In het jaar 1949 kwam de naam Bruno Gröning plotseling in de schijnwerpers van de Duitse publiciteit te staan.

Pers, radio en weekbladen deden hiervan verslag. Maandenlang benam het gebeuren rond de „wondergenezer“, zoals hij spoedig werd genoemd, de jonge republiek de adem.

Er draaide een bioscoopfilm, wetenschappelijke toetsingscommissies werden ingesteld, de autoriteiten hielden zich, tot in het hoogste college, bezig met het geval Bruno Gröning.

De Noordrijn-Westfaalse minister van Sociale Zaken liet Bruno Gröning vervolgen wegens overtreding van de „heilpraktikerwet“, de Beierse minister-president verklaarde daarentegen, dat men zo’n „bijzondere verschijning“ zoals Gröning niet in paragrafen moest indelen.

Het Beierse Ministerie van Binnenlandse Zaken duidde het werken van Bruno Gröning aan met „vrije liefdadigheid“.

In alle lagen van de bevolking werd heftig en controvers over het geval Bruno Gröning gediscuteerd.

De emotionele golven brandden hoog. Geestelijken, artsen, journalisten, juristen, politici en psychologen: allen spraken over Bruno Gröning.

Zijn wondergenezingen waren voor de één genadegeschenken van een hogere macht, voor de ander kwakzalverij.

Maar het daadwerkelijke van de genezingen werd door medische onderzoeken bewezen.Bruno Gröning, in 1906 geboren in Danzig en na de oorlog als vluchteling geëmigreerd naar West-Duitsland, was een eenvoudige arbeider.

Hij heeft van de meest verschillende werkzaamheden geleefd, hij was o.a. timmerman, fabrieks- en havenarbeider.

Nu stond hij plotseling in het middelpunt van de publieke belangstelling.

Het bericht van zijn wondergenezingen verbreidde zich wereldwijd. Bruno Gröning vroeg de mensen om te vertrouwen op en te geloven in God.

Hij beschouwde gezondheid, anders dan ziekte en ongemakken, als de natuurlijke staat van alle levende wezens.

Hij stelde dat gezondheid (en de genezing van ziekten) wordt bewerkstelligd door de absorptie van een goddelijke levenskracht, die door hem “Heilstrom” genoemd werd. (Deze Heilstrom is dezelfde natuurkracht als die welke in Japan reiki genoemd wordt.)Uit alle landen kwamen zieken, verzoekschriften en aanbiedingen.

Tienduizenden genezingzoekenden pelgrimeerden naar de plaatsen waar hij werkte.

De personen bij wie hij zijn kunnen moest bewijzen, werden uit de groep van die zieken uitgekozen, die zich in meer dan 80.000 smeekbrieven tot hem gewend hadden. Hierbij kwamen enkele patiënten van de Heidelbergse Ludolf-Krehl-Kliniek.

Zij allen kregen een zorgvuldig vooronderzoek, en er werden nauwkeurige diagnosen gesteld.

Aansluitend kwamen zij naar Gröning, die „zijn methode“ bij hen liet werken.

Hierbij waren steeds artsen aanwezig. Zij waren er getuige van hoe ziekten deels spontaan verdwenen.

De in de kliniek uitgevoerde na-onderzoeken bevestigden de genezingen.

Zelfs ongeneeslijke ziekten, zoals de ziekte van Bechterew, werden genezen.

In een in de Revue afgedrukt voor rapport verklaarde prof. dr. Fischer uitdrukkelijk dat Bruno Gröning geen charlatan, maar een op natuurlijke wijze begaafde zielkundige was. Daarmee probeerde hij het „fenomeen Gröning“ vanuit zijn zienswijze te verklaren, zonder hem echter recht te laten wedervaren.

Een revolutie in de geneeskunde begon zich af te tekenen.

Maar ook de tegenkrachten waren er. Ze zetten alles in beweging om het werk van Bruno Gröning te belemmeren.

Genezingsverboden achtervolgden hem, processen werden hem aangedaan.

Al zijn streven om zijn werk in geordende banen te leiden, mislukte.

Enerzijds door tegenstand van de toonaangevende maatschappelijke krachten, anderzijds door onvermogen of winstbejag van zijn medewerkers.

Toen Bruno Gröning in januari 1959 in Parijs stierf, was het laatste proces tegen hem in volle gang.

Het proces werd geschorst, nooit werd een definitief oordeel uitgesproken.

Maar veel vragen bleven open.(Diverse bronnen, Bruno Gröning vriendenkring, Wikipedia en Foto’s 1949)