Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Samen kregen ze twee dochters, onder wie actrice Lauren Versnick.
Hoewel het koppel in 2001 uit elkaar ging, hebben ze altijd een vriendschappelijke band behouden.
De carrière van Lynn Wesenbeek, geboren in Brasschaat in 1962, werd gelanceerd toen ze in 1987 tot Miss België werd gekroond.
Haar overwinning was de perfecte springplank naar de televisiewereld.
In 1989, bij het opstarten van VTM, werd ze een van de eerste en meest geliefde omroepsters van de zender.
Gedurende 23 jaar was ze een vast gezicht op het scherm en presenteerde ze succesvolle programma’s als “Miss België”, “Royalty” en “De Exclusieve”.
Na haar vertrek bij VTM in 2012 bleef Wesenbeek niet stilzitten.
Ze begon een nieuwe fase als freelance journaliste en moderator en maakte zelfs een opmerkelijke zijstap naar het bedrijfsleven door in 2015 mede de Belgische Federatie voor Robotica op te richten.
In 2018 keerde ze terug naar haar oude liefde, de televisie, als presentatrice van het interviewprogramma “Z-Talk” op Kanaal Z.
In datzelfde jaar schreef ze samen met Kris Colpaert het boek “50 Tinten Wijs”, waarvoor ze tal van bekende leeftijdsgenoten interviewde over het leven na vijftig.
Een volgende verrassende wending kwam er in 2019, toen ze de politieke arena betrad als lijstduwer voor Open Vld bij de Europese verkiezingen.
Ze zette haar televisiewerk op pauze en behaalde een indrukwekkend aantal van ruim 53.000 voorkeurstemmen, wat net niet voldoende was voor een zetel.
Haar politieke engagement kreeg een vervolg toen ze in 2020 door haar partij werd aangesteld als lid van de raad van bestuur van de VRT.
Recentelijk heeft Lynn Wesenbeek een nieuwe, creatieve passie omarmd.
In 2025 richtte ze Studio Saudade op, een project waarmee ze haar zelfgemaakte keramieken hoofden als designobjecten verkoopt, en zo opnieuw een nieuw hoofdstuk aan haar veelzijdige carrière toevoegt.
Omer Vanaudenhove wordt op 3 december 1913 geboren in Diest.
Na zijn middelbare studies neemt hij de groothandel in schoenen van zijn vader over. Het wordt het begin van een succesvolle carrière als zakenman, waarin hij samen met zijn broer Albert het familiebedrijfje uitbouwt tot een bedrijf van Europees formaat.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog engageert Vanaudenhove zich in het verzet, maar wordt in januari 1944 door de Duitsers gearresteerd.
In mei 1945 wordt hij door de Russen bevrijd uit het concentratiekamp van Rathenau.
Na de oorlog begint een succesvolle politieke carrière. Omer Vanaudenhove wordt al snel burgemeester van Diest (1947-1955), senator (vanaf 1954) en minister van Openbare Werken (1955-1961).
Als minister van Openbare Werken realiseert hij onder andere de aanleg van de Brusselse kleine ring.
Ook ligt hij aan de basis van de uitbouw van ons autosnelwegennet.
In mei 1961 volgt hij Roger Motz op als voorzitter van de Liberale Partij en start met een grote vernieuwingsoperatie: de Liberale Partij wordt omgevormd tot de Partij voor Vrijheid en Vooruitgang/Parti pour la Liberté et le Progrès (PVV/PLP).
De vernieuwingsoperatie zorgt bij de verkiezingen van mei 1965 voor een stijging van het aantal liberale Kamerzetels van 20 naar 48.
In 1969 neemt hij ontslag als partijvoorzitter, maar hij blijft actief in de politiek, zowel op nationaal als op lokaal vlak.
Zo richt hij in 1975 het Studiecentrum voor Politieke Hervormingen op en is er voorzitter tot 1980.
Tijdens de periode 1976-1978 is hij nogmaals burgemeester van (het gefusioneerde) Diest, waarna hij zich om gezondheidsredenen terugtrekt uit de actieve politiek.
