Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Voor de bevrijding zijn de Amerikaanse troepen in Groot-Brittannië gestationeerd. Daar ontstaan romances met de vrouwelijke bevolking. Drie jonge vrouwen worden verliefd op drie Amerikaanse soldaten. De drie stelletjes verkeren steeds in elkaars gezelschap. Dan haalt de oorlog hen echter uit elkaar.
Met in de hoofdrol Richard Gere, Vanessa Redgrave, William Devane, Lisa Eichhorn, Wendy Morgan en Rachel Robert (diverse bronnen en Wikipedia)
Buchholz werd geboren in Berlijn als zoon van een schoenmaker.Zijn grootouders aan vaders kant waren immigranten uit New Jersey en zijn grootouders aan moeders kant kwamen uit Denemarken.Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Buchholz geëvacueerd naar Silezië.Tegen het einde van de oorlog belandde hij in een gastgezin in Tsjecho-Slowakije.Hij keerde na de oorlog zo snel mogelijk terug naar Berlijn.Buchholz maakte maar net zijn school af, voor hij begon te solliciteren naar werk als toneelacteur.Hij maakte zijn toneeldebuut in 1949.Hij verliet al snel hierna Oost-Berlijn om in West-Berlijn te gaan werken, met name in het Schiller Theater.Ook ging hij werken voor de radio.Vanaf 1952 breidde hij zijn werkgebied uit naar film, beginnend met nasynchronisaties en kleine rolletjes.Hij had zijn eerste grote filmrol in Marianne Meine Jugendliebe(1955) van regisseur Julien Duvivier.Een tweede grote rol was die van Mischa Bjelkin in Helmut Käutners Himmel ohne Sterne.Deze rol leverde hem een prijs op voor beste acteur op het filmfestival van Cannes.Zijn doorbraak bij het grote publiek kwam definitief met de film Bekenntnisse des Hochstaplers Felix Krull (1957).In 1958 trouwde Buchholz met Myriam Bru. Samen kregen ze twee kinderen. Hun zoon Christopher werd ook acteur.Horst Buchholz begon vanaf 1959 mee te spelen in buitenlandse films, beginnend met de Britse film Tiger Bay.Daarna volgden The Magnificent Seven (1960) en One, Two, Three (1961), geregisseerd door Billy Wilder.Hij was verder te zien in de romantische film Fanny uit 1961, samen met Maurice Chevalier en Leslie Caron.Buchholz kwam bekend te staan als een acteur die elke rol die hij tegenkwam aangreep.Zijn films beslaan dan ook veel verschillende genres zoals komedies, horrorfilms, en oorlogsdrama’s.In 1997 speelde hij mee in de met een Academy Award bekroonde film La vita è bella.In 2000 sprak hij in het Duitse tabloid die Bunte voor het eerst over biseksualiteit.
Buchholz stierf op 3 maart 2003 op 69-jarige leeftijd
De eerste Duitse Bondsdagverkiezingen in 1949 werden door de CDU gewonnen. Adenauer werd tot de eerste bondskanselier gekozen met één stem meerderheid, waaronder zijn eigen stem. Aan zijn partijgenoten had hij uitgelegd dat hij die functie zeker twee jaar zou volhouden. Hij was toen al 73 jaar oud.Adenauers politieke programma in de jaren 50 was gericht op de democratische economische wederopbouw en intensieve samenwerking met het vrije Westen, de zogeheten Westbindung. Deze samenwerking en wederopbouw werd door de Verenigde Staten via het Marshallplan financieel ondersteund. In tegenstelling tot de SPD was hij bereid om de Europese eenwording te steunen, ook al had Duitsland op sommige punten in het begin minder rechten dan andere landen. In 1952 verwierp hij een verrassend aanbod van de Sovjet-leider Jozef Stalin, dat behelsde dat een verenigd Duitsland een neutrale grote mogendheid zou mogen worden, met een eigen leger. Adenauer beschouwde de Duitse hereniging als een abstract en ver verwijderd doel. Volgens de Grondwet was de Bondsrepubliek de enige legitieme (want democratische) vertegenwoordiging van het gehele Duitse volk. Daarom erkende ze de DDR niet. De relatie met de DDR bleef echter een politiek strijdpunt. Adenauer behoorde tot de meerderheid die