In september 1986 haalden de broers Antoine en Etienne Parisis zelfs de internationale pers met wat destijds gold als de grootste Belgische fraudezaak sinds de Tweede Wereldoorlog.
Het duo werd ervan beschuldigd hun rijke cliënteel te hebben opgelicht voor zo’n 70 miljoen euro via fictieve investeringen in luxueuze Texaanse villa’s.
De gebroeders behoorden tot de absolute Gentse high society en wisten via hun bedrijf Parisimmo en gerelateerde vennootschappen talloze vermogende landgenoten te overtuigen met beloftes van torenhoge rendementen.
Tijdens het proces werden de Amerikaanse bouwprojecten door het gerecht en de curatoren echter afgedaan als pure luchtspiegelingen en oplichting.
De huizen zouden volgens de onderzoekers nooit hebben bestaan, al beweerden de broers tot op het einde dat de gronden en projecten wel degelijk reëel waren en vandaag een slordige 200 miljoen euro waard zouden zijn.
Het schandaal leidde uiteindelijk tot een zware veroordeling.
De beschuldigingen van oplichting, valsheid in geschrifte, bedrieglijke bankbreuk, vervalsing van de boekhouding, verduistering en inbreuken op de wetgeving rond effectenuitgifte werden gegrond verklaard.
De toen 45-jarige Antoine Parisis kreeg vijf jaar gevangenisstraf en een geldboete van ongeveer 5.200 euro.
Zijn 46-jarige broer Etienne, die als het organisatorische brein werd gezien, kreeg tien jaar opsluiting en een boete van ongeveer 8.900 euro.
Dat die strafrechtelijke geldboetes op het eerste gezicht opvallend laag leken in vergelijking met het gigantische fraudebedrag, had te maken met het Belgische strafrecht.
De boetes waren wettelijke straffen die rechtstreeks aan de Staat toekwamen en gebonden waren aan strikte wettelijke maxima per tenlastelegging.
Ze stonden volledig los van de burgerlijke vorderingen die betrekking hadden op de honderden gedupeerden die hun verdwenen miljoenen probeerden terug te eisen.
Doordat het geld grotendeels was weggesluisd of vastzat in onduidelijke structuren, zagen de meeste slachtoffers uiteindelijk amper iets van hun spaargeld terug.
Na het vonnis liepen de levenspaden van beide broers volledig uiteen. Etienne Parisis ontvluchtte het land om aan zijn straf van tien jaar te ontkomen.
Hij dook onder in Zuid-Amerika en wist daar jarenlang uit handen van het gerecht te blijven, waar hij uiteindelijk in ballingschap is overleden.
Antoine Parisis bleef wel in België en zat een vijftiental maanden effectief achter de tralies.
Direct na zijn opsluiting gingen zijn vennootschappen failliet en raakte hij al zijn bezittingen en invloed kwijt.
Antoine bleef de aantijgingen echter zijn hele leven lang betwisten en hield vol dat de Texaanse gronden en projecten rond Dallas wel degelijk bestonden en dat justitie en curatoren zware fouten hadden gemaakt.
Rond 2016 zocht hij naar aanleiding van het Optima-schandaal in Gent opnieuw de openbaarheid op met zijn boek
Het optimale complot, waarin hij verbanden legde met figuren die destijds ook zijn eigen dossier behandelden.
Een opmerkelijk detail aan het dossier is dat de zaak destijds voor een schokgolf zorgde binnen de Gentse bourgeoisie.
Omdat zoveel vooraanstaande families hun zwart geld of spaarcenten toevertrouwden aan de broers, wilden veel slachtoffers zich uit schaamte of uit vrees voor de fiscus aanvankelijk niet eens als benadeelde partij melden.
Zijn er hier nog mensen die de commotie in Gent destijds van dichtbij hebben meegemaakt of verhalen kennen van gedupeerden?
Gisteren nog vandaag
Gisteren nog vandaag
Toen gisteren nog vandaag was 