Categorie: Beroemde mensen

Levende legende Brigitte Bardot wordt vandaag 85 jaar.

Brigitte Bardot mag zich terecht een van de grootste en invloedrijkste artiesten uit de vorige eeuw noemen. Alleen al de initialen BB roepen de nodige associaties op. Het bikini-icoon werd vooral in de jaren ’50 en ’60 verafgood voor haar legendarische schoonheid, ze belichaamde het seksueel bevrijde Frankrijk, ze inspireerde vrouwen tot emancipatie en ze zette de conservatieve goegemeente op zijn kop met haar wulpse jeugdigheid en provocerende houding. De enige die nooit goed overweg heeft gekund met die mythewording is Brigitte zelf. Brigitte Anne-Marie Bardot wordt in Parijs geboren op 28 september 1934. Zij en haar zusje Marie-Jeanne moeten van hun vader, een burgerlijk ingenieur, een klassieke opleiding volgen.Maar op vijftienjarige leeftijd komt al een einde aan het burgerlijke leven. De woeste blonde lokken, het pruillipje, de wespentaille en de grote borsten vallen al snel op. Op vijftienjarige leeftijd doet ze een fotosessie voor Elle. Ze is nog maar achttien als ze haar filmdebuut maakt met Le trou Normand . Op dat moment ontmoet ze ook de regisseur Roger Vadim met wie ze enkele maanden later trouwt. Het huwelijk is omstreden, omdat BB volgens de wet nog minderjarig is. Daarna komt Bardots carrière in een stroomversnelling. Zo draait ze in de Verenigde Staten samen met Kirk Douglas Act of love . Haar schoonheid en provocerende jeugdigheid laten niemand onberoerd. Al snel gaat ze eerder shockeren dan fascineren. In 1956 komt Et dieu créa la femme in de Franse bioscopen, een film die als een van de grootste schandalen uit de filmgeschiedenis wordt beschouwd. Bardot speelt Juliette die op – een volgens de publieke opinie – onzedige manier op drie mannen belust is. Brigitte verschijnt er naakt in een scène die intussen mythisch is geworden. Een jaar later scheidt ze van Vadim. Hun huwelijk heeft vijf jaar geduurd. Bardot is een echte ster geworden, maar de jonge vrouw (ze is dan 23 jaar) is erg gevoelig voor de kritieken en heeft last van haar bekendheid. Conservatief Frankrijk verkettert haar, jonge vrouwen imiteren haar, mannen geilen op haar en regisseurs vechten om haar. Voor perslui is het feit dat Bardot een sjaal draagt al een reden om te speculeren dat ze plastische chirurgie heeft ondergaan. Niets kan nog verhinderen dat BB dan al een levende legende wordt. Bardot voelt zich opgejaagd en zal zeker drie zelfmoordpogingen ondernemen. Tijdens de volgende jaren rijgt BB de films en de amoureuze veroveringen aaneen. Een van die veroveringen is Jacques Charrier, een jonge komiek met wie ze in 1959 huwt. Een jaar later wordt haar eerste kindje geboren: Nicolas-Jacques Charrier. Nog eens een jaar later scheidt ze alweer. Haar ex-man neemt hun zoontje onder zijn hoede. In 1961 brengt Bardot haar eerste plaat uit: C’est Rigolo . En daarnaast zit ze niet stil: ze speelt in films naast de groten der aarde en ze huwt voor de derde maal. Dit keer is het de beurt aan de Duitse industrieel Gunther Sachs. Zes jaar later komt haar muzikale carrière echt van de grond als ze Serge Gainsbourg tegen het lijf loopt. Ze worden minnaars. Begin de jaren zeventig neemt haar leven een wending. Bardot is het publieke leven beu en houdt op met zingen en acteren. Ze heeft dan 48 films gemaakt. Het zijn de dieren die vanaf nu al haar aandacht krijgen. Ze stelt zich op als een ware militante en kan af en toe haar stempel drukken op het Franse beleid, bijvoorbeeld als het gaat over de jacht op babyzeehondjes.Ze sticht het Brigitte Bardot Fonds en ze verkoopt haar landgoed en een pak persoonlijke voorwerpen om de kas van haar fonds te spijzen. Tot de dag van vandaag staat haar leven in het teken van de dieren. Zo steunt de Française Gaia en onze dierminnende prins Laurent. Maar niet iedereen is zo opgetogen met BB’s dierenliefde, vooral omdat ze al dikwijls verklaart dat ze dieren belangrijker vindt dan mensen. Haar (intussen vierde) huwelijk met Bernard d’Ormale, een man die vaak vertoeft in de buurt van de extreem-rechtse Jean-Marie Le Pen, maakt haar in 1992 nog meer omstreden. En het houdt daar niet op. Ze zet Frankrijk in rep en roer met haar boek Un Cri dans le silence . Daarin bevestigt ze wat iedereen al lang vermoedde: Bardot is een aanhanger van extreem-rechts. In haar boek pleit ze voor de herinvoering van de doodstraf, betreurt ze de Islamisering van Frankrijk (het is schandalig dat illegalen ,,onze kerken innemen om ze om te vormen tot menselijke varkensstallen”).In juni van dit jaar veroordeelt een rechtbank haar tot een boete van 5.000 euro voor het aanzetten tot rassenhaat. Bardot is een oud vrouwtje geworden dat leeft tussen haar honderd dieren. Omdat ze haar hele leven lang is opgejaagd door de buitenwereld, komt de mensenschuwe vrouw – steunend op haar wandelstok – alleen nog eens buiten om te protesteren tegen dierenleed. Ze verlangt naar het Frankrijk van vroeger, het land waarvoor zij toen symbool stond. En ze veroordeelt alle mogelijke promiscue gedrag, iets waarin zij vroeger de grote voortrekker was. Critici betreuren dat de aftakeling van Bardot niet louter fysiek is. Maar een legende zal ze altijd blijven.Volgens de geruchten zou Brigitte Bardot op dit ogenblik ernstig ziek zijn. Toch wens ik haar een mooie verjaardag toe en ben ik dankbaar voor al haar films en muziek. (Diverse bronnen en Wikipedia)

