Paul McCartney opgenomen in het Guinness Book Of Records (Joepie 19 november 1979)

70 jaar geleden, was Bruno Gröning als wonderdokter wereldnieuws

In het jaar 1949 kwam de naam Bruno Gröning plotseling in de schijnwerpers van de Duitse publiciteit te staan.

Pers, radio en weekbladen deden hiervan verslag. Maandenlang benam het gebeuren rond de „wondergenezer“, zoals hij spoedig werd genoemd, de jonge republiek de adem.

Er draaide een bioscoopfilm, wetenschappelijke toetsingscommissies werden ingesteld, de autoriteiten hielden zich, tot in het hoogste college, bezig met het geval Bruno Gröning.

De Noordrijn-Westfaalse minister van Sociale Zaken liet Bruno Gröning vervolgen wegens overtreding van de „heilpraktikerwet“, de Beierse minister-president verklaarde daarentegen, dat men zo’n „bijzondere verschijning“ zoals Gröning niet in paragrafen moest indelen.

Het Beierse Ministerie van Binnenlandse Zaken duidde het werken van Bruno Gröning aan met „vrije liefdadigheid“.

In alle lagen van de bevolking werd heftig en controvers over het geval Bruno Gröning gediscuteerd.

De emotionele golven brandden hoog. Geestelijken, artsen, journalisten, juristen, politici en psychologen: allen spraken over Bruno Gröning.

Zijn wondergenezingen waren voor de één genadegeschenken van een hogere macht, voor de ander kwakzalverij.

Maar het daadwerkelijke van de genezingen werd door medische onderzoeken bewezen.Bruno Gröning, in 1906 geboren in Danzig en na de oorlog als vluchteling geëmigreerd naar West-Duitsland, was een eenvoudige arbeider.

Hij heeft van de meest verschillende werkzaamheden geleefd, hij was o.a. timmerman, fabrieks- en havenarbeider.

Nu stond hij plotseling in het middelpunt van de publieke belangstelling.

Het bericht van zijn wondergenezingen verbreidde zich wereldwijd. Bruno Gröning vroeg de mensen om te vertrouwen op en te geloven in God.

Hij beschouwde gezondheid, anders dan ziekte en ongemakken, als de natuurlijke staat van alle levende wezens.

Hij stelde dat gezondheid (en de genezing van ziekten) wordt bewerkstelligd door de absorptie van een goddelijke levenskracht, die door hem “Heilstrom” genoemd werd. (Deze Heilstrom is dezelfde natuurkracht als die welke in Japan reiki genoemd wordt.)Uit alle landen kwamen zieken, verzoekschriften en aanbiedingen.

Tienduizenden genezingzoekenden pelgrimeerden naar de plaatsen waar hij werkte.

De personen bij wie hij zijn kunnen moest bewijzen, werden uit de groep van die zieken uitgekozen, die zich in meer dan 80.000 smeekbrieven tot hem gewend hadden. Hierbij kwamen enkele patiënten van de Heidelbergse Ludolf-Krehl-Kliniek.

Zij allen kregen een zorgvuldig vooronderzoek, en er werden nauwkeurige diagnosen gesteld.

Aansluitend kwamen zij naar Gröning, die „zijn methode“ bij hen liet werken.

Hierbij waren steeds artsen aanwezig. Zij waren er getuige van hoe ziekten deels spontaan verdwenen.

De in de kliniek uitgevoerde na-onderzoeken bevestigden de genezingen.

Zelfs ongeneeslijke ziekten, zoals de ziekte van Bechterew, werden genezen.

In een in de Revue afgedrukt voor rapport verklaarde prof. dr. Fischer uitdrukkelijk dat Bruno Gröning geen charlatan, maar een op natuurlijke wijze begaafde zielkundige was. Daarmee probeerde hij het „fenomeen Gröning“ vanuit zijn zienswijze te verklaren, zonder hem echter recht te laten wedervaren.

Een revolutie in de geneeskunde begon zich af te tekenen.

Maar ook de tegenkrachten waren er. Ze zetten alles in beweging om het werk van Bruno Gröning te belemmeren.

Genezingsverboden achtervolgden hem, processen werden hem aangedaan.

Al zijn streven om zijn werk in geordende banen te leiden, mislukte.

Enerzijds door tegenstand van de toonaangevende maatschappelijke krachten, anderzijds door onvermogen of winstbejag van zijn medewerkers.

