Via een groep oude nazi’s kwam Kujau in contact met de Hamburgse journalist Gerd Heidemann.
Het lukte hem om Heidemann 62 vervalste delen van de dagboeken van Hitler te verkopen aan het blad ‘Stern’.
De publicatie veroorzaakte een enorme sensatie.
De dagboeken suggereerden onder andere dat Hitler niet op de hoogte was geweest van de Kristallnacht, wat in de Bondsrepubliek lange tijd het publieke debat domineerde.
In totaal verdiende Kujau 9,3 miljoen Duitse mark met zijn vervalsingen.
De fraude kwam aan het licht op 5 mei 1983.
In juli 1985 werd Kujau veroordeeld tot vier en een half jaar gevangenisstraf, maar hij werd na drie jaar vrijgelaten vanwege kanker aan het strottenhoofd.
Na zijn vrijlating maakte Kujau gebruik van zijn bekendheid om een publieke figuur te worden.
Na de mysterieuze dood van Uwe Barschel in 1988 trad hij op als expert in vervalsingen in een reportage van ‘Spiegel TV’.
In 1992 was de vervalsingszaak van de Hitler-dagboeken het onderwerp van de film ‘Schtonk!’.
Samen met de Rock & Roll Junkies bracht Kujau in 1995 een album uit, getiteld ‘Rebellen der Kunst’.
In de politiek was hij minder succesvol: in 1994 stond hij op de lijst van de Autofahrer- und Bürgerinteressenpartei Deutschlands en in 1996 stelde hij zich kandidaat voor het burgemeesterschap van Stuttgart, maar kreeg slechts 901 stemmen.
In zijn laatste levensjaren werkte Kujau in zijn schildersatelier en hield hij tentoonstellingen in Pegnitz.
Hij overleed op 12 september 2000, op 62-jarige leeftijd.
Toen gisteren nog vandaag was 