Het is vandaag ook al vijftien jaar geleden dat Françoise Sagan is overleden aan longembolie

Françoise Sagan groeit op in de Lot, later in de beaux quartiers van Parijs, in een familie van welgestelde industriëlen. Op haar 18de wordt ze zelfs schatrijk met Bonjour Tristesse. Ze schokt Frankrijk met het verhaal van de jonge, hedonistische Cécile, die een seksuele intrige beraamt om het huwelijk van haar vader te verhinderen en daarmee zijn aanstaande bruid tot zelfmoord drijft. Sommige boekhandelaren weigeren de roman te verkopen. Anderen adviseren jonge meisjes het boek vooral niet te lezen. Maar voor veel jonge vrouwen is Sagan een heldin die de vrijheid zoekt.Veel van haar romans beschrijven de wereld van de werkeloze welgestelden – een milieu dat zij van nabij kende. Haar roman Aimez-vous Brahms? (1959) werd verfilmd.In 1957 ging ze met haar auto over de kop en bleef 36 uur bewusteloos, in 1985 zweefde ze na een zware hartaanval dagenlang tussen leven en dood.Sagan belandt pas in een neerwaartse spiraal in de jaren negentig, als Peggy Roche overlijdt, de levensgezel die sinds 1975 over haar waakte.Haar buitensporige gebruik van drugs en alcohol brachten haar regelmatig in moeilijkheden (in februari 1995 werd ze veroordeeld tot één jaar gevangenis met uitstel en werd ze door de rechter verplicht een ontwenningskuur te volgen, nadat ze werd betrapt met cocaïne). In 2002 deed een haveloze Sagan op tv haar beklag dat ze aan de grond zat (oorzaak gokschulden). In hetzelfde jaar werd ze veroordeeld wegens fraude tot één jaar voorwaardelijk, omdat ze in 1994 838.469 euro en in 1995 610.000 euro aan de fiscus had vergeten aan te geven. Ze had het geld gekregen van het olieconcern Elf Aquitaine om haar goede vriend François Mitterrand investeringen in Oezbeekse olievelden aan te praten.Françoise Sagan was gescheiden van de uitgever Guy Schoeller en vervolgens ook van Robert Westhoff, met wie ze een zoon Denis had.Sagan stierf in het ziekenhuis aan de gevolgen van een longembolie.(Diverse bronnen, Peter Giesen, Denis Westhoff, Wikipedia)

