





Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek

















Op 5 december 1967 trouwde Eddy Merckx met de Franstalige Claudine Acou, de dochter van wielrenner Lucien Acou.
Hoewel zowel de burgerlijke als de kerkelijke huwelijksplechtigheden tweetalig verliepen, waren veel Vlamingen boos, omdat het jawoord enkel in het Frans werd uitgesproken.
Om gelijkaardige communautaire spanningen te vermijden en zijn (deels) beladen familiegeschiedenis indachtig profileert Merckx zich sindsdien graag als een tweetalige modelbelg die trots is op zijn goede relaties met de Belgische dynastie.
Omwille van zijn Franstalige opleiding in het middelbaar onderwijs, zijn Franstalige moeder en zijn introverte karakter zou zijn communicatie in het Nederlands toch eerder moeizaam verlopen.
Op 14 februari 1970 kregen ze een dochter, Sabrina Merckx, die later trouwde met de Argentijnse proftennisser Eduardo Masso.
Uit dit huwelijk werd Merckx’ kleinzoon Luca Masso geboren, een professioneel hockeyspeler.
Op 12 augustus 1972 werd Eddy Merckx’ enige zoon Axel Merckx geboren, die later ook profwielrenner zou worden.
Diens Belgisch-Canadese dochter Axana behaalde op 17 mei 2019 twee gouden medailles op het open Belgisch kampioenschap zwemmen, één op de 200 meter rugslag en één op de 400 meter wisselslag.(Diverse bronnen, Wikipedia en foto’s De Post van 12 april 1970)



Met op de tweede plaats de Spaanse renner Luis Ocaña met achterstand van 2’14” en op de derde plaats de Nederlander Jan Janssen met een achterstand van 2’24”




Ook met Eddy Merckx sprak de paus



Erik De Vlaeminck zou uiteindelijk zeven keer wereldkampioen veldrijden winnen.
In 1977 won hij een bronzen medaille en daardoor kwam hij in bezit van een totaal van acht WK-medailles.
Hij werd ook vier keer Belgisch kampioen (1967, 1969, 1971, 1972) in een tijd waarin dat ongeveer een herkansing voor het wereldkampioenschap was.
Daarnaast was hij ook een verdienstelijk ronderijder. In 1969 wist hij de Ronde van België te winnen en hij won een rit in de Ronde van Frankrijk.
De Vlaeminck won zijn laatste van zeven wereldtitels toen hij nog maar 28 was.
Zelf bewaarde hij altijd het stilzwijgen over de schandalen rond doping- en drankverbruik die zijn carrière zouden hebben ingekort.
Na een donkere periode kwam hij opnieuw in de belangstelling als succesvol trainer van de nationale veldritploeg, met een vracht medailles tijdens de wereldkampioenschappen.
De Vlaeminck leed de laatste jaren van zijn leven aan de ziekte van Parkinson en alzheimer, en verbleef in een rusthuis in Wilskerke.
Hij overleed daar eind 2015 op 70-jarige leeftijd.De GP Erik De Vlaeminck is een veldrit die naar hem werd vernoemd.(Diverse bronnen, De Post 1 maart 1970 en Wikipedia)



