Het nummer El 7 de septiembre van de Spaanse popgroep Mecano is geschreven door Nacho Cano en gaat over zijn eigen ervaringen na een relatiebreuk.

Het lied is opgedragen aan zijn ex-vriendin, de Spaanse schrijfster Coloma Fernández Armero.

Ondanks dat hun jarenlange romantische relatie was geëindigd, hadden ze de traditie om elk jaar op de dag van hun oorspronkelijke jubileum, 7 september, samen te gaan eten in hetzelfde restaurant in Madrid genaamd La Parra.

De tekst beschrijft heel mooi en oprecht de gemengde gevoelens die bij zo’n jaarlijkse ontmoeting komen kijken.

Het gaat over de nostalgie en de weemoed naar de tijd dat ze nog een koppel waren, gemengd met het ongemak van de nieuwe situatie waarin ze zich nu bevinden.

Ze vieren een jubileum van iets dat eigenlijk niet meer bestaat.

Tegelijkertijd laat het nummer de diepe, blijvende genegenheid zien die ze voor elkaar hebben behouden.

Het illustreert perfect hoe een intense liefdesrelatie langzaam kan transformeren in een respectvolle, levenslange vriendschap.

Voor de fans van de band is dit lied extra bijzonder, omdat het fungeert als een emotioneel vervolg op een andere grote hit van Mecano, La fuerza del destino.

In dat eerdere nummer beschreef Nacho Cano namelijk het begin van hun verhaal en hoe hij en Coloma elkaar voor het eerst hadden ontmoet.

Het nummer is terug te vinden op hun zesde album ‘Aidalai’ uitgebracht in juni 1991.

De single was in Spanje goed voor de eerste plaats in de hitparade.

Voor de bijbehorende videoclip vormde de Duitse sciencefictionfilm Metropolis uit 1927 van Fritz Lang de grote inspiratiebron.

Coloma Fernández Armero, de muze achter deze nummers, werd geboren in 1962 in Gijón.

Naast haar relatie met Nacho Cano heeft ze een eigen succesvolle carrière opgebouwd.

Ze werkte aanvankelijk als creatief tekstschrijver voor verschillende reclamebureaus.

In 1994 verhuisde ze voor enkele jaren naar New York, waar ze literatuur studeerde en de kost verdiende met de verkoop van tweedehandskleding.

Vanaf het jaar 2000 begon ze haar eigen boeken te publiceren. Haar debuutboek Querida yo, uitgebracht in 2000, was een persoonlijk dagboek dat destijds werd bekroond met de Premio Contradiction.

Haar eerste roman, Mil dolores pequeños bracht ze uit in 2002 en ze schreef ook titels als Todo Flota.

Met haar dichtbundel En blanco, uitgebracht in 2021, won ze de XII Premio de Poesía Ciudad de Torrevieja.

Naast haar boeken schreef zij in Spanje ook mee aan filmscenario’s, zoals voor de komedie Nada en la nevera (1998), die werd geregisseerd door haar broer, de bekende filmregisseur en scenarioschrijver Álvaro Fernández Armero.

Tot slot is ze naast haar werk als schrijfster en scenariste ook steeds actief gebleven in de reclamewereld en de promotie van muziek.