Op een dag nam toenmalig zakelijk directeur Vercauteren van het NTGent contact met me op. Sam Bogaerts wilde namelijk dringend een babbel met mij.

Tijdens die eerste ontmoeting deed hij zijn artistieke visie voor het gezelschap uit de doeken.

Hij legde zijn concept voor Het Salon uit: hij wilde er één organisch geheel van maken, waarbij de foyer en de theaterzaal naadloos in elkaar overliepen.

Hij polste of ik zijn plannen begreep en of hij op mijn volle medewerking kon rekenen.

Voor mij was dat een volmondig ja, want theater stopt voor mij nu eenmaal niet bij het podium of de acteurs alleen.

Ik zie nog altijd voor me hoe hij van de Minnemeers een echt, warm salon maakte.

Het werd een levendige kweekvijver voor jong talent met een ontembare passie voor de planken.

Door zijn aanpak vloeiden de zaal en het horecagedeelte helemaal in elkaar over, als één natuurlijk geheel. Ik bewaar prachtige herinneringen aan memorabele voorstellingen uit die periode, zoals ‘Mario, ga eens open doen, er werd gebeld’ van Kamagurka.

Van dat stuk heb ik trouwens nog altijd een origineel kussentje als aandenken liggen.

Maar evengoed producties als ‘De dienstlift’, ‘Wachten op Godot’ en ‘Onder de torens’ staan voor altijd in mijn geheugen gegrift.

Toen hij aan die laatste productie werkte, wist hij dat ik een verwoed verzamelaar was van alles wat met Frank Sinatra te maken had.

Hij vroeg me of ik het nummer ‘Dry Your Eyes’ kende en of ik toevallig Sinatra’s uitvoering ervan in huis had.

Met de nodige trots heb ik hem die opname bezorgd, en het nummer kreeg uiteindelijk ook een echte plek in het stuk.

Jaren later liepen we elkaar weer tegen het lijf op de Gentse boekenmarkt langs de Ajuinlei.

Hij wist dat ik destijds mee aan de wieg van die markt had gestaan en zei me met een veelbetekenende knipoog dat hij eigenlijk niets anders van mij had verwacht.

Mooie tijden om met warme weemoed aan terug te denken.

Mario ga eens opendoen en werd gebeld (6 mei 1992)