De sporen van de tweede oorlog zijn nog duidelijk merkbaar en bunkers worden gebruikt als horecazaken.
70 jaar geleden, Oostende maakt zich klaar voor het nieuwe toeristenseizoen.
Categorie: De Post Tijdschriften
50 jaar geleden, sfeerbeelden van de wereldtentoonstelling van 1970 in Osaka, in Japan.
Met aandacht voor het Belgisch en Nederlands paviljoen.
Belgisch paviljoen: foto 2,3, 4, 5, 6 en 9
Jules Wabbes, Belgisch interieurarchitect, inrichting van het Belgisch paviljoen
Jacques Wirtz, Belgisch tuinarchitect, Belgisch paviljoen (foto 6)
Jacques Wirtz maakte doorheen de jaren naam in binnen- en buitenland.
Zijn grote doorbraak kwam er toen hij tijdens de wereldtentoonstelling van 1970 in Osaka de tuin van het Belgische paviljoen mocht ontwerpen
Hubert Minnebo, Belgisch beeldend kunstenaar, drie bronzen beelden in het Belgisch paviljoen
Nederlands paviljoen: 1, 7 en 8
Carel Weeber en Jaap Bakema, architecten, ontwerp van het Nederlands paviljoen
Total Design, Wim Crouwel, inrichting van het Nederlands paviljoen
Peter Struycken
Jan Vrijman, Nederlands cineast, film voor het Nederlands paviljoen (foto 8)
50 jaar geleden, prinses Paola te gast in de zaal Oud België in Brussel, voor een concert van de Franse zanger Georges Moustaki
50 jaar geleden, te gast bij Eddy Marckx en Claudine Acou en hun dochter Sabrina (april 1970)
Op 5 december 1967 trouwde Eddy Merckx met de Franstalige Claudine Acou, de dochter van wielrenner Lucien Acou.
Hoewel zowel de burgerlijke als de kerkelijke huwelijksplechtigheden tweetalig verliepen, waren veel Vlamingen boos, omdat het jawoord enkel in het Frans werd uitgesproken.
Om gelijkaardige communautaire spanningen te vermijden en zijn (deels) beladen familiegeschiedenis indachtig profileert Merckx zich sindsdien graag als een tweetalige modelbelg die trots is op zijn goede relaties met de Belgische dynastie.
Omwille van zijn Franstalige opleiding in het middelbaar onderwijs, zijn Franstalige moeder en zijn introverte karakter zou zijn communicatie in het Nederlands toch eerder moeizaam verlopen.
Op 14 februari 1970 kregen ze een dochter, Sabrina Merckx, die later trouwde met de Argentijnse proftennisser Eduardo Masso.
Uit dit huwelijk werd Merckx’ kleinzoon Luca Masso geboren, een professioneel hockeyspeler.
Op 12 augustus 1972 werd Eddy Merckx’ enige zoon Axel Merckx geboren, die later ook profwielrenner zou worden.
Diens Belgisch-Canadese dochter Axana behaalde op 17 mei 2019 twee gouden medailles op het open Belgisch kampioenschap zwemmen, één op de 200 meter rugslag en één op de 400 meter wisselslag.(Diverse bronnen, Wikipedia en foto’s De Post van 12 april 1970)
Vandaag 60 jaar geleden, president Charles de Gaulle en zijn vrouw Yvonne op bezoek bij de Britse koningin Elizabeth II van het Verenigd Koninkrijk.
Ondanks de warme ontvangst voor Charles de Gaulle, was hij er toch om zijn standpunt duidelijk te maken dat hij tegen de toetreding was van Groot-Brittannië in de Europese Economische Gemeenschap.
Tijdens zijn bezoek aan de koningin, ging de aandacht van de pers niet naar hem, maar naar Antony Armstrong-Jones de toekomstige man van prinses Margaret, de jongere zus van de Britse koningin.
Die veel moeite moest doen, om binnen te kunnen in het koninklijk paleis om zijn lief te kunnen bezoeken en aanwezig te zijn op het staatsbanket voor de Franse president.
Pas na de derde agent, kreeg hij uiteindelijk de toestemming.
50 jaar geleden, herrie om priester Gilbert Verhaeghen.
Gilbert Verhaeghen werd tot priester gewijd op 16 juni 1962 te Gent.
Hij was er onderpastoor en had een goede band met collega E.H. Frans Wuytack.
Dit beviel zijn overste niet en Verhaeghen werd overgeplaatst.
Daarnaast waren er ook klachten van een flirterige houding uit conservatieve hoek.
Aan de oorsprong van de protesten lag het conflict tussen pastoor Gilbert Verhaeghen en de conservatieve pastoor De Brouwer en later ook bisschop Leonce-Albert Van Peteghem.