officiële contacten met het hele Oostblok afkeurde, maar hij was zich ervan bewust dat dit op langere termijn niet vol te houden was. Zo herstelde hij in 1955 de diplomatieke relaties met de Sovjet-Unie. Tijdens een bezoek aan de Sovjet-Unie in datzelfde jaar regelde hij de terugkeer van de laatste Duitse krijgsgevangenen. In datzelfde jaar werd de Bondsrepubliek officieel lid van de NAVO.Op 27 maart 1952 werd er met een bom in een postpakket een aanslag op het leven van Adenauer gepleegd, waarbij een Duitse politieagent het leven verloor. Het was destijds al duidelijk dat de aanslag uit de hoek van de Israëlische, zionistische terreurorganisatie Irgun onder leiding van het radicale Knesset-lid Menachem Begin kwam. Adenauer en de Israëlische premier David Ben-Gurion waren het erover eens dat een strafvervolging en een openbaar maken van de achtergrond niet in het belang van beide landen zou zijn. Contacten met Duitsland, bijvoorbeeld het Luxemburger Abkommen, dat steun voor de opbouw van Israël regelde, waren toen nog zéér omstreden in Israël. Bovendien achtte men heropleving van antisemitisme in de Bondsrepubliek waarschijnlijk in geval van publicatie.Duitsland had kort daarvoor, vooral op initiatief van Adenauer, een akkoord gesloten met Israël over herstelbetalingen vanwege de vervolging van de Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog.De regering van Adenauer vroeg in 1952 het constitutioneel gerechtshof om een verbod van de neonazistische Sozialistische Reichspartei (SRP) en de Kommunistische Partei Deutschlands (KPD). De SRP werd in 1952 verboden, de KPD in 1956.Adenauer bleef bondskanselier tot 1963 en voorzitter van de CDU tot 1966. Een jaar later stierf hij op 91-jarige leeftijd. Zijn hoge leeftijd had hem voor zijn functioneren als bondskanselier weleens kritiek opgeleverd. Hij werkte geen geschikte opvolger in en kreeg uiteindelijk de opvolger die hij het minst had gewild, minister van Economische Zaken Ludwig Erhard. Erhard was minder vrijgevig in tijden van verkiezingen en was sceptisch over Adenauers nauwe samenwerking met Frankrijk, waarvan het Élysée-verdrag van 22 januari 1963, ondertekend door hem en de Franse president Charles de Gaulle, het hoogtepunt was geweest.In 2003 werd Adenauer door de kijkers van de ZDF verkozen als Grootste Duitser aller tijden, in het programma Unsere Besten. (Diverse bronnen en Wikipedia)
Het tiendaagse bezoek van Chroesjtsjov werd een behoorlijke teleurstelling voor president Eisenhower.Het is anno 2019 moeilijk invoelbaar, maar in de hoogtijdagen van de Koude Oorlog was een topontmoeting tussen de leiders van Oost en West een evenement waarbij de wereld als het ware de adem inhield.De kloof was diep, de contacten over en weer waren beperkt. Topontmoetingen kregen daardoor een zware lading. Ze leken een unieke gelegenheid om gevaarlijke patstellingen te doorbreken. Of er konden juiste nieuwe misverstanden rijzen over elkaars intenties en opvattingen – en dan was de wereld nog verder van huis.De soms wat naïeve kijk op wat een top wel of niet kan bereiken, was niet voorbehouden aan de toeschouwers. Ook bij de leiders zelf waren de verwachtingen niet zelden hooggespannen. Zoals bij president Dwight Eisenhower, toen deze zich in de nazomer van 1959 voorbereidde op de komst van Nikita Chroesjtsjov naar de Verenigde Staten, het eerste officiële bezoek van een Sovjetleider aan het hoofdkantoor van het verfoeide kapitalisme.De Amerikaanse president had het bezoek aanvankelijk afhankelijk willen stellen van de mate van voortgang bij de onderhandelingen van de Grote Vier (VS, Groot-Brittannië, Frankrijk, Sovjet-Unie) over wapenbeheersing en de toekomst van Duitsland. Maar toen die stokten, besloot hij de Sovjetleider toch uit te nodigen omdat hij, zoals hij tegen een groep