Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
In elk van de achttien landen die hulp kregen dankzij het Marshallplan, organiseerde men een affiche-wedstrijd.
Voor ons land en dit samen met Luxemburg waren er 492 deelnemers, waarvan 84 uitverkoren waren om deel te nemen aan de tentoonstelling.
De jury bestond uit twee hoge ambtenaren, vier kunstenaars en een journalist.
De voorzitter was Baron Opsomer en de andere leden waren Roger Okrent, Pierre Elvinger, Paul Fierens, Herman Teirlinck, Ernest Storck en Jean Jacques Gaillard.
De winnaar was Van Mierlo uit Antwerpen, tweede was Bernard Ghobert uit Etterbeek-Brussel en de derde was Fernand Lacroix uit Niel.
De winnaar kreeg een reis van drie weken naar Parijs en Rome, de tweede kreeg een reis van twee weken naar Parijs en Londen en de derde kreeg een reis naar Parijs voor een week.
De drie kregen ook nog eens 850 Belgische frank per dag tijdens hun vakantie.(Diverse bronnen, foto 4 de winnaar Van Mierlo, Baron Opsomer en de heer Nuveen van de E.C.A en De Post van 7 mei 1950)
de winnaarde tweede de derdeVan Mierlo, Baron Opsomer en de heer Nuveen van de E.C.A
Het salon bevat wandbekleding van Chinese zijde en is daarmee het grootste ensemble op natuurzijde uit heel Europa.
De restauratie duurde uiteindelijk veertien jaar en dit onder toezicht van de heer Seghers.
Het grootste werk beeldt het Chinese volk uit dat op weg is naar het jachtpaviljoen van de keizer. Het Chinese Salon is verdeeld op 29 banen van van elk 3 meter op 82 cm.
Het pand, dat oorspronkelijk uit drie woonhuizen bestond, was al van voor 1746 in het bezit van rococo architect David ‘t Kindt.
Hij ontwierp er een nieuwe gevel voor, maar stierf voor de werken konden worden afgerond.
Zijn weduwe verkocht de gebouwen in 1771 aan de grote Gentse katoenbaron, Jodocus Clemmen. Hij, en later zijn zoon, lieten het gebouw afwerken en prachtig decoreren.
Na het overlijden van zoon Pieter Clemmen kwam het in 1841 in handen van drukker Desiré-Jean Vander Haeghen.
Hij vestigde er zijn drukkerij waar onder andere de ‘Gazette van Gent’ werd gedrukt.
Drie generaties Vander Haeghens zouden er werken en verblijven.
Na de Eerste Wereldoorlog stopte de jongste telg, Arnold, met de drukkerij. Hij bleef er wonen tot aan zijn dood in 1942.
In zijn testament liet hij optekenen dat het gebouw na de dood van zijn weduwe eigendom zou worden van de Stad Gent.
Dat gebeurde in 1951.(Diverse bronnen, De Post van 17 mei 1970, foto 2 de slechte staat van het werk, foto 3 team die werkte aan het kunstwerk, foto 4 en 5 huidige toestand van het werk en Wikipedia)
50 jaar geleden, te gast tijdens de restauratie van het Chinese Salon in het museum Arnold Vander Haeghen in Gent.50 jaar geleden, te gast tijdens de restauratie van het Chinese Salon in het museum Arnold Vander Haeghen in Gent.50 jaar geleden, te gast tijdens de restauratie van het Chinese Salon in het museum Arnold Vander Haeghen in Gent.
Vandaag 50 jaar geleden, driedaagse staatsbezoek van Prins Felix en Groothertogin Charlotte aan ons land. Vandaag 50 jaar geleden, driedaagse staatsbezoek van Prins Felix en Groothertogin Charlotte aan ons land.Vandaag 50 jaar geleden, driedaagse staatsbezoek van Prins Felix en Groothertogin Charlotte aan ons land.Vandaag 50 jaar geleden, driedaagse staatsbezoek van Prins Felix en Groothertogin Charlotte aan ons land.
40 jaar geleden, te gast bij Wilfried Martens en zijn gezin in hun tweede verblijf in Oostduinkerke.40 jaar geleden, te gast bij Wilfried Martens en zijn gezin in hun tweede verblijf in Oostduinkerke.40 jaar geleden, te gast bij Wilfried Martens en zijn gezin in hun tweede verblijf in Oostduinkerke.40 jaar geleden, te gast bij Wilfried Martens en zijn gezin in hun tweede verblijf in Oostduinkerke.
Van 1960 tot aan zijn dood in 2000 was Frans Van Mechelen voorzitter van de Bond van de Grote en Jonge Gezinnen.
In de jaren 1960 werd hij politiek actief voor de CVP, waar hij een vertegenwoordiger was van het Algemeen Christelijk Werknemersverbond.
