In 1905 werd in Ukkel een college gesticht, waar De Boeck mocht studeren.
Hij eindigde de Grieks-Latijnse humaniora als primus met de hoogste onderscheiding.
De directeur hoopte dat hij priester zou worden, maar zijn besluit stond vast: hij koos geen intellectueel beroep maar zou zijn intellect en filosofie kanaliseren als schilder.
Maar hij wilde zijn kunst niet ondergeschikt maken aan brood verdienen. Daarom zocht hij naar een bestaanszekerheid en werd boer op het ouderlijk erf.
Hij trouwde in 1924 met zijn nicht Marieke. Ze kregen vijf kinderen, van wie er vier stierven nog voor zij een jaar oud waren.
Het vijfde kind, Marcelleke, bleef leven, maar was gehandicapt.
Zijn hele leven verliep volgens een vast tijdsschema.
Zes dagen werkte hij op het veld en componeerde hij in gedachten allerlei doeken.
Op zondag stapte hij zijn atelier binnen en schilderde. De romantische voorstelling van Felix De Boeck als boer die schildert, wordt best omgebogen als Felix De Boeck de kunstschilder die de boerenstiel beoefent.
Marieke heeft dat leven in volle overgave van eigen persoon aanvaard en volbracht. Zonder Marieke zou de Felix De Boeck zoals we die kennen nooit mogelijk geweest zijn.
In 1970 werd Felix De Boeck lid van de Koninklijke Academie van België.
Er werd een Felix De Boeckmuseum geopend op de zolderverdieping van het gemeentehuis van Drogenbos en een Vereniging Zonder Winstoogmerk ter bevordering van zijn werk gesticht.
De Boeck heeft de eerste steen gelegd van het nieuwe Museum Felix De Boeck in 1995: FeliXart Museum.
Kort daarna blies hij zijn laatste adem uit.
Hij werd begraven naast zijn geliefde vrouw, die niet lang voordien gestorven was.(Diverse bronnen, De Post van 14 juni 1970 en Wikipedia)
Toen gisteren nog vandaag was 