vooraanstaande Republikeinen zei, ‘nog eenmaal een persoonlijke inspanning wilde doen om hem gunstiger te stemmen, al was het maar een klein beetje’.Eisenhower deed er dan ook alles aan om een goede sfeer te creëren voor het bezoek, dat maar liefst tien dagen zou duren. Tegen de zin van zijn naaste militaire adviseurs gelastte hij verlenging van het moratorium op bovengrondse kernproeven.Hij gaf de Amerikaanse VN-ambassadeur Henry Cabot Lodge, een man die als het ware was geboren voor de diplomatie, opdracht om Chroesjtsjov op zijn reis door de VS te vergezellen. Hij bedacht een helikoptervlucht boven de voorsteden van Washington om de Sovjetleider een indruk te geven van de welvaart die juist ook de middenklasse ten deel viel. Hij arrangeerde een gezamenlijk uitstapje naar zijn eigen buitenverblijf in Gettysburg, waar ook zijn kleinkinderen hun opwachting zouden maken. En om te voorkomen dat de Europese bondgenoten zouden denken dat de VS achter hun rug om zaken gingen doen met het Sovjetbewind, ondernam hij drie weken vóór Chroesjtsjovs komst zelf een rondreis langs Bonn, Londen en Parijs. Een trip die overigens een extra bonus voor hem had: voor het eerst werd er gevlogen in de splinternieuwe Air Force One.Er was dus weinig aan het toeval overgelaten toen Chroesjtsjov op 15 september 1959 voet op Amerikaanse bodem zette. Maar de boerse Sovjetleider toonde zich eens te meer een grillig persoon en de dingen liepen herhaaldelijk anders dan Eisenhower had gehoopt. De inhoudelijke besprekingen leverden zeer weinig op. Chroesjtsjov zei niets over de toespraak die hij twee dagen later zou houden tot de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties en die een pleidooi voor totale ontwapening in vier jaar bleek te bevatten. De helikoptervlucht boven Washington maakte geen indruk, integendeel: de Sovjetleider begon een tirade over kapitalistische verkwisting. Op zijn reis door het land zorgde hij voortdurend voor spektakel. Hij toonde zich verbolgen over het feit dat een bezoek aan Disneyland niet doorging, hij sprak in Hollywood afkeurend over de lichtzinnigheid van de Amerikaanse cinema (maar ging wel met Shirley Mac-Laine en Frank Sinatra op de foto). Het beste verliep nog de trip naar Gettysburg, al hadden de Eisenhowers gemengde gevoelens over Chroesjtsjovs spontane uitnodiging aan de kleinkinderen om Moskou te bezoeken.Het ontging Chroesjtsjov niet dat zijn gastheer teleurgesteld was. Na de laatste gespreksronde zag Eisenhower eruit ‘als iemand die net door het ijs was gezakt’, schreef hij in zijn memoires. Toch vond hij hem een ‘redelijke en bescheiden’ man. Zo bezien had het bezoek beslist een gunstig effect. Van Eisenhowers opvolger John Kennedy kreeg Chroesjtsjov bij de eerste ontmoeting een veel slechtere (en slappere) indruk. En dat leidde tot een van de gevaarlijkste confrontaties in de Koude Oorlog.(Diverse bronnen, Paul Brill en Wikipedia)
Johan Geeraard Adriaan (Jotie) T’Hooft was een voorbeeldig enig kind tot hij op de middelbare school ernstige aanpassingsproblemen begint te vertonen: door zijn onhandelbaar gedrag, werd hij van verscheidene scholen gestuurd.
Hij zocht zijn toevlucht in de literatuur (vooral poëzie, maar ook ook Franz Kafka en Hermann Hesse) en in de muziek (David Bowie, Nico, Frank Zappa, Lou Reed).
Maar vooral in de drugs.
Op zijn veertiende was hij al verslaafd. De interesse van T’Hooft voor drugs zou naar eigen zeggen (in “Restant”) voortgekomen zijn uit “De blauwe lotus” van Kuifje…
Op 17-jarige leeftijd verliet hij het ouderlijk huis.
Hij ging in Gent op kamers wonen om de kunstacademie te volgen.
Van de geplande studies kwam niks terecht en kwam hij in het drugsmilieu terecht, waar hij zijn geldnood trachtte op te lossen door drugs te verkopen en allerlei baantjes aan te nemen.
