Auteur: Patrick De Graeve

Patrick De Graeve is een gepassioneerde blogger die schrijft over zijn ervaringen en inzichten in de wereld van de popmuziek en geschiedenis. Hij is de oprichter en beheerder van de Facebookgroepen Gisteren nog vandaag en Weetjes over Popmuziek, waar hij regelmatig interessante feiten, anekdotes en trivia deelt met andere muziekliefhebbers. Patrick is ook een fervent verzamelaar van tijdschriften, vooral van het populaire Belgische blad Joepie. Hij heeft een volledige collectie vanaf september 1973 tot en met eind december 1989, die hij zorgvuldig bewaart en koestert. Patrick's blog, Gisteren nog vandaag, is een bron van inspiratie en nostalgie voor iedereen die meer wil weten over de geschiedenis van Vlaanderen en dat via oude tijdschriften, foto's, tv-reeksen, films en reclame.

75 jaar geleden, sfeerbeelden van het feest Sunneklaas in Ameland, in Nederland.

Sunneklaas is een uniek en mysterieus feest dat alleen op Ameland wordt gevierd.

Het feest duurt twee dagen en heeft twee varianten: een voor kinderen en een voor volwassenen.

Op 4 december trekken de Kleine Sunneklazen, jongens tussen de 12 en 17 jaar, in witte gewaden met knuppels en koeienhorens door de straten.

Zij maken lawaai en jagen de mensen schrik aan.

Op 5 december zijn de volwassen mannen aan de beurt.

Zij verkleden zich in allerlei kostuums en maskers en proberen onherkenbaar te blijven.

Zij worden voorafgegaan door de streetfegers of baanvegers, die met koehoorns en kettingen de straten vrijmaken voor de Sunderklazen.

Vrouwen en minderjarigen moeten binnenblijven in open huizen, tenzij ze worden begeleid door een volwassen man.

Als zij worden betrapt op straat, worden ze achtervolgd of teruggebracht.

Alle lichten op het eiland gaan uit, zelfs die van de vuurtoren.

Er wordt muziek gemaakt en toneel gespeeld. Later op de avond wordt er feest gevierd in de open huizen, waar iedereen welkom is.

Sunneklaas is een traditie die de Amelanders graag voor zichzelf houden.

Op andere waddeneilanden is het feest veranderd in een soort carnaval.

Dat willen de Amelanders voorkomen.

In Hollum en Ballum zijn toeristen niet welkom en zijn de meeste horecagelegenheden gesloten tijdens het feest.

Het is een feest dat de Amelanders onder elkaar willen houden, zonder inmenging van buitenaf.

Daarom wordt er weinig over het feest naar buiten gebracht en worden journalisten en andere nieuwsgierigen niet welkom geheten.

Het feest heeft een lange geschiedenis en een sterke culturele betekenis voor de eilanders.

Er zijn echter ook incidenten geweest waarbij journalisten werden lastiggevallen, bedreigd of zelfs aangevallen door sommige eilanders die het feest wilden beschermen.

Dit heeft geleid tot negatieve publiciteit en kritiek op het feest en de Amelandse autoriteiten (foto’s Le Soir Illustré 30 december 1948)

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Vandaag 45 jaar geleden, komt de Amerikaanse groep Chic met het nummer Le Freak binnen in de Brt Top 30.

Het nummer is geschreven door Nile Rodgers en Bernard Edwards, nadat ze op Nieuwjaarsdag 1977 geen toegang kregen in de New Yorkse discotheek Studio 54.

De rede voor hun bezoek aan de discotheek, kwam er op vraag van Grace Jones, die graag zou willen samenwerken met Nile Rodgers en Bernard Edwards voor haar nieuw album.

Grace Jones had echter vergeten haar twee gasten op de gastenlijst te zetten, en ondanks pogingen om de portier ervan te overtuigen dat zij van Chic zijn, komen ze er niet in.

In een antwoord op deze weigering schrijven Rodgers en Edwards het nummer Fuck Off, maar wanneer ze het gaan opnemen, vinden ze dit toch wel te heftig en wordt de openingszin niet aaaaah Fuck Of, maar aaaaah Freak Out.

Wegens te drukke agenda van Nile Rodgers en Bernard Edwards moet Grace Jones op zoek gaan naar iemand anders.

Maar Nile Rodgers produceert in 1986 wel het comebackalbum Inside Story van de zangeres.

Het nummer Le Freak is ook terug te vinden op hun album C’est Chic.