Omer Vanaudenhove is gehuwd met de Britse Elisabeth (Betty) Eatough.
Zij is van 1982 tot 2006 gemeenteraadslid in Diest.
Ook Pascale, hun jongste dochter is politiek actief.
Zij zetelt sinds 2006 in de gemeenteraad van Diest en is er sinds 2019 schepen.
In 1966 benoemt de koning Vanaudenhove tot minister van Staat en in 1989 wordt hij met de titel van burggraaf in de adelstand verheven.
Vivant is een politieke beweging die voortkwam uit de partij BANAAN, die in 1995 meedeed aan de verkiezingen.
Vivant had een vooral economische visie, die gebaseerd was op het boek NV België: verslag aan de aandeelhouders dat voorzitter Roland Duchâtelet in 1994 schreef.
Vivant stond ook voor individuele vrijheid en een sterke sociale zekerheid binnen een vrijemarkteconomie.
Bij de federale parlementsverkiezingen van 1999 kreeg de partij 130.701 stemmen (2,1%) voor de Kamer.
Bij de federale verkiezingen van 2003 zakte de partij, na interne problemen, naar 1,3% van de stemmen.
Bij de verkiezingen voor het Parlement van de Duitstalige Gemeenschap in juni 2004 kreeg de Vivant-lijst twee zetels, die ingenomen werden door Josef Meyer en Ernst Meyer.
Voor de verkiezingen van het Vlaams Parlement sloot Vivant, mede door de kiesdrempel van 5%, een kartel met de VLD.
In maart 2006 werd Nele Lijnen senator voor de partij na coöptatie door de VLD.
Op 6 februari 2007 maakte voorzitter Roland Duchâtelet bekend dat de Nederlandstalige tak van zijn partij zou samengaan met de Open Vld.
De volgende dag zei hij dat Vivant als beweging zou blijven bestaan.
Sinds 2007 is Vivant alleen nog actief in de Duitstalige Gemeenschap, en doet het alleen nog mee aan de Europese verkiezingen en aan de verkiezingen voor het Duitstalige Parlement.
In de legislatuurperiode 2019–2024 heeft Vivant 3 verkozenen in het Duitstalig parlement.
Van 1974 tot 1988 was Herman De Croo bijna ononderbroken minister.
Van april 1974 tot juni 1977 was hij minister van Nationale Opvoeding in de regeringen-Tindemans I, -II en -III, ten tijde van de Goede Vrijdagbenoemingen.
Daarna was hij van mei tot oktober 1980 minister van PTT en Pensioenen in de Regering-Martens III, van december 1981 tot november 1985 was hij minister van Verkeerswezen en PTT in de Regering-Martens V en van november 1985 tot mei 1988 minister van Verkeerswezen en Buitenlandse Handel in de Regering-Martens VI en de Regering-Martens VII.
Herman De Croo Herman samen met zijn vaderDe jonge Alexander, nu onze huidige eerste minister met zijn mama45 jaar geleden, te gast thuis bij de minister van Onderwijs Herman De Croo.Alexander De Croo
35 jaar geleden, te gast bij Volksunie-voorzitter Jaak Gabriëls (De Post 26 oktober 1986)35 jaar geleden, te gast bij Volksunie-voorzitter Jaak Gabriëls (De Post 26 oktober 1986)35 jaar geleden, te gast bij Volksunie-voorzitter Jaak Gabriëls (De Post 26 oktober 1986)35 jaar geleden, te gast bij Volksunie-voorzitter Jaak Gabriëls (De Post 26 oktober 1986)
35 jaar geleden, Annemie Neyts de allereerste vrouwelijke partijvoorzitter in Vlaanderen (Story 29 april 1986)35 jaar geleden, Annemie Neyts de allereerste vrouwelijke partijvoorzitter in Vlaanderen (Story 29 april 1986)
Vandaag werd Van dermeersch tot Miss België gekroond in het casino van Spa.
