Deze maand 75 jaar geleden, op reis via de stoomboot koningin Astrid op de Kongo rivier tijdens de lente van 1948.

De Kongo rivier is een van de belangrijkste rivieren in Afrika en de wereld. Het is de op een na langste rivier in Afrika, na de Nijl, en de op een na grootste rivier ter wereld qua waterafvoer, na de Amazone.

Gisteren nog vandaag

De Kongo rivier stroomt door tien landen, maar het belangrijkste voor de rivier is Congo, het land dat zijn naam ontleent aan de rivier.

De Kongo rivier heeft een grote invloed gehad op de geschiedenis, cultuur, economie en ecologie van Congo en zijn bevolking.

De rivier was een belangrijke route voor de handel en de verspreiding van ideeën en religies in het prekoloniale tijdperk.

De rivier was ook een bron van conflicten en uitbuiting tijdens de koloniale periode, toen Europese mogendheden probeerden de rijke natuurlijke hulpbronnen van het gebied te controleren en te plunderen.

De rivier was ook een symbool van verzet en onafhankelijkheid voor de Congolezen, die vochten tegen het kolonialisme en het autoritarisme.

De Kongo rivier blijft een essentiële rol spelen in het heden en de toekomst van Congo en zijn mensen.

De rivier biedt water, voedsel, energie, transport en recreatie voor miljoenen mensen die langs zijn oevers wonen.

De rivier is ook een hotspot van biodiversiteit, met duizenden soorten planten en dieren die nergens anders ter wereld voorkomen.

De rivier is ook een bron van uitdagingen en kansen voor duurzame ontwikkeling, aangezien Congo wordt geconfronteerd met problemen zoals armoede, conflicten, corruptie, klimaatverandering en milieubescherming.

75 jaar geleden, op reis via de stoomboot koningin Astrid op de Kongo rivier tijdens de lente van 1948.

Deze stoomboot was een van de eerste passagiersschepen op de Kongo rivier, dat in 1934 werd gedoopt als koningin Astrid, ter ere van de toenmalige koningin van België.

Het schip had een lengte van 45 meter en een breedte van 8 meter. Het kon 150 passagiers en 200 ton vracht vervoeren.

Het schip speelde een belangrijke rol in de koloniale geschiedenis van Congo, want het bracht handel, missie en bestuur naar de binnenlanden.

Het schip was in dienst tot 1960, toen Congo onafhankelijk werd.

Daarna werd het schip verlaten en verroestte het langzaam aan de oever van de rivier.

75 jaar geleden, reclame voor het plakboek Folkore geschreven door Henri Liebrecht en met 125 gekleurde getekende prenten van Côte D’Or (oktober 1948)

Henri Liebrecht was een Belgische schrijver en historicus, die vooral bekend is om zijn werk over de Franstalige literatuur en het theater in België.

Hij werd geboren in Pera (Istanboel) op 29 juli 1884, waar zijn vader als ingenieur werkte, en verloor zijn moeder op jonge leeftijd.

Hij studeerde aan het Atheneum van Brussel en begon al vroeg met het schrijven van poëzie, onder invloed van Valère Gille.

Hij publiceerde verschillende dichtbundels, zoals Les Fleurs de soie (1905) en Les Jours tendres (1908), maar richtte zich later meer op het toneel.

Hij schreef een aantal komedies in verzen, die doen denken aan de Italiaanse, Molièrese en Marivauxse tradities, zoals L’École des valets (1905), L’Effrénée (1906) en Les Fourberies amoureuses (1912).

Hij schreef ook twee romans, Le Masque tombe (1907) en Un cœur blessé (1911), die zich afspelen in de theaterwereld.

Hij was hoofdredacteur van Le Soir Illustré voordat hij de leiding kreeg over de literaire afdeling van de krant Le Soir.

Na de Eerste Wereldoorlog legde hij zich toe op de geschiedenis van de Franstalige literatuur en het theater in België.