Toen Bruno Gröning in januari 1959 in Parijs stierf, was het laatste proces tegen hem in volle gang.

Het proces werd geschorst, nooit werd een definitief oordeel uitgesproken.

Maar veel vragen bleven open.(Diverse bronnen, Bruno Gröning vriendenkring, Wikipedia en Foto’s 1949)

Yitzhak Edward “Ed” Asner bekend in zijn rol van Lou Grant mag vandaag 90 kaarsjes uitblazen.

Ed Asner werd geboren als zoon van Russische ouders, Lizzie Seliger en Morris David Asner, en is orthodox-joods opgevoed.

Hij studeerde aan de Universiteit van Chicago. Hij werkte aan de band in een General Motors vestiging en diende in het leger bij het Signal Corps en trad op voor V.S.troepen in Europa.

Voor hij bij Mary Tyler Moore terechtkwam, werd hij eerst toneelacteur bij gezelschappen in Chicago en New York, onder meer in Broadway waar hij de rol van bedelaarskoning Peachum vertolkte in de Driestuiversopera.

Later trad hij op als gastacteur in diverse tv-series als Outlaws in (1962) en Mission: Impossible.

Asner is het best bekend om zijn personage Lou Grant uit de Mary Tyler Moore Show van 1970 tot 1977, een komische serie van telkens 30 minuten.

Nadat deze serie ten einde liep, kreeg hij zijn eigen serie over dit personage. Lou Grant werd een dramareeks over journalistiek, telkens een uur, tot in 1982.

Tijdens en na deze serie bleef hij optreden in andere sitcoms. In 1975 kreeg Asner een rol in de serie Hawaii Five-O. Hij speelde dezelfde rol, die van smokkelaar, in de remake van de serie in 2011.

Hij is ook bekend vanwege zijn rol als Captain Thomas Davies in de miniserie Roots (1977), als de man die Kunta Kinte ontvoerde en hem als slaaf verkocht.

Minder bekend is zijn hoofdrol als paus Johannes in de RAI-miniserie “Papa Giovanni: Ioannes XXIII” in 2002.

In zijn carrière speelde hij ook met zijn stem in veel animatiereeksen, waaronder Spider-Man en Up.

Asner heeft zeven Emmy Awards gewonnen voor zijn acteerwerk, waarvan 5 voor Lou Grant, nog steeds de mannelijke acteur met de meeste Awards.

In 2003 werd hij opgenomen in de Hall of Fame van de The National Academy of Television Arts & Sciences.

Ed Asner staat ook bekend om zijn politieke en sociale stellingnames in diverse onderwerpen en aangelegenheden.

Hij is lid van het Comic Book Legal Defense Fund dat opkomt voor de vrijheid van striptekenaars, uitgevers van stripboeken en is een prominent lid van natuurvereniging Defenders of Wildlife en het Rosenberg Fund for Children, genoemd naar het communistische echtpaar dat in 1953 werd geëxecuteerd wegens vermeende spionage in oorlogstijd en twee kinderen naliet.

In 2012 werd Ed Asner aangevallen door Fox News omwille van een videoclip voor de Californische Leraren Federatie. Daarin verbeeldde hij een rijkeluis die op een groep protesterende arbeiders piste. Op het matje geroepen door een Fox News-producer, sloeg hij terug: “Mag ik ook op U pissen?”.

In 2008 steunde hij Barack Obama voor de presidentsverkiezingen.
Hij kwam onder meer ook op voor het leven van Mumia Abu-Jamal en maakte in zijn thuisstaat Californië een tv-clip voor de invoering van een socialer systeem van gezondheidszorg.

Als overtuigd Amerikaans Sociaaldemocraat en in zijn hoedanigheid van voorzitter van de Screen Actors Guild (SAG) zette hij zijn stempel op de acteursstakingen in 1980 voor hogere prestatie-vergoedingen en tegen de VS-politiek in Centraal-Amerika in jaren 80.
CBS kreeg steeds meer problemen met Ed Asner die politiek stelling nam tegen de interventie van de Amerikanen in El Salvador.

Adverteerders begonnen af te haken toen Asner in een persconferentie zei dat hij vrije verkiezingen in El Salvador steunde, zelfs als dat zou betekenen dat er communisten werden gekozen.

Dit laatste zou ook het einde betekenen van Lou Grant: omwille van zijn publieke stellingnamen besloot zender CBS de serie niet te verlengen, ondanks de goede ratings in primetime.