Verhaeghen trachtte de openheid die het Tweede Vaticaans Concilie besliste in te voegen.Verhaeghen wilde geld gebruiken voor de parochiale jeugdlokalen die in erbarmelijke toestand waren en niet voor een nieuwe marmeren vloer in de Sint-Gilliskerk.
Er ontstond een aksiekomitee dat maandenlang protesten organiseerde, panfletten verspreide, in de parochie Sint-Egidius.
Meerdere keren kwam er de oproeppolitie aan te pas. Leo De Kesel gaf de raad naar een ander bisdom te verplaatsen.
De Kezel moest enige tijd later door de politie worden ontzet nadat er protesten uitbraken tijdens een vormselviering.
In mei 1969 aanvaarde Verhaeghen zijn overplaatsing naar Nieuwkerken-Waas en beëindigde zo de protesten.
Nadat men nog steeds problemen had met zijn handelswijze in zijn nieuwe parochie werd hij in 1970 ontslaan.
Hierop kwamen van meerdere priesters opmerkingen over de autoritaire en eenzijdige beslissing.
In 2019 verscheen het boek De Onderpastoor van de hand van Louis Van Dievel die de kwestie Verhaeghen reconstrueert.(Diverse bronnen, De Post 5 april 1970 en Wikipedia)
60 jaar geleden, te gast bij de Engelse Hoffotograaf Cecil Beaton.
Beaton hield gedurende zijn hele leven een dagboek bij, waarin hij ongezouten kritiek gaf op de beroemdheden die hij fotografeerde.
Een deel van deze dagboeken werd al tijdens zijn leven gepubliceerd.
Na zijn dood verscheen een uitgebreidere versie met fragmenten die hij in eerste instantie had weggelaten.
Hij studeerde korte tijd architectuur en kunst aan de Universiteit van Cambridge, maar was toen al meer geïnteresseerd in fotografie. Hij verliet de universiteit in 1925 en kwam in Londen in contact met ‘de ‘Bright Young People’, een groep jonge mensen uit de sociale toplaag die in het interbellum opvielen door hun onconventionele en uitbundige levensstijl.
Schrijvers Evelyn Waugh en Nancy Mitford, en dichter John Betjeman behoorden ook tot deze groep.
Beaton wist als beginnend fotograaf naam te maken met portretten van vrouwen uit de hogere sociale klassen, zoals de invloedrijke Edith Sitwell.
Eind jaren twintig trad hij als vaste fotograaf in dienst bij de tijdschriften Vanity Fair en Vogue. Hij bezocht Hollywood waar hij de belangrijkste filmsterren van die tijd fotografeerde, en Parijs waar hij bevriend raakte met Picasso en Jean Cocteau.
In 1937 maakte Beaton de trouwfoto’s van de hertog van Windsor, de voormalige koning Edward VIII, en Wallis Simpson. In de jaren daarna zou hij regelmatig leden van de Britse koninklijke familie blijven fotograferen.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij als officiële oorlogsfotograaf in dienst van het Britse Ministerie van Informatie.
Hij werkte in Groot-Brittannië, het Midden-Oosten en Azië.
Een foto die hij in een Londens ziekenhuis maakte van een klein meisje dat bij een bombardement gewond was geraakt, en zijn geïdealiseerde, bijna sprookjesachtige foto’s van koningin Elizabeth (de latere koningin-moeder) werden door het ministerie gebruikt om in de Verenigde Staten de publieke opinie over de oorlog te beïnvloeden.
Na de oorlog hervatte hij zijn werk als portretfotograaf; hij maakte onder andere de officiële foto’s van koningin Elizabeth II na haar kroning in 1953.
Tot in de jaren zeventig verschenen grote namen uit film, kunst, sport en muziek voor zijn camera. Ook hield hij zich met succes bezig met het ontwerpen van kostuums en decors voor theater en film.
In 1972 werd hij door koningin Elizabeth II geridderd en was daarna officieel sir Cecil Beaton, CBE.
Twee jaar later werd hij getroffen door een beroerte waardoor hij deels verlamd raakte; ondanks deze beperking bleef hij actief als fotograaf.
Hij stierf in januari 1980, kort na zijn 76e verjaardag.
Vandaag 50 jaar geleden, te gast in Hakendover voor de jaarlijkse paardenprocessie op paasmaandag.
De bouwlegende van Hakendover werd in 1432 voor het eerst ‘officieel’ opgetekend door drie kerkmeesters.
Naar alle waarschijnlijkheid combineerden ze verhalen uit de mondelinge overlevering met een aantal andere verhaalmotieven en historische elementen om hun verhaal wat kracht bij te zetten.
Volgens het verhaal werd de kerk van Hakendover gesticht in 690.
In dat jaar zouden drie vrome maagden besloten hebben een kerk te bouwen voor de Goddelijke Zaligmaker.
Nadat de kerk tweemaal bij nacht was afgebroken door engelen (sommige verhalen spreken over de duivel), gebeurde er op de dertiende dag na Driekoningen een wonder.