Bij ons in Vlaanderen bereikt het nummer de tweede plaats in de BRT Top 30. In Nederland komt de single niet verder dan de vijfde plaats in de Top 40. (diverse bronnen en Wikipedia)

Gisteren nog vandaag

40 jaar geleden, de uitstapjes van Chic (Joepie van 26 februari 1979)

Gisteren nog vandaag

40 jaar geleden, reclame voor het album C’est Chic van Chic (April 1979)

Gisteren nog vandaag

40 jaar geleden, reclame voor het nieuwe albm Risqué van Chic (Joepie 24 september 1979)

Gisteren nog vandaag

De Franse actrice Isabelle Adjani.

Isabelle Adjani is geboren uit een Berbers-Algerijnse vader en een Duitse moeder.

Ze had al vroeg een passie voor acteren.

Ze deed mee aan amateurtheater toen ze twaalf jaar oud was.

Op haar veertiende maakte ze haar filmdebuut.

Na enkele bijrollen, kreeg ze in 1974 lovende recensies en veel publieke waardering voor haar rol in de film La Gifle. Dit was haar doorbraak in de Franse cinema.

Het jaar daarop gaf François Truffaut, een icoon van de nouvelle vague, haar haar eerste serieuze hoofdrol in zijn drama L’Histoire d’Adèle H. dat het tragische leven van Adèle Hugo verbeeldt.

Voor haar vertolking van de jongste dochter van Victor Hugo werd ze genomineerd voor een Oscar voor beste actrice.

In 1982 won ze haar eerste César voor beste actrice voor haar rol in de angstaanjagende horrorfilm Possession.

In 1984 kreeg ze opnieuw de César voor haar rol in het zinderende liefdes- en wraakdrama L’Été meurtrier.

Een gerucht dat Isabelle Adjani ziek of dood was, verspreidde zich in januari 1987. Om het te ontkrachten, verscheen de Franse actrice op 18 januari in het journaal op de Franse Tv-zender. Ze toonde aan dat ze in goede gezondheid en vol leven was.

In 1989 speelde ze de hoofdrol in de tragische biopic Camille Claudel.

Ze kreeg hiervoor haar derde César-prijs en haar tweede nominatie voor een Oscar voor beste actrice.

De film werd ook genomineerd voor de beste film in een vreemde taal.

Door deze grote bekendheid werd ze door het tijdschrift People uitgeroepen tot een van de 50 mooiste mensen ter wereld.

Voor haar hoofdrol in het bloedige historisch drama La reine Margot (1994) ontving ze haar vierde César.

Vijftien jaar later kreeg ze haar voorlopig laatste César met het drama La Journée de la jupe (2009).

Als zangeres heeft Adjani ook een carrière opgebouwd.

Ze bracht een album (1983) uit dat werd geproduceerd door Serge Gainsbourg.

Hij schreef ook de muziek voor het album Isabelle Adjani. Het nummer Pull marine was een groot succes en werd haar meest bekende muzikale prestatie.

Adjani is moeder van twee zonen. Barnabé (1979) is de zoon van haar relatie met cameraman en regisseur Bruno Nuytten.

Gabriel-Kane Day-Lewis (1995) is de zoon van haar relatie met de Britse acteur Daniel Day-Lewis.

In 2002 begon ze een relatie met de Franse muzikant Jean-Michel Jarre.

Deze relatie trok veel aandacht in de media, maar hield geen stand en eindigde in 2005.

Gisteren nog vandaag

60 jaar geleden, te gast in de kerk Madonna del Ghisallo, de Madonna van de wielrenners.

De kerk van Madonna del Ghisallo is een heiligdom dat gewijd is aan de beschermheilige van de wielrenners.

Het ligt op de top van een heuvel in de buurt van het Comomeer, in de Italiaanse regio Lombardije.

De geschiedenis van deze kerk gaat terug tot de 17e eeuw, toen een lokale edelman, graaf Ghisallo, werd aangevallen door struikrovers en zijn toevlucht zocht bij een beeld van de Maagd Maria.

Hij beloofde haar een kapel te bouwen als hij gered werd.

Zijn gebed werd verhoord en hij hield zich aan zijn belofte. In 1949 werd Madonna del Ghisallo officieel uitgeroepen tot de patrones van de wielrenners door paus Pius XII. Sindsdien is de kerk een bedevaartsoord geworden voor fietsliefhebbers van over de hele wereld.

De kerk herbergt een museum met talrijke memorabilia en relikwieën uit de geschiedenis van het wielrennen, zoals fietsen, truien, medailles en foto’s van beroemde kampioenen.

Onder de meest opvallende stukken zijn de fietsen waarmee Fausto Coppi en Gino Bartali de Tour de France wonnen, de fiets waarmee Eddy Merckx het werelduurrecord vestigde, en de fiets waarmee Fabio Casartelli verongelukte tijdens de Ronde van Frankrijk van 1995 (Panorama 10 december 1963).