Vandaag 60 jaar geleden, te gast op de Miss World verkiezing van 1963

De Miss World 1963 verkiezing was de dertiende editie van de internationale schoonheidswedstrijd die werd gehouden op 7 november 1963 in het Lyceum Theatre in Londen, Verenigd Koninkrijk.

Er deden 40 landen mee, waarvan er vier voor het eerst deelnamen: Cyprus, Dominicaanse Republiek, Libanon en Trinidad en Tobago.

De winnares was Carole Joan Crawford, een 20-jarige studente uit Jamaica.

Ze kreeg de kroon overhandigd door de vorige Miss World, Catharina Lodders uit Nederland.

Carole Joan Crawford werd geboren op 13 februari 1943 in Kingston, Jamaica.

Ze nam deel aan de Miss Jamaica verkiezing in 1963 en won de titel, waardoor ze zich kwalificeerde voor de Miss World verkiezing.

Daar versloeg ze de favorieten uit Brazilië, Finland, Israël en Zweden.

Ze werd geprezen om haar elegantie, charme en intelligentie.

Na haar overwinning reisde ze de wereld rond om verschillende goede doelen te promoten.

60 jaar geleden, reclame voor Supp-hose nylonkousen van het Belgisch merk du Parc (november-december 1963)

Het verhaal van de Bonneterie Bosteels – De Smeth NV is een verhaal van succes, innovatie en tegenslag.

Het begon allemaal in 1880, toen Gustaaf Bosteels een kleine breigoedwinkel opende in de Zonnestraat in Aalst.

Hij specialiseerde zich in gebreide handschoenen, die al snel populair werden bij de klanten.

In 1922 besloot hij om een grotere fabriek te bouwen in de Erembodegemstraat in Aalst, waar hij ook dameskousen en sokken ging produceren.

Hij veranderde de naam van zijn bedrijf naar ‘Bonneterie Bosteels – De Smeth NV’, naar zijn vrouw en zakenpartner.

In 1933 nam hij ook de concurrent ‘Labor’ over, waardoor hij zijn assortiment nog verder kon uitbreiden.

In 1953 lanceerde hij het merk ‘du Parc’, dat een verwijzing was naar het stadspark van Aalst, waar de fabriek naast lag.

Dit merk werd een groot succes, vooral in de jaren zestig, toen de panty’s, kousen en sokken van ‘du Parc’ marktleider werden in België.

In de jaren zeventig kwam er ook nog het merk ‘Minouche’ bij, dat zich richtte op de jongere doelgroep.

Maar in de jaren tachtig begon het tij te keren voor de Bonneterie Bosteels – De Smeth NV.

De mode veranderde, de loonkosten stegen en de concurrentie van grote winkelketens nam toe.

De vierde generatie van de familie Bosteels stond voor een moeilijke keuze: stoppen of internationaliseren?

Ze kozen voor de tweede optie en vormden hun bedrijf om tot de ‘Bosteels Group’.

Ze sloten hun fabriek in de Zonnestraat en openden nieuwe vestigingen in Roemenië en Polen, waar ze goedkoper konden produceren.

Ze behielden hun distributiecentrum in Aalst, waar ze hun producten verdeelden over de Belgische markt.

Maar ook deze strategie bleek niet voldoende om het hoofd boven water te houden.

De Belgische markt was namelijk te klein om de investeringen te rechtvaardigen en de kwaliteit van de producten leed onder de lagere productiekosten.

In 2001 moest de ‘Bosteels Group’ faillissement aanvragen en kwam er een einde aan een lange geschiedenis van breigoed.

De merknaam “du Parc” werd echter niet vergeten.

Het werd overgenomen door Mimosa Textiel NV, die het op zijn beurt verhuurde aan het Nederlandse bedrijf Nedac Sorbo.

Onder de naam Sorbo Fashion wordt het merk “du Parc” nog steeds verkocht in Nederland en België, als een eerbetoon aan het verleden.

Het voormalige industrieterrein, dat lange tijd verlaten was, is sinds 2017 getransformeerd tot een multifunctionele locatie waar sport, cultuur, wonen en horeca samenkomen in een groene setting.(Diverse bronnen en de website du Parc)

Vandaag is het precies 60 jaar geleden dat de eerste aflevering van Voor De Vuist Weg werd uitgezonden op Nederland 1.

Dit programma, dat gepresenteerd werd door Willem Duys, was het eerste praatprogramma van de Nederlandse televisie, dat ook veel kijkers uit Vlaanderen trok.

Willem Duys werd in 1963 gevraagd door Ger Lugtenburg, de programmaleider van de AVRO, om een wekelijkse onemanshow te maken.

Duys hield niet van repeteren en improviseerde liever, dus de naam Voor De Vuist Weg was snel bedacht.

Het programma was geïnspireerd door de Amerikaanse Tonight Show. Het idee was om een gezellige sfeer te creëren, alsof de kijkers bij Duys thuis waren.

Daarom werden de gasten aan een tafel geïnterviewd, waarop een viskom met een goudvis stond.

De gasten waren bekende of bijzondere mensen, zoals de ‘mislukte’ goochelaar Tommy Cooper, een man die veel klavertjes vier had verzameld, Bart Huges die een gaatje in zijn hoofd had geboord.

Ook politici kwamen langs, zoals Norbert Schmelzer die over zijn autobiografie kwam praten. Duys gaf later toe dat hij het boek niet had gelezen.

Willem Duys stierf op 82-jarige leeftijd in een Hilversums ziekenhuis in de nacht van woensdag 1 juni op donderdag 2 juni 2011.

Zijn uitvaart vond plaats op dinsdag 7 juni 2011 op de Algemene begraafplaats de Woensberg in Blaricum.