50 jaar geleden, de Vlaamse logica in het Moriaanstraatje in Antwerpen
Categorie: De Post Tijdschriften
30 jaar geleden, te gast bij Mieke Vogels (mei 1990)
40 jaar geleden, Caroline van Monaco met haar man Philippe Junot.
Wat een leuk feestje moet worden is het begin van het einde van hun relatie.
Haar man verliet en zocht troost bij een andere jonge meid op het feest.
Caroline pikte dit niet en besloot dan maar te vertrekken.
Op 28 juni 1978 trouwde Caroline met de oudere Philippe Junot, een bankier uit Parijs. De kerkelijke inzegening vond op 29 juni plaats.
Dit huwelijk hield twee jaar stand; op 9 oktober 1980 werd het weer ontbonden.
Haar moeder had de scheiding al veel eerder voorspeld en had dan ook niet achter het huwelijk van haar dochter gestaan vanwege Philippes leeftijd en reputatie van playboy.
Coroline gaf dan ook als rede voor de scheiding, overspel.
Volgens Junot was het echter Caroline zelf die overspel had gepleegd, en was de combinatie van haar overspel en de constante bemoeienis van haar ouders de aanleiding voor de echtscheiding.
Pas in 1992 bevestigde de Rooms-Katholieke Kerk de scheiding.
Op 29 december 1983 hertrouwde prinses Caroline met Stefano Casiraghi, een projectontwikkelaar en autohandelaar.
Uit dit huwelijk kwamen drie kinderen voort:Andrea Albert Pierre (geboren op 8 juni 1984) Charlotte Marie Pomeline (geboren op 3 augustus 1986)Pierre Rainier Stefano (geboren op 5 september 1987)
De jongste twee kinderen zijn vernoemd naar Carolines grootouders, prinses Charlotte van Monaco en prins Pierre van Monaco.
Andrea werd vernoemd naar een jeugdvriend van zijn vader.
Op 3 oktober 1990 kwam haar man Stefano Casiraghi om het leven bij een ongeluk met een speedboot.
Aan het einde van de jaren negentig leerde Caroline Ernst August van Hannover (een kleinzoon van Ernst August van Brunswijk) kennen, met wie ze op 23 januari 1999 trouwde na zijn scheiding van Chantal Hochuli.
Het paar kreeg een dochter, die zes maanden na hun huwelijk werd geboren: Alexandra Charlotte Ulrike Maryam Virginia, prinses van Hannover (20 juli 1999).
De titels van de familie van haar echtgenoot waren afgeschaft door de Weimarrepubliek na de Eerste Wereldoorlog.
Het koninkrijk Hannover bestond al niet meer sinds de annexatie door het koninkrijk van Pruisen tijdens de Pruisisch-Oostenrijkse Oorlog in 1866.
Toch staat de Duitse wet Ernst August toe om Prinz von Hannover als achternaam te gebruiken, waardoor hij Ernst August Prinz von Hannover is.
Het is echter geen koninklijke titel. In Monaco echter wordt het paar wel erkend als prins en prinses van Hannover met de aanspreektitel Koninklijke Hoogheid.
Op 24 juni 2004 was prinses Caroline in het nieuws vanwege een rechtszaak, waarin het Europees Hof voor de Rechten van de Mens Duitsland veroordeelde, omdat die Carolines recht op een privéleven niet naleefde.
Duitse bladen mochten vervolgens geen foto’s meer publiceren van Caroline in haar dagelijks leven.
Carolines vader overleed in 2005, waarna haar broer Albert de troon besteeg als Albert II van Monaco.
Omdat hij tot december 2014 geen echtelijke kinderen had, zag het ernaar uit dat Caroline na zijn dood of aftreden de tweede vorstin van Monaco zou worden.
Enkel Louise Hippolyte was eerder vorstin van Monaco.
Er was enige verwarring geweest over Carolines positie in de lijn van troonopvolging, toen Albert zijn twee buitenechtelijke kinderen Jazmin Grace Grimaldi en Alexandre Coste erkende.
