Erik De Vlaeminck zou uiteindelijk zeven keer wereldkampioen veldrijden winnen.

In 1977 won hij een bronzen medaille en daardoor kwam hij in bezit van een totaal van acht WK-medailles.

Hij werd ook vier keer Belgisch kampioen (1967, 1969, 1971, 1972) in een tijd waarin dat ongeveer een herkansing voor het wereldkampioenschap was.

Daarnaast was hij ook een verdienstelijk ronderijder. In 1969 wist hij de Ronde van België te winnen en hij won een rit in de Ronde van Frankrijk.

De Vlaeminck won zijn laatste van zeven wereldtitels toen hij nog maar 28 was.

Zelf bewaarde hij altijd het stilzwijgen over de schandalen rond doping- en drankverbruik die zijn carrière zouden hebben ingekort.

Na een donkere periode kwam hij opnieuw in de belangstelling als succesvol trainer van de nationale veldritploeg, met een vracht medailles tijdens de wereldkampioenschappen.

De Vlaeminck leed de laatste jaren van zijn leven aan de ziekte van Parkinson en alzheimer, en verbleef in een rusthuis in Wilskerke.

Hij overleed daar eind 2015 op 70-jarige leeftijd.De GP Erik De Vlaeminck is een veldrit die naar hem werd vernoemd.(Diverse bronnen, De Post 1 maart 1970 en Wikipedia)