Françoise Sagan
Françoise Sagan
Françoise Sagan

55 jaar geleden, de Israëli Zvi Kanar als mime-kunstenaar en die toen naam en faam verwierf in Europa en woonde in Antwerpen en een vriend was van de Gentse mime speler M.A.J. Hoste.

Hij werd geboren in Skalbmierz, Polen, op 17 juli 1929 en als tiener overleefde hij de gruwelen van de concentratie kampen tijdens de tweede wereld oorlog. Toch bleef hij naar het leven kijken met de verwondering van een kind en dat uitte hij in zijn mime en proza.Na de oorlog kwam Kanar naar de Israëlische Kibboets Mishmar Hasharon en vocht er in de Onafhankelijkheidsoorlog.Daarna volgde hij in Frankrijk een opleiding als mimespeler bij Etienne Decroux en Marcel Marceau (de grondleggers van de Mime als autonome kunst)Terug gekomen naar ons land was hij en Gentenaar Marcel Hoste, nog beter gekend als M.A.J. Hoste de enige professionele mimes die ons land ooit heeft gekend.Marcel Hoste geboren op 12 april 1912 in de Gentse Sleepstraat, groeide op in een artistiek aangelegde familie. Zijn vader, Charles Hoste, was beroepsfotograaf die vooral werkte voor de Gentse opera. Moeder was actief als naaister en groeide uit tot modeontwerpster in de haute-couture nijverheid.M.A.J. Hoste volgde na zijn Lagere School de opleiding aan de Gentse Koninklijke Academie voor Schone Kunsten (1924 -1930). Hij kreeg er les van Victor De Budt, Léonard de Buck, Carl De Cock en Oscar Coddron. In 1934 herneemt hij deze opleiding en volgt er als leerling o.a. (teken)lessen bij Jos Verdegem, Gustave Dierkens, Alphonse De Cuyper en Rob Aerens. Bij het begin van Wereldoorlog II gaat Hoste als hulp meewerken in het atelier van de Gentse schilder Karel Van Belle. Zo ontwikkelde M.A.J. Hoste zich langzaam tot een gewaardeerd kunstenaar schilder die op regelmatige wijze tentoonstelde in zijn eigen atelier, in Galerij Pan en in Galerij Vyncke-Van Eyck te Gent.In 1935 begint M.A.J. Hoste aan de realisatie van een kinderdroom: poppenspeler worden en een eigen poppentheater bouwen. M.A.J. Hoste zelf vertelt hierover het volgende: Ik was nog zeer klein toen ik reeds theatertjes bouwde. Vader kocht schermen en mannekens/uitgave Epinal e.a. Deze werden op karton geplakt en klaar was kees! In 1935 richt Hoste Het Poppengildeke ’t Maske op, een concept waarbij woord, beweging, schermen en muziek één zouden worden wat geen vanzelfsprekendheid was voor de jaren ’30. De toeschouwer moest vergeten dat hij naar poppen zat te kijken. Belichting en muziek dienden de juiste sfeer te creëren. De decors moesten sober zijn en enkel het essentiële weergeven. In aanvang was ’t Maske vooral een familiaal gebeuren maar tijdens de oorlogsjaren evolueerde ’t Maske tot een gewaardeerd en veel gevraagd poppentheater.In 1952 was hij de oprichter van het Gentse Sabbattini-Pantomimetheater, toen gevestigd in een van de ruimten onder de Sint-Pieterskerk in de Tweekerkenstraat te Gent. De naam Sabbattini ontleende men aan Nicola Sabbattini, een Italiaans architect en ingenieur uit de zestiende eeuw, die een boek over theater- en decorbouw schreef. Hoewel het Sabbattini-theater het kleinste van Europa was, slaagde het er in om internationaal naam te maken en bekende