Van 1965 tot 1976 zetelde Van Mechelen voor het arrondissement Turnhout in de Kamer van volksvertegenwoordigers.
In de periode december 1971-mei 1976 had hij als gevolg van het toen bestaande dubbelmandaat ook zitting in de Cultuurraad voor de Nederlandse Cultuurgemeenschap, die op 7 december 1971 werd geïnstalleerd en de verre voorloper is van het Vlaams Parlement.
Als politicus ijverde hij steeds voor nauwe banden met Nederland.
Ook werd hij in de jaren 1990 voorstander van een verre federalisering, ook inzake sociale zekerheid.
Van Mechelen was van 1968 tot 1972 Minister van Nederlandse Cultuur in de Regering-G. Eyskens V.
Onder zijn impuls werden vele Vlaamse cultuurcentra uitgebouwd, onder meer in de Vlaamse Rand rond Brussel.
Niet geheel verwonderlijk was het cultureel centrum De Warande in Turnhout een van de eerste. (Diverse bronnen, foto’s De Post 26 april 1970 en Wikipedia)
Zijn echte naam was Bruno Wittewrongel en hij woonde in Kaprijke in de Molenstraat.
Reeds méér dan zestig jaar maakt hij klompen, zo vertelt hij zelf: «Ik ben als twaalfjarige jongen op stiel gegaan.
In ’t jaar 1911 begon ik zelfstandig te werken.
Ik kreeg veel te doen en daardoor had ik vlug twee arbeiders in dienst.
Elke week gingen er vijftig tot zestig paar klompen de werkplaats uit. Voeg daarbij nog allerlei ander werk, want wij vervaardigden ook houten graan- en meel schoppen, nestblokjes, houten emmers, melkstoeltjes, enz.
Wij werkten toen iedere dag 13 à 14 uur; dat was de tachtigurenweek !»
Een jaar later in 1971, stopte hij met werken en verhuisde hij naar Balgerhoeke om te gaan inwonen bij een nicht.(Diverse bronnen, Ons Meetjesland en De Post van 26 april 1970)
50 jaar geleden, op bezoek bij Bruuntje Kloef de laatste klompenmaker van het Meetjesland50 jaar geleden, op bezoek bij Bruuntje Kloef de laatste klompenmaker van het Meetjesland.50 jaar geleden, op bezoek bij Bruuntje Kloef de laatste klompenmaker van het Meetjesland.50 jaar geleden, op bezoek bij Bruuntje Kloef de laatste klompenmaker van het Meetjesland.50 jaar geleden, op bezoek bij Bruuntje Kloef de laatste klompenmaker van het Meetjesland.
60 jaar geleden, de Belgische zangeres Wilhelmine van Nederlandse afkomst en haar poging om Parijs te veroveren.60 jaar geleden, de Belgische zangeres Wilhelmine van Nederlandse afkomst en haar poging om Parijs te veroveren.60 jaar geleden, de Belgische zangeres Wilhelmine van Nederlandse afkomst en haar poging om Parijs te veroveren.
De gigantische vuurzee in de kartonnen fabriek eiste zeven doden.
In 1960 werd de fabriek gebouwd in de New Orleansstraat.
De architect van dienst was Hugo Van Kuyck.
Het werd een functioneel gebouw in strakke architectuur en voorzien van dakvleugels.
Het bestond uit een productie gedeelte en een ruimte voor kantoren.
Op het ogenblik van de brand werkte er 600 mensen.
Toen de fabriek in 1970 uitbrandde, werd Van Kuyck opnieuw ingeschakeld bij de herbouw.
Na de brand, en uit angst dat het vuur terug zou aanwakkeren, bleef de brandweer en het Rode Kruis nog twee dagen op het terrein. (foto 3 brandweer lezen in de krant over hun actie tijdens de brand)
In 1983 gingen de fabrieken in Gent en Buggenhout verder onder de naam: Bowater Containers, waarna er overnamen volgden in 1987, door Eurobox en Schoellershammer en in 1988 door Eurolim.
In 1989 werd Bowater overgenomen door de SCA Groep en ging SCA Packaging heten.
Deze groep, die meerdere vestigingen in België bezit, bestaat nog steeds.
In 2012 werd SCA Packaging overgenomen door DS Smith Packaging. (Foto’s De Post van 26 april 1970)
Vandaag 50 jaar geleden, brand in de fabriek Bowater-Philips in Gent.Vandaag 50 jaar geleden, brand in de fabriek Bowater-Philips in Gent. Vandaag 50 jaar geleden, brand in de fabriek Bowater-Philips in Gent.Vandaag 50 jaar geleden, brand in de fabriek Bowater-Philips in Gent.
Werd geboren als telg van een Zwijndrechtse brouwersfamilie met zeven kinderen.
Orlent volgde klassieke humaniora aan de colleges van Deinze en Sint-Niklaas.
