Vandaag 50 jaar geleden, fanbal van de Vlaamse groep Octopus

Octopus was niet zomaar een lokale band uit Diest; het was een bijzonder Vlaams-Brits experiment.

De groep ontstond uit de assen van The Bats, de formatie van Robert Vlaeyen, Gerard Opdebeeck en Roberts broer René Vlaeyen (de latere bekende tv-producent).

Om de groep internationale allure en een perfecte Engelse uitspraak te geven, werden de Britten Steve Pine en Phil Francis erbij gehaald.

Een van de opvallendste Vlaamse leden was toetsenist en zanger Paul Michiels.

De groep kwam zakelijk onder de vleugels van manager Sylvain Tack.

In 1973 bracht de band hun allereerste single uit: Go down slow. Voor de productie van dit debuut deden ze een beroep op Sylvain Vanholme (bekend van The Wallace Collection).

Hun tweede single uit datzelfde jaar, Hey na na, bevat dan weer een leuk detail voor de trivia-liefhebbers: op die opname zongen de bekende radio- en televisiepresentatoren Zaki en Mike Verdrengh mee in het achtergrondkoortje.

De grote doorbraak in 1974 was eigenlijk een ‘interne’ cover.

Hun hit I’m so in love with you was de Engelse vertaling van Ik ben verliefd op jou van Paul Severs, die eveneens door Tack werd gemanaged.

In 1975 volgde het debuutalbum From Octopus With Love, waarvoor de groep samenwerkte met producer Eddy Govert.

Ondanks deze successen verkocht Tack het contract van de groep aan het Nederlandse Telstar van Johnny Hoes.

Onder het bewind van ‘smartlappenkoning’ Hoes veranderde het karakter van de band drastisch. Octopus werd steeds meer in de richting van close harmony geduwd.

Hoewel dit commercieel een gouden greep bleek – het album Oldies but goldies met covers van Amerikaanse crooners zorgde voor een doorbraak in Nederland en hits als Cry en South of the border – zorgde het intern voor wrijving.

Met name Paul Michiels voelde zich steeds minder thuis in de rol van artiest die enkel covers zong.

In 1980 probeerde de groep het tij te keren en terug te gaan naar hun eigen sound.

Dit leverde met All alone nog een bescheiden hitje op in België, maar de chemie was uitgewerkt.

Na het uiteenvallen van de groep kon Paul Michiels eindelijk zijn eigen artistieke weg gaan.

Eerst solo als P.P. Michiels, en later met enorm succes aan de zijde van Jan Leyers in Soulsister.

Vandaag is zakenman en producer Adriaan Van Landschoot overleden.

Anderhalf jaar geleden werd bij Van Landschoot de diagnose van Parkinson gesteld.

Begin dit jaar besloot producer en manager Adriaan Van Landschoot (76) uit Adegem (Maldegem) met pensioen te gaan.

Hij kwam vandaag in zijn thuisstad Gent in de vroege ochtend in het water terecht en overleed.

Adriaan Van Landschoot was aanvankelijk actief in de textielsector.

Samen met Sylvain Tack huurde hij het zendschip MV Mi Amigo van Ronan O’Reilly voor de uitzendingen van het door hen opgerichte Radio Atlantis.

Vanaf 15 juli 1973 zond Radio Atlantis uit vanaf het zendschip dat voor de kust bij Scheveningen lag.

Aan boord werden programmabanden gedraaid die in geheime studio’s in België en Nederland werden opgenomen.

Deejays waren onder meer Tony Houston, Peter van Dam, Bert Bennett, Rob Ronder, Luc van Kapellen, Mike Moorkens en Joop Verhoof.

Op 18 oktober 1973 brak de zendmast, wat het einde betekende van de uitzendingen van Radio Atlantis.

Sylvain Tack begon eind 1973 met Radio Mi Amigo.

Adriaan van Landschoot kocht het zendschip van Radio Condor, dat in de haven van IJmuiden lag.

Het schip MV Jeanine (naam van de echtgenote van Adriaan Van Landschoot) ging voor anker bij het Belgische Zeebrugge.

Het zond tot 31 augustus 1974 Nederlandse en Engelse programma’s van Radio Atlantis uit.

Hij was een groot pleitbezorger van Vlaamse muziek en schuwde het niet om soms mensen figuurlijk tegen de schenen te schoppen.

Adriaan Van Landschoot was de manager en producer van Petra, Good Shape en Dream Express.

Hij scoorde internationaal met zijn symfonisch orkest Adrivalan Orchestra en met Adya, dat klassieke melodieën voorzag van eigentijdse arrangementen.

Sylvain Tack werd op 5 februari 2006 dood in zijn woning in Oudenburg in West-Vlaanderen gevonden.

Hier woonde hij sinds enkele jaren als een verbitterde, arme en eenzame man. Sylvain Tack is 72 jaar geworden.

Adriaan Van Landschoot was vandaag 77 jaar oud geworden.

Sylvain Tack, de man achter Radio Mi Amigo, wafels praten niet (De Post van 9 maart 1975)

Gisteren nog vandaaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

50 jaar geleden, Radio Mi Amigo International, op weg voor een goed jaar 1974.

Radio Mi Amigo was eigendom van de Belgische wafelbakker Sylvain Tack.

Hij heeft tussen zes uur ’s morgens en acht uur ’s avonds zendtijd gehuurd bij Ronan O’Rahilly.

Tack was eigenaar van de fabriek van Suzywafels in Buizingen, maar ook uitgever van popblad Joepie en sponsor van Vlaamse artiesten zoals Paul Severs.

Ronan O’Rahilly is de eigenaar van het zendschip MV Mi Amigo dat voor de kust bij Scheveningen ligt.

De programma’s worden in diverse studio’s in Nederland en Belgie opgenomen.

Discjockeys zijn o.a. Bert Bennett, Joop Verhoof, Mike Moorkens, Norbert(voorheen ook op BRT-Radio 2 te horen), Will van der Steen, Haike de Bois, Frans van der Drift en Peter van Dam.

Radio Mi Amigo werd in korte tijd zeer populair in zowel Vlaanderen als Nederland.

Dit was mede te danken aan de krachtige zender van 50 kilowatt.

Daarvan werd in de uitzendingen ook gewag gemaakt om de broodnodige reclames te kunnen binnenhalen.

Er was in geheel Nederland en Vlaanderen een redelijk tot goede ontvangst, zeker overdag, omdat een zeezender op open zee geen obstakels kent zoals gebouwen en dergelijke, hetgeen voor een zender aan land wél het geval is.

’s Avonds trad fading op, een onvermijdbaar verschijnsel, en storing door verre zenders die op dezelfde golflengte uitzonden.

Dankzij Mi Amigo drongen ook Vlaamse artiesten in de Nederlandse hitparade door, bijvoorbeeld Ivan Heylen, Joe Harris, Trinity en Octopus (Joepie 6 maart 1974).