Hij publiceerde onder meer Histoire de la littérature belge d’expression française (1909), Histoire du théâtre français à Bruxelles au XVIIe et au XVIIIe siècle (1923) en Histoire illustrée de la littérature belge de langue française, des origines à 1930 (1931), in samenwerking met Georges Rency.

Deze werken werden bekroond door de Académie française en de Académie royale de Belgique.

Liebrecht was ook de oprichter van het Comité de la Gravure originale belge in 1923, samen met de graveur Émile-Henry Tielemans, en de secretaris-generaal van het Musée du Livre.

Hij was professor aan de Académie royale des Beaux-Arts in Brussel en lid van de Académie royale de langue et de littérature françaises de Belgique, waar hij van 1945 tot 1955 de negentiende zetel bezette.

Hij overleed in Brussel op 27 september 1955.

Zijn belangrijkste bijdrage aan de Belgische cultuur was zijn studie van het folkloristische element in de literatuur, die hij uitwerkte in twee boeken: Folklore, tome I: Le Folklore dans la littérature belge d’expression française (1948) en Folklore, tome II: Le Folklore dans le théâtre belge d’expression française (1950).

Hierin toonde hij aan hoe de Belgische schrijvers zich lieten inspireren door de lokale tradities, legenden, sprookjes en humor.

Natuurlijk heb ik zowel het eerste, ls het tweede deel in mijn verzameling.

Blog Gisteren nog vandaag

Blog Gisteren nog vandaag

Blog: Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Prinses Josephine Charlotte van België (oktober 1948)

Prinses Josephine Charlotte was de oudste dochter van koning Leopold III en koningin Astrid van België.

Ze werd geboren op 11 oktober 1927 in het Koninklijk Paleis te Brussel.

Ze had een jongere broer, koning Boudewijn, en een jongere zus, prinses Marie-Christine.

Ze groeide op in een tijd van politieke en sociale onrust in België, die werd verergerd door de Tweede Wereldoorlog en de koningskwestie.

Ze kreeg een strenge opvoeding en een uitgebreide opleiding, waarbij ze verschillende talen leerde spreken.

Op 9 april 1953 trouwde ze met groothertog Jan van Luxemburg, met wie ze vijf kinderen kreeg: Marie-Astrid, Henri, Jean, Margaretha en Guillaume.

Ze werd zo de groothertogin van Luxemburg en speelde een actieve rol in het openbare leven van het groothertogdom.

Ze zette zich in voor sociale en culturele doelen, zoals het Rode Kruis, de Unesco en de bescherming van het erfgoed. Ze was ook een liefhebber van muziek en kunst en steunde verschillende instellingen op dat gebied.

Prinses Josephine Charlotte overleed op 10 januari 2005 in het kasteel van Fischbach, na een lange strijd tegen longkanker.

Ze werd 77 jaar oud.

Ze werd begraven in de kathedraal van Luxemburg, naast haar echtgenoot, die haar in 2019 volgde.

Gisteren nog vandaag

Deze week 75 jaar geleden, op stap met regisseur Christian-Jaque en actrice María Casares voor de promotie van hun film La Chartreuse de Parme.

De film La Chartreuse de Parme is een Franse historische film uit 1948, gebaseerd op de gelijknamige roman van Stendhal.

De regie was in handen van Christian-Jaque, die ook het scenario schreef samen met Jacques Sigurd en Jean Aurenche.

De hoofdrol van de hertogin van Sanseverina werd gespeeld door María Casares, een Spaanse actrice die vooral bekend was om haar samenwerking met Jean Cocteau.

De film volgt de avonturen van Fabrice del Dongo, een jonge edelman die verliefd wordt op de hertogin, zijn tante, en betrokken raakt bij de politieke intriges van het hof van Parma in de 19e eeuw.

De film werd geprezen om zijn visuele stijl, die de sfeer van het boek goed wist te vangen, en om de sterke vertolkingen van de hoofdrolspelers.

De film won de Grand Prix du Cinéma Français in 1949 en werd genomineerd voor de Gouden Leeuw op het Filmfestival van Venetië in 1948.

Bericht opnieuw plannen

Nu plaatsen