Haar verkiezing was de eerste die rechtstreeks uitgezonden werd op televisie (RTL TVI) en ook kon de kijker voor het eerst meestemmen.
In 1992 was ze 5de eredame bij Miss Universe.
Van dermeersch studeerde tussen 1992 en 1997 rechten aan de UFSIA en de UIA.
Aan de UFSIA werd ze na 2 kandidaturen kandidaat in de rechten en aan de UIA na 2 licenties licentiaat in de rechten. Vervolgens deed ze aan de UIA tussen 1997 en 1999 2 specialisatiejaren Master in Tax Law.
Na haar studies werd ze advocaat aan de balie van Antwerpen, gespecialiseerd in internationaal fiscaal recht.
Ze begon een politieke loopbaan bij de VLD en was voor deze partij in 1999 kandidaat voor het Europees Parlement.
Van dermeersch raakte echter niet verkozen.
Ze had tijdens de campagne onder andere gesteld dat indien ze verkozen werd naakt zou poseren in Playboy.
Vandaag 30 jaar geleden, Anke Van dermeersch verkozen tot Miss België
Nadat ze in 2000 gesprekken had gevoerd met het Vlaams Blok uit onvrede over haar plaats op de VLD-kieslijst bij de lokale verkiezingen, wat door het cordon sanitaire tegen de partij verboden was, werd ze in maart voor één jaar geschorst al partijlid van VLD en kreeg ze geen plaats meer voor de lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen van de partij.
Daarop verliet ze de partij en stapte ze over naar het Vlaams Blok.
Ze was tevens gevraagd voor de partij Algemeen Belang Centraal (ABC) van Willy Vermeulen, voormalig topman van het Hoog Comité van Toezicht.
Van 2003 tot 2014 zetelde ze voor het Vlaams Blok in de Belgische Senaat als rechtstreeks gekozen senator en sinds 2014 is ze deelstaatsenator in de Senaat.
In de Senaat was ze van 2007 tot 2009 ondervoorzitter en van 2011 tot 2019 voorzitster van de Vlaams Belang-fractie.
Sinds 2007 is ze ook gemeenteraadslid van Antwerpen.
In 2013 haalde ze de wereldwijde media nadat schoenenfabrikant Louboutin haar voor de rechter sleepte omwille van het gebruik van de voor het merk typerende hoge pumps met rode zolen in haar campagne Vrouwen Tegen Islamisering.
Op het pamflet en de affiche werden volgende waardeoordelen geplaatst (boven naar onder): steniging, verkrachting, hoer, slet, gematigde Islam en shariaconform.
Tevens ging de Canadese studente Rosea Lake een rechtszaak aan tegen Van Dermeersch omdat de campagne te sterk gebaseerd was op een werk van de studente met de titel Judgments.
De politica paste na het geding van Louboutin voor de handelsrechtbank de affiche aan met een schijnbaar identiek paar schoenen met gele zolen.
Ook de Canadese studente werd door de rechtbank in haar gelijk gesteld.
Van dermeersch kreeg een verbod de affiche verder te gebruiken en een dwangsom van € 1000 per inbreuk opgelegd.
Ze ging tegen de uitspraak in beroep.
Nadien bracht ze een nieuwe campagne uit onder de slogan boerka of bikini?
Sinds 2014 zetelt ze in het Vlaams Parlement.
Ze behaalde 31.540 voorkeurstemmen als lijsttrekster op de Vlaams Belang-kieslijst voor de kieskring Antwerpen.
In november 2016 bracht ze samen met partijgenoten Filip Dewinter en Jan Penris een bezoek aan Griekenland om er de gevolgen van de vluchtelingencrisis te bekijken.
Tijdens dit bezoek was er ook een ontmoeting met de neonazistische partij Gouden Dageraad, waarbij Filip Dewinter een toespraak gaf.
Partijvoorzitter Tom Van Grieken was niet tevreden met deze ontmoeting en vond dat partijleden van Vlaams Belang niets te zoeken hadden bij neonazistische partijen.