In 1959 trouwde hij met Nancy Sykes en kreeg drie kinderen met haar: tweeling Matthew en Liza, Kate. Ze scheidden in 1988.

Uit een aparte relatie heeft hij nog een jongere zoon Charlie.
Tien jaar later hertrouwde hij met Cindy Gilmore, een verbintenis die in 2007 eindigde. (Wikipedia en diverse bronnen)

De Franse actrice Mylène Demongeot (november 1959)

Maurice Chevalier (november 1964)

60 jaar geleden, te gast bij Farah Dibah, gisteren een onbekend studentje in Parijs, morgen keizerin.

De eerste echtgenote van de sjah was de Egyptische prinses Fawzia (1921-2013). Het huwelijk, dat duurde van 1939 tot 1948, was geen succes.

De sjah en Fawzia kregen één dochter, Shahnaz Pahlavi, in 1940.

In 1945 keerde Fawzia terug naar Egypte, waar ze een scheiding aanvroeg en kreeg.In Perzië werd deze scheiding in eerste instantie niet erkend.

Pas in 1948 werd zij uitgesproken, op voorwaarde dat hun dochter Shahnaz bij de sjah bleef.Op 21 december 1959 trouwde de sjah met Farah Diba , dochter van een kapitein uit het Perzische leger.

In 1960 werd uit dit huwelijk kroonprins Reza geboren, gevolgd door nog drie kinderen: Farahnaz Pahlavi (1963), Ali-Reza Pahlavi (1966-2011), en Leila Pahlavi (1970-2001).Op 26 oktober 1967 kroonde de sjah zichzelf en Farah Pahlavi in Shiraz.

Bij die gelegenheid nam hij de traditionele titel van Koning der Koningen (sjah-in-sjah) aan, wat gelijkstaat met de keizerstitel. (Diverse bronnen, Wikipedia en foto 2 als student, foto 3 als student op een studentenfeest en verkleed als Romeins keizerin, Foto 4 en 5 het einde als student en de wereldpers die toen overal aanwezig was in Parijs, na de aankondiging van het huwelijk)

Bill Gates (november 1989)

Melina Merkouri (1964)

60 jaar geleden, te gast bij de Siciliaanse dichter Salvatore Quasimodo.Salvatore

Quasimodo had toen net de de Nobelprijs voor Literatuur gewonnen.

In de Vlaamse media zoals in de Post van 8 november 1959 weinig te lezen over zijn gedichten.

Wel over het feit dat hij communist is geweest, al was dat maar voor een korte periode.

De pers schreef er toen het volgende over : Hij zegde zijn lidkaart van de communistische partij op, omdat hij vrij wou zijn. Dit is bij westerse kunstenaars met communistische sympathieën veel voorkomend verschijnsel : zij juichen het communisme op zich zichzelf toe, doch eisen tegelijkertijd voor zichzelf de vrijheid op, die alleen het democratische Westen erkend .

Ook zou hij de Nobelprijs gewonnen hebben, omdat een jaar eerder Boris Pasternak deze prijs had gewonnen en volgens de Sovjet-Unie was dit toen niet meer dan een politieke daad tegen de Sovjet-Unie.

Trouwens voor Boris Pasternak was het ook geen cadeau.

Onder druk van moederland de Sovjet-Unie moest hij zelfs deze prijs weigeren en Ondermijnd door de lastercampagne van zijn land, stierf hij in 1960 aan longkanker.

Zodoende om de Sovjet-Unie te vriend houden, zou men daarom een jaar later in 1959 de prijs laten winnen door een communist zoals Salvatore Quasimodo.

De koude oorlog was duidelijk overal aanwezig, zelfs bij de Nobelprijs voor Literatuur.

In 1987 kreeg Pasternak uiteindelijk postuum volledig eerherstel in zijn eigen land, onder het glasnost en perestrojka-beleid van Michail Gorbatsjov (destijds secretaris-generaal van de CPSU).

Pasternaks zoon Jevgeni nam in 1989 namens zijn vader alsnog de Nobelprijs voor Dokter Zhivago in ontvangst. (Diverse bronnen, De Post 8 november 1959 en Wikipedia)

Line Renaud (december 1964)

Bill Bixby als Lou Ferrigno in de Tv serie De Hulk

Vandaag 30 jaar geleden en toen omschreven als de bruiloft van de jaren tachtig en dit van Diego Maradona met zijn jeugdvriendin Claudia Villafañe.

Diego was toen 29 jaar en Claudia 28 jaar en hadden toen al twee dochters Dalma en Giannina.