Volgens de wijzigingen in de grondwet van Monaco die in 2002 werden aangebracht, kunnen zij echter de troon niet bestijgen, tenzij Albert met hun moeder trouwt.
Nadat Albert trouwde met Charlene Wittstock werd de kans dat zij daadwerkelijk vorstin zou worden al een stuk kleiner.
In december 2014 beviel prinses Charlene van een tweeling.Ondanks haar positie als troonopvolgster van Monaco (tot december 2014) werd Caroline meestal Hare Koninklijke Hoogheid De Prinses van Hannover genoemd en niet Hare Doorluchtige Hoogheid De Erfprinses van Monaco, omdat een titel die gebonden is aan een koninkrijk (Koninkrijk van Hannover) hoger is dan een titel die gebonden is aan een prinsdom (Monaco).
Op 10 december 2014 kreeg haar broer Albert II een tweeling, waarna zijn zoon Jacques van Monaco de nieuwe erfprins van Monaco werd.(Diverse bronnen, De Post en Wikipedia)
30 jaar geleden, te gast bij Liesbet Walckiers.
Liesbet Walckiers werd geboren in 1944 in Brussel.
Ze studeerde Romaanse filologie aan de KU Leuven en gaf vijf jaar Franse les in het middelbaar onderwijs.
In 1971 werden Liesbet Walckiers en Monique Delvaux de eerste vrouwelijke journalisten bij het BRT-televisienieuws.
Een dik jaar later, in 1972, stapte ze over naar de radionieuwsdienst, waar ze zich ontpopte tot Latijns-Amerikakenner.
In 1992 ging ze aan de slag bij Radio 3.
Op de cultuurzender van de VRT presenteerde ze vanaf 1995 Het wereldbericht.
In 1995 publiceerde ze haar boek Dansen op de vulkaan, waarin ze de toestand in Latijns-Amerika analyseerde.
In 1999 ging ze met pensioen, ze was toen 55 jaar.
Daarna doceerde ze in de journalistieke opleiding aan de Erasmus Hogeschool in Brussel.
In 2009 tot en met 2013 was ze jurylid bij het Fonds Pascal Decroos. (Diverse bronnen, De Standaart en De Post 4 mei 1990)
Hugh Hefner
Het eerste nummer van het tijdschrift Playboy met de nu wereldberoemde blote foto’s van Marilyn Monroe, die oorspronkelijk eigenlijk voor een kalender waren gemaakt, werd gemaakt op een keukentafel in zijn flat.
Men was niet zeker over de uitgiftedatum, omdat Hefner niet wist of het zou aanslaan.
Maar de eerste oplage verkocht meer dan 50.000 exemplaren, genoeg om de kosten te dekken en een nieuw exemplaar uit te brengen.
Op 27 september 2017 is hij thuis overleden op 91-jarige leeftijd.Hefner werd begraven op het Westwood Village Memorial Park Cemetery in Los Angeles.
Hij kocht een nis naast die van Marilyn Monroe, de eerste Playmate of the Month van zijn tijdschrift Playboy.
Hij had 250.000 US$ over voor deze nis.(Diverse bronnen, foto De Post van 5 mei 1985 en Wikipedia)
Herman Van Springel (foto juni 1970)
40 jaar geleden, te gast in het dorp Oberammergau.
Deze kleine Beierse gemeenschap die met 5.300 inwoners in de Ammergause Alpen ligt, heeft zijn wereldberoemde faam te danken aan de indrukwekkende Passiespelen die sinds 1634 om de 10 jaar in de stad zijn opgevoerd.
Nadat in 1633 talrijke inwoners van Oberammergau slachtoffer werden van de pest, beloofden de overlevenden om regelmatig de Passiespelen op te voeren.
Ze hoopten dat door deze eed niemand meer van de pest zou sterven.
In 1960 kwamen er 550000 mensen kijken naar deze Passiespelen.