Eind 1973 nam hij slaappillen in en probeerde zelfmoord te plegen door zich te kerven met scheermesjes.
Deze zelfmoordpoging mislukte en zijn ouders haalden hem terug naar huis.
De allereerste gedichten van Jotie stonden in het Gentse tijdschrift Restant.
Lukas De Vos was de eerste hoofdredacteur die T’Hooft een kans gaf in Restand.
Als dusdanig was hij van het grootste belang in de doorbraak van de piepjonge dichter.
In 1974 werd T’Hooft echter opnieuw voor drugbezit opgepakt door de politie en ter beschikking van de jeugdrechter.
Na deze periode ontmoette hij Ingrid Weverbergh, een dochter van Julien Weverbergh, uit diens eerste huwelijk.
Jotie en Ingrid traden op 29 augustus 1974 in het huwelijk.
Zijn schoonvader, directeur van uitgeverij Manteau, bezorgde hem niet alleen werk als lector bij uitgeverij Manteau, maar zorgde er ook voor dat zijn eerste bundel Schreeuwlandschap in 1975 gepubliceerd werd.
In Tliedboek van oktober 1975 schreef Frank De Crits hierover: “Ik ben ervan overtuigd dat hij het in ons poëtenwereldje nog ver zal schoppen.
Harde teksten over harde dingen; hij heeft alle kleuren van de regenboog gezien.”
Het druggebruik overheerste echter meer en meer zijn leven en maakte een ander mens van de zachtaardige T’Hooft.
Omdat hij haar mishandelde verliet Ingrid Weverbergh haar man.
De doodsdrift van T’Hooft won het uiteindelijk en in de nacht van 5 op 6 oktober 1977 diende hij zichzelf in een kleine kamer in Brugge een overdosis cocaïne toe en stapte zo uit het leven.
T’Hooft werd begraven op het kerkhof te Oudenaarde.
Na zijn dood werd nog een aantal ongepubliceerde werken van T’Hooft uitgegeven, meestal gedichten maar toch ook wat proza: Poezebeest (1978), Heer van de poorten (1978 – verhalen), Verzamelde gedichten (1981), Verzameld proza (1982), In bossen op eenzame plekken (1995), In mij is onstuitbaar de doodsbloem ontloken (1997) en Verzameld werk (2010).
Toen Julien Weverbergh het archief van T’Hooft in 2004 wilde verkopen stapte de weduwe T’Hooft-Weverbergh naar de rechter, die vervolgens op 18 januari 2005 de verkoop verbood.
Datzelfde jaar eindigde hij op nr. 251 in de Vlaamse versie van De Grootste Belg. (Diverse bronnen, Ronny De Schepper,Lucas Vanclooster en Wikipedia)
Na de moorden op zijn broers, president John F. Kennedy en presidentskandidaat Bobby, was Edward, of ‘Ted’, de gedoodverfde kroonprins van de Kennedy-dynastie.
Tot de 28-jarige Mary Jo Kopechne op een zwoele zomernacht in 1969 in zijn wagen om het leven kwam in een meer op Chappaquiddick, een eiland in Massachusetts.
Pas toen haar lichaam werd ontdekt, meldde Ted Kennedy bij de politie dat hij met Kopechne als passagier van een brug was gereden, maar waarom had hij tien uur gewacht met die aangifte? Chappaquiddick groeide uit tot een schandaal waarover nog steeds vraagtekens hangen, maar één zaak is zeker: na de schimmige dood van Mary Jo Kopechne mocht Kennedy zijn presidentiële ambities voorgoed opbergen.
Zette aartsrivaal president Nixon zijn populaire tegenstander met Chappaquiddick schaakmat en was Kennedy slachtoffer van een sinister complot?
Werden Ted en Mary Jo op een banale vrijpartij betrapt en reden ze in paniek het water in? Of zat de senator niet eens achter het stuur en werd hij pas ’s anderendaags op de hoogte gebracht?
Op 18 juli 1969 rouwt Ted, de 37-jarige senator voor de staat Massachusetts, nog om Bobby Kennedy, die een jaar eerder in koelen bloede is doodgeschoten tijdens zijn gooi naar het Witte Huis. Vijf jaar tevoren was hun oudere broer, de geliefde president JFK, al vermoord. Die avond treft de ‘vloek van de Kennedy’s’ ook Ted.
