Het was in de nacht van 12 op 13 augustus 1961 dat de belangrijkste man in de DDR, Walter Ulbricht, in samenspraak met de Sovjet-Unie besloot om een blokkade op te werpen in de stad Berlijn.

Ulbricht was op dat moment nog hondstrouw aan het regime in Moskou, dus hij zal zich ongetwijfeld vrijwel kritiekloos hebben geschaard achter het idee van Nikita Chroesjtsjov.

De reden dat de muur nodig werd gevonden, lag in het feit dat veel inwoners van Oost-Duitsland de overtocht maakten naar de Bondsrepubliek in het westen.

Veel mensen wilden namelijk het communistische bewind ontvluchten. Al aan het begin van de jaren 50 werd de grens tussen de DDR en de Bondsrepubliek streng beveiligd, maar in Berlijn was de grens tot aan 1961 nog open.

De muur moest daar een einde aan maken.

De controle bij de muur was immens.

Er was prikkeldraad en voortdurende beveiliging door zwaarbewapende beveiligers.

Zij hadden toestemming om mensen die probeerden te ontsnappen neer te schieten.

Wie een vluchtpoging overleefde, kon rekenen op een zware straf.

Gelukkig valt de roep om vrijheid uiteindelijk niet te negeren.

Toch hebben de inwoners van Oost-Berlijn bijna dertig jaar onder dit zware juk moeten lijden.

Maar toen het op die beroemde dag in 1989 eindelijk zover was, was Berlijn weer één.

Enkele jaren later zou heel Duitsland onder leiding van bondskanselier Helmut Kohl weer herenigd worden.

Van de Berlijnse Muur zijn nog slechts wat resten en veel boze herinneringen over.