Het Franstalige regime daar maakte hem tot flamingant en hij sloot zich aan bij het Algemeen Katholiek Vlaamsch Studentenverbond.
Na het middelbaar ging hij twee jaar studeren te Leuven, waar hij wel preses werd van de Wase Club maar geen diploma behaalde.
Daarop stortte hij zich, aanvankelijk zonder veel succes, in het zakenleven.
In 1930 stichtte Orlent in Zwijndrecht een van de eerste afdelingen van het pas opgerichte Vlaams Verbond van Katholieke Scouts en bleef er groepsleider tot 1945.
Hij leerde er de latere eerste minister Leo Tindemans kennen met wie hij levenslang nauw bevriend bleef.
In 1946 richtte hij de firma Robor (afkorting van zijn naam) op waarmee hij fortuin maakte in de houtverwerkende industrie.
Hij kreeg daarop ook nog verschillende beheersmandaten aangeboden, onder meer in de groep Almanij-Kredietbank.
Vele Vlaamsgezinde en Vlaams-nationalistische verenigingen konden regelmatig op Orlents financiële steun rekenen.
Als eigenaar van een boot werd hij lid van de Vlaamse Vereniging voor Watersport (VVW) en op die manier ook van de Vlaamse Toeristenbond – Vlaamse Automobilistenbond (VTB-VAB), waarvan hij in 1945 bestuurslid werd.
In 1957 werd hij beheerder van de VTB-VAB en aanvaardde hij het voorzitterschap van de VVW. Met inzet van veel energie en geld zou hij de VVW uitbouwen tot een belangrijk wapen in de strijd voor de vervlaamsing en de democratisering van de watersport.
Met hetzelfde doel richtte hij ook het Verbond van Vlaamse Watersportverenigingen op waarbij tegen zijn dood een 80-tal organisaties waren aangesloten.
In 1974 ontving hij voor zijn realisaties op dit vlak de eerste Renaat van Elslandeprijs.
In 1976 werd hij ondervoorzitter van de VTB- VAB en in 1979 was hij een tijdje waarnemend voorzitter toen Jozef van Overstraeten met zware gezondheidsproblemen kampte.
Toen laatstgenoemde in februari 1980 totaal onverwachts afstand deed van het voorzitterschap, nam Orlent de fakkel over.
Het bedrijf VTB-VAB had op dat moment dringend behoefte aan een modern management; Orlent voerde op dat vlak hervormingen door, maar de VTB-VAB raakte verwikkeld in een zware interne crisis, die een hoogtepunt kende kort voor zijn overlijden. (Diverse bronnen, Bart De Wever, Wikipedia en foto’s De Post van 13 april 1980)
40 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse zakenman Robert Orlent40 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse zakenman Robert Orlent 40 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse zakenman Robert Orlent40 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse zakenman Robert Orlent
Op 21 april 1967 nam een rechtse junta (het regime van de kolonels) de macht over in een putsch.
Theodorakis ging ondergronds en richtte het “Patriottisch Front” (PAM) op.
Op 1 juni publiceerden de kolonels “Legerdecreet nr. 13″dat het spelen en zelfs het luisteren naar zijn muziek verbood.
Theodorakis zelf werd gearresteerd op 21 augustus en kreeg vijf maanden gevangenisstraf.
Na zijn vrijlating eind januari 1968 werd hij in augustus verbannen naar Zatouna met zijn vrouw Myrto en hun twee kinderen, Margarita en Yorgos.
Later werd hij geïnterneerd in het concentratiekamp Oropos.
Een internationale solidariteitsbeweging, geleid door persoonlijkheden als Dmitri Shostakovich , Leonard Bernstein , Arthur Miller en Harry Belafonte, eiste dat Theodorakis werd vrijgelaten.
Op verzoek van de Franse politicus Jean-Jacques Servan-Schreiber mocht Theodorakis op 13 april 1970 in ballingschap gaan naar Parijs.
De vlucht van Theodorakis vertrok in het geheim van een privé-luchthaven van Onassis buiten Athene.
Theodorakis arriveerde op Le Bourget Airport waar hij Costa Gavras , Melina Mercouri en Jules Dassin ontmoette.
Theodorakis werd onmiddellijk in het ziekenhuis opgenomen, omdat hij aan longtuberculose leed.
Myrto Theodorakis, de vrouw van Mikis en twee kinderen vergezelden hem een week later in Frankrijk. Ze kwamen per boot van Griekenland naar Frankrijk via Italië
40 jaar geleden, Alain Delon lijkbleek bij de open hartoperatie van zijn Mireille Darc.40 jaar geleden, Alain Delon lijkbleek bij de open hartoperatie van zijn Mireille Darc.40 jaar geleden, Alain Delon lijkbleek bij de open hartoperatie van zijn Mireille Darc.
Toen gisteren nog vandaag was 