Een engel leidde de maagden naar een plaats waar de natuur -ondanks de wintertijd- in volle bloei stond.
In een boom zat een vogel met een brief van God in zijn rechterpoot: “Op deze plaats wil ik mijn kerk bouwen.” Tijdens de werkzaamheden waren er telkens dertien werklieden aanwezig, bij de uitbetaling slechts twaalf.
Die dertiende werkman was God zelf.
Middeleeuwse mirakelverhalen vertellen dat vele ‘bedevaarders’ hier wonderbaarlijk genazen en dat mensen zelfs uit de dood opstonden.
Over de precieze oorsprong van legende en bedevaart tasten we in het duister.
De kerk van Hakendover beschikte over geen relikwieën en de bouwlegende moest dit gebrek opvangen.
Toch is de legende zeker meer dan alleen maar een “uitvinding” van middeleeuwse kerkmeesters die hun kerk aantrekkelijk wilden maken voor bedevaarders.
Zowel de legende als de processie bevatten immers sporen van vroeg-middeleeuwse en zelfs voorchristelijke elementen.
Terwijl heel wat middeleeuwse bedevaartplaatsen gebouwd zijn rond een bron of een boom, zijn in Hakendover meerdere ‘elementen’ aanwezig.
Bedevaarders nemen takjes van een boom, water van de bron en grond van het kerkhof mee.
Sommigen zien in de paardenprocessie een soort van vruchtbaarheidsritus.
Deze veronderstelling is niet zo gek als we bedenken dat we hier aan de poorten staan van het vruchtbare Haspengouw.
De Tiense Berg waar de stormloop van de paarden plaatsvindt, vormt als het ware de grens tussen Hageland en Haspengouw.
Prehistorische vondsten en de aanwezigheid van een Romeinse heerbaan en grafheuvels (tumuli) wijzen op een vroege bewoning van het dorp Hakendover. (Diverse bronnen, Wikipedia en foto’s 30 maart 1970)
Vandaag 50 jaar geleden, Easter Parade in New York
30 jaar geleden, Koen Wauters op de filmset van de Nederlandse film My Blue Heaven
My Blue Heaven is een Nederlandse film uit 1990 van Ronald Beer. De film is gebaseerd op een scenario van hemzelf. Het gaat over een Indische familie die in de jaren 60 emigreert naar Nederland en aldaar aanvankelijk niet wordt geaccepteerd.
30 jaar geleden, Sinéad O'Connor in de Post van 30 maart 1990
70 jaar geleden, de Frans-Amerikaanse actrice Claudette Colbert (maart 1950)
Ze werd geboren in Saint-Mandé (Frankrijk) en verhuisde naar de Verenigde Staten toen ze ongeveer drie jaar was ( 1906).
Ze acteerde al op de middelbare school en kwam in 1923 op Broadway terecht. In 1927 speelde ze in haar eerste film.
In 1934 won ze een Oscar en van 1936 tot 1944 heeft ze een radioprogramma gepresenteerd.
In 1958 ging ze terug naar Broadway.
Claudette Colbert stierf in 1996 aan een beroerte.
Vandaag 60 jaar geleden, sfeerbeelden doop van prins Andrew.
60 jaar geleden, het Zwitserse model en actrice Carla Marlier in haar eerste film Zazie dans le métro
70 jaar geleden op bezoek bij de Franse componist Gustave Charpentier in Parijs.
Op 2 februari 1900 ging zijn opera Louise in première.
Als zoon van een arme bakker kon Charpentier alleen met ondersteuning van de gemeente muziekstudies volgen.
Aan het Parijse conservatorium studeerde hij onder anderen bij Jules Massenet.(Frans componist en muziekpedagoog. Massenet was de productiefste en artistiek zowel als commercieel succesrijkste Franse operacomponist tussen 1870/71 en de Eerste Wereldoorlog, de belle époque van de Derde Franse Republiek)
Zijn carrière begon hij met orkestwerken.
In 1887 won hij de Prijs van Rome met zijn cantate-scène lyrique Didon.
Op 2 februari 1900 ging zijn opera Louise in première.
Deze opera was toen een groot succes en dit zowel in Frankrijk als de rest van de wereld.
Het vervolg hierop, Julien, ou La vie du poète (1913), kon dit succes niet evenaren.
Na deze opera’s componeerde hij nog maar weinig.
Hij ging zich met liefdadigheid bezighouden.
Zo was hij de oprichter van het volks-conservatorium Mimi Pinson. (Mimi Pinson was de heldin uit de roman Scènes de la bohème van Henri Murger en heldin in de opera’s van Giacomo Puccini en Ruggiero Leoncavallo.
Hij stierf op 18 februari 1956 en dit op de leeftijd van zesennegentig jaar. (Diverse bronnen, Wikipedia en De Post 12 maart 1950
Toen gisteren nog vandaag was 