Bij een speciale vergadering van het partijbestuur werd beslist om de drie officieel terecht te wijzen.
Anke Van dermeersch zelf werd uit het Vlaams Belang-partijbestuur gezet en van haar zetel in de Belgische Senaat ontheven.
Ze weigerde echter ontslag te nemen als senator en vond dat haar partij haar niet kon dwingen om haar mandaat van senator af te staan.
Dit werd door het Vlaams Parlement bevestigd, waarop ze enkel uit het partijbestuur van Vlaams Belang werd gezet.
Bij de Vlaamse verkiezingen van 2019 werd ze vanop de tweede plaats van de Antwerpse Vlaams Belang-lijst herkozen als Vlaams Parlementslid met 21.966 voorkeurstemmen.
Ook werd ze opnieuw afgevaardigd als deelstaatsenator.
Haar functie van fractievoorzitter moest ze echter afstaan aan Guy D’haeseleer, maar ze werd wel lid van het Bureau van de Senaat.(Diverse bronnen, Wikipedia en De Post van 10 mei 1991)
Vanaf 1994 leren we Patricia Ceysens als politieker voor de Open-Vld. Bij de eerste rechtstreekse verkiezingen voor het Vlaams Parlement van 21 mei 1995 werd ze verkozen in de kieskring Leuven.
Ook na de volgende Vlaamse verkiezingen van 13 juni 1999 bleef ze Vlaams volksvertegenwoordiger tot juni 2003.
Bij de federale regeringswissel in juni 2003 verving Ceysens Jaak Gabriëls in de Vlaamse regering. Ze kreeg de bevoegdheden economie, buitenlands beleid en e-government.
Na de regionale verkiezingen van 13 juni 2004 kreeg ze echter geen nieuwe ministerpost en was ze van juli 2004 tot oktober 2007 fractieleidster in het Vlaams Parlement voor de Open Vld.
Op 10 oktober 2007 volgde ze in de Vlaamse regering Fientje Moerman op als minister van Economie, Ondernemen, Wetenschap, Innovatie en Buitenlandse Handel.
Haar beleid concentreerde zich op de vergroening van de economie in Vlaanderen en op het versterken van de Vlaamse aanwezigheid in nieuwe groeimarkten.
Bij de Vlaamse verkiezingen van 7 juni 2009 behield Patricia Ceysens als lijsttrekker voor Vlaams-Brabant het aantal zetels in deze kieskring en werd ze opnieuw Vlaams volksvertegenwoordiger tot mei 2014.
Door de tegenvallende verkiezingsresultaten nam de Open Vld echter niet deel aan de vorming van de regering-Peeters II.
Na het vertrek van interim-voorzitter Guy Verhofstadt werd Alexander De Croo, met running mates Patricia Ceysens en Vincent Van Quickenborne, op 12 december 2009 verkozen tot nieuwe voorzitter van de Open Vld.
Vervolgens was Ceysens van 2009 tot 2012 ondervoorzitter van de partij.
In september 2011 werd zij lid van het beschermcomité van de Vlaamse liberale denktank Libera!.
In 2014 kwam ze op voor de federale verkiezingen, waarvoor ze de derde plaats op de Vlaams-Brabantse Open Vld-lijst kreeg.
Ze raakte verkozen in de Kamer van volksvertegenwoordigers.
Ceysens bleef Kamerlid tot in 2019. Bij de verkiezingen van dat jaar stond ze als laatste opvolger op de Vlaams Brabantse Kamerlijst voor Open Vld.
In 2020 werd ze bestuurslid van Econopolis Wealth Management. Ze is daarnaast ook CEO van WeWatt.
Patricia Ceysens is meter van Kai-Mook, de allereerste olifant geboren in de Antwerpse zoo.
Sterrenwacht-kandidaten Patrick Hebb en Patricia Ceysens voor zaterdag 14 juli 1990.
Toen gisteren nog vandaag was 