mimespelers naar Gent te halen, zoals Marcel Marceau en Etienne Decroux en natuurlijk ook zijn vriend Zvi Kanar. Hoste had eveneens een mimeschool in de Lange Steenstraat in Gent waar hij zelf les gaf. Een aantal van zijn leerlingen zijn nog steeds bekend in het Vlaamse landschap van theater, stand-upcomedy, cabaret en mime.Begin de jaren 70, was Europa te klein geworden voor Zvi Kanar en hij vertrok naar New York.Daar begon hij buiten het mimespel, ook zijn verhalen in het Jiddisch in Yugntruf en andere tijdschriften te publiceren.Ook had hij veel succes met zijn drama ‘Run Jacob, Run !,’ dat in de jaren tachtig in New York werd gespeeld.Daar beeldde hij uit hoe zijn onschuldige jeugd werd vernietigd door de Holocaust. In een krachtige, stille uitvoering sprak hij alleen de woorden die zijn vader in het Jiddisch tot hem had uitgeroepen toen Duitsers zijn stad binnenkwamen – ” Loyf, Yankev !” Of: “Rennen, Jacob!”Later schreef hij drie romans in het Jiddisch : ” Ikh un Lemekh ” (“I en Lemekh,” 1994), ” Opgegebn Broyt ” (Returned Bread, 1996 en daarmee won hij de Israëlische Itzik Manger-prijs voor Jiddische literatuur) en ” A Fish Hot Mikh Nisht Ayngeshlungen ” (“A Fish Did Not Swallow Me, ”2003).In zijn romans beschreef hij niet alleen de gruwelen dat de Duitsers hebben gedaan in de concentratie kampen, maar ook over de foute keuzes en de misdaden van medegevangenen. Ook beschreef hij hoe sommige van zijn mede gevangenen zich schuldig maakte aan kannibalisme.Zijn geschriften, die de ergste scènes uit de Holocaust laten zien, bevatten altijd ironie en humor. Klein in bouw en jong toen hij aankwam in het concentratiekamp Buchenwald, gebruikte hij zijn fysieke nabootsingsvermogen om in leven te blijven, waardoor hij groter leek dan hij in werkelijkheid was. Op een keer, nadat een Duitse officier hem op de grond had geslagen en iedereen ervan uitging dat hij dood was, sprong hij opgewekt op en keerde terug naar de linie alsof er niets was gebeurd. Dit vermogen om terug te stuiteren en te volharden is terug te vinden in al zijn werken.In 1994 keerde hij terug naar Israël, bleef hij zijn proza ​​publiceren en startte daar met een acteercarrière.Zo was hij onder ander te zien in de film Train de Vie (1998), Voyages (1999) en Forgiveness (2006)Tien jaar geleden, op 18 april 2009 stierf hij in Tel Aviv, Israël op 80 jarige leeftijd.(Diverse bronnen foto 1 tot en met 3 Zvi Kanar september 1964, Foto 4 M.A.J. Hoste)

Vandaag 15 jaar geleden, wordt Billy Joel onderscheiden met een eigen ster op de Walk Of Fame in Hollywood.

De toen 55-jarige zanger/pianist heeft de stoeptegel, waarin een bronzen ster is verzonken die aan hem is opgedragen, zelf onthuld. Hij heeft zich nooit kunnen “indenken er ooit zelf een ster te onthullen. Hier heb ik niet aan gedacht toen ik Say Goodbye To Hollywood schreef. Het ziet er naar uit dat ik hier wel eeuwig zal blijven.” Billy Joel is de 2262ste artiest met een eigen ster op de Hollywood Walk Of Fame. (Diverse bronnen)

HOLLYWOOD – SEPTEMBER 20: Singer Billy Joel attends the ceremony honoring him with a star on the Hollywood Walk of Fame on September 20, 2004 in Hollywood, California. (Photo by Vince Bucci/Getty Images)