor Spaanse films als voor Italiaanse.

In Italië deden bekende regisseurs als Pier Paolo Pasolin en Vittorio Taviani, Federico Fellini, Liliana Cavani en Mauro Bolognini (twee films) een beroep op haar talent.

Op het einde van de jaren tachtig werkte ze onder meer met Francesco Rosi, Marguerite Duras, Jeanne Moreau, Daniel Schmid en Tonino Cervi.

Bosè overleed in 2020 op 89-jarige leeftijd aan de gevolgen van COVID-19.