Ook is het bekend door houtsnijwerk van beelden, meestal religieuze afbeeldingen.
60 jaar geleden te gast bij Evangelia Dimitriadou.
Evangelia “Litsa” Dimitriadou was de moeder van Maria Callas en schreef in 1960 een boek over haar beroemde dochter.
In die tijd werkte Evangelia Dimitriadou in een juwelierszaak in New York en had ze geen relatie meer met haar beroemde dochter.
In een latere biografie over Callas van Ariana Huffington.
Komen we meer te weten over de moeilijke relatie tussen moeder en dochter.
60 jaar geleden te gast bij Graaf Evrard Louis François-Xavier de Limburg Stirum met zijn vrouw Hélène d’Orléans, prinses van Frankrijk en hun twee kinderen Catherine en Thierry.
Evrard de Limburg Stirum was de oudste van de zes kinderen van graaf Thierry François-Xavier de Limburg Stirum (1904-1968) en prinses Marie-Immaculée de Croÿ (1905-2007).
Thierry de Limburg Stirum was, net als zijn vader Evrard de Limburg Stirum (1868-1938) burgemeester van Huldenberg en net als zijn grootvader Thierry de Limburg Stirum belangrijk in de wereld van de heraldiek, genealogie en geschiedenis.
Evrard de Limburg Stirum volbracht zijn legerdienst bij de paracommandos.
Na zijn huwelijk in 1957 met Hélène d’Orléans, prinses van Frankrijk, dochter van Henri d’Orléans, graaf van Parijs, trok hij als planter naar Rhodesië.
De problemen in dit land verplichtten hem einde van de jaren vijftig naar België terug te keren.
Het gezin nam met de vier kinderen zijn intrek op het familiedomein van Huldenberg, de gemeente waar Evrard burgemeester van werd.
Evrard was Ridder in de Kroonorde (België), Ridder van Eer en Devotie in de Orde van Malta en Rechtsridder in de Heilige Militaire Constantijnse Orde van Sint-Joris.
Zijn oudste zoon, Graaf Thierry Henri de Limburg Stirum (°1957) is advocaat en is getrouwd met jkvr. Katia della Faille de Leverghem (°1969), politica. (diverse bronnen en Wikipedia, Foto’s De Post 1 mei 1960)
Vandaag 55 jaar geleden, de Daf renwagen ten doop gehouden op het circuit van Zolder
50 jaar geleden, aankondiging huwelijk tussen Jacky Ickx en Catherine Blaton
Jacky Ickx is drie keer getrouwd.
Zijn eerste vrouw was Catherine Blaton, dochter van Ado Blaton.
Hij hertrouwde met Maroussia Janssen, maar ook dit huwelijk liep stuk.
Ickx is nu gehuwd met de Burundese zangeres Khadja Nin en ze wonen samen in Monaco.
Hij heeft drie dochters en twee zonen.
Een van zijn dochters, Vanina Ickx, trad in de voetsporen van haar vader en is ook actief in de racesport.
Vandaag 50 jaar geleden, Feyenoord wint, als eerste Nederlandse voetbalclub ooit, de Europacup.
70 jaar geleden, te gast bij de jongste dirigent ter wereld Pierino Gamba (echte naam Piero Gamba)
Als zoon van een vader die violist was, werd hij door zijn ouders vroeg aangemoedigd om een muziekinstrument aan te leren.
Het werd de piano, hoewel hij ook viool leerde spelen.
Toen hij acht was werd hij voor het eerst dirigent, door een concert van de Nationale Academie Sinte Cecilia te dirigeren in de Opera van Rome.
Voor zijn ouders was dit een ontdekking en ze steunden hem in het verder ontwikkelen van een activiteit waarin hij als wonderkind doorging.
Hij werd weldra uitgenodigd om bekende orkesten te dirigeren.
Hij maakte kennis met de impresario uit Brugge Gaston-Frank De Craeke, die hem onder zijn vleugels nam.
