45 jaar geleden, Julien Clerc, de kluizenaar van de Franse Pop.

Een van zijn grootste hits was Ma Préférence, een nummer dat hij in 1978 uitbracht op zijn album Jaloux.

Het nummer schreef hij zelf en dit samen met Jean-Loup Dabadie.

Jean-Claude Petit schreef de arrangementen en was ook verantwoordelijk voor de productie.

Jean-Claude Petitj heeft gewerkt met zowel jazzlegendes als popsterren, en heeft ook muziek geschreven voor theater, opera en film.

Petit begon zijn muzikale opleiding aan het Collège National Superieur de la Musique in Parijs, waar hij eerste prijzen behaalde in harmonieleer, fuga en contrapunt.

Tijdens zijn studie speelde hij piano in de Parijse nachtclubs, waar hij Amerikaanse sterren begeleidde zoals Dexter Gordon, Johnny Griffin en Kenny Clarke.

Hij raakte zo vertrouwd met de jazzstijl, die hij later zou combineren met andere invloeden.

In de jaren 70 bracht Petit drie popjazz-albums uit onder zijn eigen naam: Jean-Claude Petit (1970), Jean-Claude Petit et son orchestre (1972) en Jean-Claude Petit et son grand orchestre (1974).

Deze albums laten zijn talent zien als componist en arrangeur van originele en swingende nummers.

Hij werkte ook samen met vele Franse popartiesten, zoals Serge Lama, Sheila, Claude François, Mink DeVille, Joan Baez, Michel Sardou, Alain Souchon, Sylvie Vartan, Jairo, Mortimer Shuman en Gilbert Bécaud. Hij verzorgde de arrangementen en speelde piano op hun platen en concerten.

Petit maakte ook naam als theatercomponist. Hij schreef muziek voor stukken van Robert Hossein, Victor Haïm en vele andere succesvolle regisseurs.

Hij creëerde sfeervolle en dramatische muziek die perfect aansloot bij de thema’s en de sfeer van de voorstellingen.

Hij componeerde ook twee opera’s: Sans Famille (Nice, 2007) en Colomba (Marseille, 2014).

Deze opera’s zijn gebaseerd op bekende Franse romans en tonen zijn vermogen om klassieke en moderne elementen te vermengen.

Petit is echter vooral beroemd om zijn filmmuziek.

Hij heeft meer dan 100 filmscores geschreven voor Franse en internationale films.

Hij werkte samen met gerenommeerde regisseurs zoals Jean-Paul Rappeneau, Pat O’Connor, Bertrand Blier, Claude Lelouch en Claude Berri.

Hij won een César voor beste originele muziek voor Cyrano de Bergerac (1990), een episch historisch drama met Gérard Depardieu.

Hij schreef ook memorabele muziek voor The Playboys (1992), een romantische komedie met Albert Finney en Aidan Quinn, en Jean de Florette (1986) en Manon des Sources (1986), twee films gebaseerd op de roman van Marcel Pagnol.

Zijn muziek is vaak melodieus, expressief en kleurrijk, met invloeden van folk, jazz, klassiek en wereldmuziek.

Ma Préférence gaat over de liefde die Julien Clerc voelt voor zijn geliefde, die hij boven alles verkiest.

Het nummer werd een groot succes in Frankrijk en andere Franstalige landen.

In Vlaanderen bereikte het nummer niet de hitlijsten, terwijl in Nederland het nummer goed was voor een tweeëndertigste plaats in de Top 40.

Het is nummer is ook gecoverd door onder meer Sacha Distel, Michel Delpech en in Vlaanderen door Nicole en Hugo.

Brigitte Bardot mag vandaag 89 kaarsjes uitblazen.

Brigitte Bardot, een van de meest iconische filmsterren en sekssymbolen van de 20e eeuw, viert vandaag haar 89e verjaardag.

Haar leven is een aaneenschakeling van hoogte- en dieptepunten, zowel op het gebied van film, muziek als privé.

In dit artikel blikken we terug op haar carrière en haar persoonlijke worstelingen.

Bardot begon haar loopbaan als model op 15-jarige leeftijd, toen ze werd ontdekt door een modefotograaf.

Al snel maakte ze de overstap naar de filmwereld, waar ze haar debuut maakte in 1952 met de komedie Le Trou Normand.