Het koppel leerde elkaar al kennen toen ze dertien jaar oud waren.

De bruid droeg toen een outfit van ruim 25000 euro en verwerkt met onder meer 8 kg halfedelstenen.

Voor de 280 gasten was er een torenhoge bruidstaart van 100 kg voorzien, die vanop een ladder moest worden aangesneden.

Het huwelijk duurde tot 2004.

Een jaar later kwam het tot een rechtszaak omdat hij Claudia beschuldigde 6 miljoen dollar van zijn fortuin te hebben doen verdwijnen.

Voor de uitspraak was er al een overeenkomst tussen beide en gingen ze verder als vrienden met elkaar om.

Vandaag 205 jaar geleden, de geboorte van de Belgische instrumentenbouwer Adolphe Sax.

Adolphe Sax wordt op 6 november 1814 geboren in Dinant in Wallonië.

Zijn vader, Charles-Joseph Sax, is instrumentenbouwer die bekend wordt vanwege enkele belangrijke veranderingen die hij aanbrengt aan de hoorn.

Lerend van zijn vader die de baas is van een blaasinstrumentenfabriek in Brussel, begint Adolphe Sax al op jonge leeftijd met het bouwen van instrumenten.

Hij doet op 15-jarige leeftijd bijvoorbeeld mee aan een wedstrijd waarbij hij een fluit en een klarinet bouwt.

Sax volgt onder meer onderwijs aan de koninklijke zangacademie in Brussel.

Na zijn schooltijd begint Sax te experimenteren met het bouwen van nieuwe ontwerpen voor instrumenten.

Zijn eerste belangrijke uitvinding is een verbetering van het ontwerp van de basklarinet.
Op zijn twintigste ontvangt Adolphe Sax patent op deze uitvinding.

In 1842 vertrok hij naar Parijs, op verzoek van luitenant-generaal graaf De Rumigny.
Deze zag in Sax de geschikte persoon om de Franse militaire muziekkapellen van betere instrumenten te voorzien.

In 1843 opende Sax in Parijs, in een oude schuur, zijn eerste instrumentenfabriek: “Adolphe Sax & Cie”.

Zijn productie was op industriële leest geschoeid en op het hoogtepunt van zijn activiteit had hij 200 arbeiders in dienst.

Al een jaar later toonde hij een groot aantal vormgegeven en opzienbarende muziekinstrumenten op een grote Industriële Expositie in Parijs.

Enkele ministeriële decreten bezorgden hem achtereenvolgens een monopolie als leverancier van saxofoons aan de Franse militairen.

In 1848, na de Franse omwenteling, werd het decreet dat zijn saxhoorns van een vaste plaats in de militaire bands verzekerde, ingetrokken.

Onder andere als gevolg van dit alles ging zijn bedrijf in 1852 voor de eerste maal failliet.

In 1853, na de dood van zeven van zijn kinderen, en als gevolg van financiële problemen, voegde Sax senior zich bij zijn zoon in Parijs.

Ook Sax’ jongere broer had zich al wat eerder als medewerker bij hem gevoegd.

Gelukkig voor hem werd in 1854 onder Napoleon III het decreet opnieuw ingevoerd en ook dankzij de steun van de keizer zelf, kon Sax zijn bedrijf weer verder opbouwen.

In 1858 werd Adolphe Sax op welhaast miraculeuze wijze genezen van kanker, dankzij een zwarte dokter die Indische planten gebruikte.

Tijdens de Frans-Duitse oorlog stortte de productie weer in, deze keer voorgoed.
Hierbij werd Sax’ persoonlijke instrumentenverzameling, bestaande uit 467 stukken, zelfs openbaar verkocht.

Daardoor kwamen zijn enige inkomsten alleen nog uit zijn functie als muzikaal directeur van de Opera, ook omdat inmiddels veel van zijn patenten waren verlopen.

Sax overleed begin 1894 op 79-jarige leeftijd in Parijs en wordt begraven op de begraafplaats van Montmartre.

Hij was nooit bijzonder rijk geworden.

Door de aanhoudende processen liet hij zelfs een berg schulden na, maar hij kreeg wel de erkenning die hem toekwam.

Adolph Sax was onder meer bij ons te zien op het oude bankbiljet van 200 frank en in zijn geboorteplaats Dinant is een beeld van de instrumentenbouwer te vinden.(Diverse bronnen, Historiek en Wikipedia)