Gaston-Frank volgde lessen aan de Academie voor Schone Kunsten Brugge en vervolgens in Gent.
Hij ging zich verder vervolmaken in München en Parijs.
In 1925 stichtte hij een kunstgroep onder de naam Lumière, met onder meer Leo Lanckneus, Achiel Van Sassenbrouck en Leo Paret.
Hij behoorde ook tot de informele artistieke groep De Maffia.
In 1927 trouwde hij met Simonne Lapierre (1902-1979).
Het huwelijk bleef kinderloos.
Naast zijn schildersactiviteiten, werd De Craeke impresario.
Onder de naam Prisma bracht hij talrijke muziek-, toneel- en balletvoorstellingen naar Brugge.
Hiervoor schreef hij zich in een internationaal circuit in, en kon hij heel wat grote vedetten of groepen naar Brugge brengen die anders nooit in deze stad zijn opgetreden.
De relaties die hij opdeed, maakten dat hij zelf als impresario ging optreden voor sommige artiesten en hun carrière hielp ontwikkelen.
Dit was onder meer het geval voor het kind-orkestdirigent Piero Gamba (°1936) die hij ‘ontdekte’ en bijstond in het ontwikkelen van zijn loopbaan.
Hij trok met hem op wereldtour van 1949 tot 1951.
Terwijl Pierino Gamba zijn middelbare studies afwerkte, bleef Gamba verder orkesten dirigeren en toen hij de volwassen leeftijd bereikte, werd het zijn beroep.
Hij bleef ook de piano beoefenen en dirigeerde vaak, terwijl hij als solist de piano bespeelde.
Hij werd vaste dirigent van verschillende orkesten, onder meer in Latijns-Amerika, Canada en Australië.
Hij werd ere dirigent voor het leven benoemd door de volgende orkesten:
de Philharmonie van Antwerpen,
het Symfonisch Orkest van Madrid,
het Philharmonisch Orkest van Barcelona,
het Kamerorkest van Barcelona,
het orkest A.P.O. van Buenos Aires,
het orkest A.U.D.E.M. van Montevideo,
het Nationaal Symfonisch Orkest van Uruguay.
Van 1970 tot 1981 was hij dirigent van het Symfonisch orkest van Winnipeg.
Van 1982 tot 1987 was hij hoofddirigent van de Australian Broadcasting Corporation en dirigeerde onder meer het symfonisch orkest van Adelaide
In 1994-1995 en van 2001 tot 2004 was hij dirigent en muzikaal directeur van het nationaal symfonisch orkest van Uruguay.
Op 15 juli 2016 dirigeerde hij het A.U.D.E.M. Symfonisch Orkest van Montevideo voor een historisch concert: de wereldpremière van de correcte versie van de Zevende Symfonie van Beethoven.
De stad Montevideo benoemde hem tot ereburger en het A.U.D.E.M. Orkest benoemde hem tot Eredirigent voor het leven.
Hij werkte vooral ook als gastdirigent met talrijke orkesten.
Tijdens zijn carrière dirigeerde hij meer dan 120 orkesten.
Hij heeft ook veel als docent voor orkestdirectie gewerkt aan de universiteiten van Adelaide, Melbourne, Manila, Winnipeg en Ann Arbor.
In 1999 nodigde hij enkele musici – allen concertmeesters of leidende orkestleden – om de Negende van Beethoven uit te voeren in het New Yorkse Lincoln Center.
Dit ‘Millennium Gala Concert of the Nations’ werd een bijzondere gebeurtenis.
Piero Gamba leeft en werkt voornamelijk in New York.
In 1962 werd hem de Arnold Bax Memorial Medal (Groot-Brittannië) toegekend.(Diverse bronnen, foto’s De Post 23 april 1950 en Wikipedia)
Vandaag 60 jaar geleden, opening van het filmfestival in Cannes met als gast Haya Harareet.
35 jaar geleden, de dure romance van Jo Leemans (De Post van 5 mei 1985)
Toen gisteren nog vandaag was 