Haar grote doorbraak kwam in 1956 met de film Et Dieu… créa la femme, waarin ze een sensuele en rebelse tiener speelde die de hoofden van drie mannen op hol brengt.

De film veroorzaakte een schandaal vanwege de expliciete erotiek, maar maakte Bardot ook wereldberoemd.

Ze werd het boegbeeld van de Franse nouvelle vague, een stroming van vernieuwende en experimentele films.

Bardot werkte samen met enkele van de grootste regisseurs uit die tijd, zoals Jean-Luc Godard, Louis Malle en Roger Vadim, met wie ze ook getrouwd was.

Ze speelde in meer dan 45 films, waarvan sommige klassiekers zijn geworden, zoals Le Mépris, Viva Maria! en Les Femmes.

Naast acteren waagde Bardot zich ook aan zingen. Ze nam verschillende liedjes op, soms samen met andere artiesten zoals Serge Gainsbourg en Sacha Distel.

Haar bekendste nummer is waarschijnlijk Je t’aime… moi non plus, dat ze in 1967 opnam met Gainsbourg, maar dat pas in 1969 werd uitgebracht nadat Bardot haar echtgenoot had gevraagd om het niet te publiceren.

Bardot’s privéleven was echter niet zo rooskleurig als haar professionele succes.

Ze had te kampen met depressie, zelfmoordpogingen en verslavingen.

Ze trouwde vier keer: Roger Vadim, Jacques Charrier, Gunther Sachs en haar huidige man en politicus Bernard d’Ormale.

Ze had ook talloze affaires, onder andere met zangers Gilbert Bécaud, Sacha Distel, Serge Gainsbourg, acteur Warren Beatty.

In 1973 besloot Bardot om op 39-jarige leeftijd te stoppen met acteren. Ze wijdde zich sindsdien aan de dierenrechtenbeweging, waarvoor ze haar eigen stichting oprichtte.

Bardot is echter ook controversieel geworden door haar politieke standpunten en uitspraken.

Ze heeft zich herhaaldelijk uitgesproken tegen immigratie, islam en homoseksualiteit.

Ze is meerdere keren veroordeeld voor het aanzetten tot rassenhaat en discriminatie. Ze heeft ook kritiek gekregen voor haar steun aan het extreemrechtse Front National en haar bewondering voor Marine Le Pen.

Brigitte Bardot is een vrouw die zowel bewonderd als verguisd wordt.

Ze heeft een onuitwisbare stempel gedrukt op de Franse cultuur en de internationale cinema.

60 jaar geleden, Sacha Distel en Bernadette Lafont in de film Les Mordus (juni 1960)

Het fotoalbum van de Franse zanger en jazzgitarist Sacha Distel.

Sacha (koosnaampje voor Alexander) was de zoon van een uit Rusland geëmigreerde scheikundige.

Na de Tweede Wereldoorlog kwam hij in contact met de Parijse variant van de jazz, voornamelijk de jazzgitaar met onder meer Django Reinhardt en Ray Ventura, overigens een oom van hem.

Als jonge jazzgitarist trad hij onder meer op in Algerije, toen nog Frans gebied.

Een tijdlang speelde hij als begeleider van Juliette Greco.

Hij had nog meer succes als zanger, en werd onder meer beïnvloed door Henri Salvador.

Zijn eerste gezongen succes werd het nummer Scoubidou. Distel coverde veel Engelstalige nummers, doch werk van hem werd ook gecoverd.

Zo werd zijn La Belle vie vertaald voor Frank Sinatra, die er met The good life een hit mee scoorde.

Er bestaan wereldwijd 250 versies van.

Op zijn negentiende trok hij naar New York waar hij zijn Engelse taalkennis verbeterde en in het wereldje van componisten en producers terechtkwam.

Hij zou een korte relatie gehad hebben met Brigitte Bardot, maar trouwde in 1963 met Francine Bréaud (ski-kampioene), bij wie hij twee zonen had.

Vanaf de beginjaren ’60 trad hij op in televisieshows.

Na een auto-ongeval in 1985 stopte bijna zijn carrière, omdat hij aansprakelijk werd gesteld voor de geleden schade van zijn passagier, de actrice Chantal Nobel.

Samen met Henri Salvador is hij een van de weinige Franse muzikanten die in de Dictionaire du jazz vermeld staan.