De senator kan eveneens genieten van het bekende Kennedy-charisma en van hem wordt aangenomen dat hij de democraat zal zijn die president Richard Nixon verslaat.
Ted heeft een hotel geboekt in Edgartown, een stadje dat door een nauwe engte in de Atlantische Oceaan gescheiden wordt van Chappaquiddick, het eilandje waar hij die avond in een afgelegen cottage gastheer speelt op een barbecue en feestje voor een select twaalfkoppig gezelschap.
De zes uitgenodigde jongedames zijn zogenaamde Boiler Room Girls, ‘vreselijk intelligente, politiek geslepen en bijdehante’ meisjes, die zich de zomer ervoor vol passie hebben ingezet voor Bobby’s presidentiële campagne.
Het voorbije jaar hebben ze vaker reünies gehouden om zijn moord te verwerken, herinneringen op te halen en zich op Teds ambities te richten. Een van die Boiler Room Girls, is Mary Jo Kopechne. Rond kwart over elf ’s avonds zijn Ted en Mary Jo naar eigen zeggen allebei moe en willen ze hun respectieve hotels in Edgartown opzoeken.
Omdat de ferrydienst tussen het stadje en Chappaquiddick om middernacht ophoudt, vraagt Mary Jo of Ted haar een lift naar de kade kan geven in diens zwarte Oldsmobile Mary Jo vertrekt niet enkel zonder haar vriendinnen goedenacht te wensen, ze laat ook haar handtas en de hotelsleutel in de cottage achter.
Na de verkeerde afslag te hebben genomen naar een zandweg, stuurt Ted zijn wagen Dike Bridge op, een onverlichte houten brug zonder reling, en het water in. Hij kan zich, zonder zich te herinneren hoe, uit het wrak bevrijden.
Als hij na meerdere sprongen in het meer onder de brug het passagiersportier niet kan openen, snelt hij de anderhalve kilometer naar de cottage terug om alarm te slaan bij zijn neef Joe Gargan en boezemvriend Paul Markham.
Zij proberen Mary Jo op hun beurt tevergeefs te redden. Markham verklaart later dat Ted onbedaarlijk huilt en “op het randje van waanzin” lijkt.
In shock duikt Ted het kanaal in en zwemt hij de 150 meter van Chappaquiddick naar Edgartown, waar de nachtportier hem rond halfdrie in het hotel spot.
Zo luidt althans zijn versie. Want om kwart voor één ’s nachts kruist een zwarte wagen langzaam die van hulpsheriff Christopher Look, die naast de chauffeur een jonge vrouw ontwaart. In zijn achteruitkijkspiegel merkt Look dat het stel de weg naar de aanlegsteiger verlaat en Dike Road inslaat, op weg naar de duinen waarin ze zich zouden vastrijden, en dan stopt hun wagen.
De agent stapt uit om hulp te bieden maar zodra hij de wagen benadert, stuift die aan hoge snelheid weg richting duinen. Look onthoudt de nummerplaat deels, en ’s anderendaags blijkt het om de Oldsmobile van Ted Kennedy te gaan.
Als hij en Mary Jo de cottage om kwart over elf verlieten voor een rit van amper anderhalve kilometer, dan zit er een gat van anderhalf uur in het relaas van de senator.
Een team cynische, door de wol geverfde advocaten en pr-medewerkers deed er vervolgens alles aan om de waarheid te verbergen, zodat Kennedy herkozen kon worden als senator. In 2018 kwam er een film over dit voorval en de doofpot-affaire. The Last Son (originele titel: Chappaquiddick).
De makers van de film proberen sympathie voor hem te wekken door hem gebukt te laten gaan onder zowel de ‘Kennedy-vloek’ als de hoge verwachtingen van zijn dominante vader, Joe Kennedy.
De Kennedy-vloek verwijst naar de tragiek die de familie achtervolgt: de dood van achtereenvolgens Joseph Kennedy Jr. in 1944, JFK in 1963 en Robert Kennedy in 1968. (diverse bronnen, Mario Danneels, André Waardenburg en Wikipedia, Foto 1 Ted en Mary Jo Kopechne)
Toen gisteren nog vandaag was 