Categorie: Film

45 jaar geleden, te gast bij de Amerikaanse actrice Lauren Tewes (die we beter kennen als Julie McCoy in de televisieserie ‘The Love Boat)

Lauren Tewes, geboren als Cynthia Lauren Tewes op 26 oktober 1953, groeide op in een arbeidersgezin en ontdekte al vroeg haar passie voor acteren.

Na haar verhuizing naar Californië, blonk ze uit in drama op de middelbare school en won ze driemaal de prijs voor Beste Actrice.

Haar talent en doorzettingsvermogen leidden haar naar de Pacific Conservatory Theatre, waar ze haar podiumdebuut maakte.

Tewes’ grote doorbraak kwam met haar rol als Julie McCoy in de televisieserie ‘The Love Boat’, waarmee ze internationale bekendheid verwierf.

Ondanks haar succes, kende Tewes ook persoonlijke uitdagingen, waaronder een strijd tegen verslaving die haar carrière tijdelijk ontspoorde.

Ze verloor haar huis, haar eerste echtgenoot en haar baan door haar cocaïneverslaving en leed het tragische verlies van haar pasgeboren baby enkele jaren later.

Tewes herpakte zich echter en vond, hernieuwde voldoening in het regionale theater, waar ze zichzelf opnieuw uitvond als acteur en regisseur.

Tegenwoordig blijft ze actief in de theatergemeenschap van Seattle.(diverse bronnen en Joepie 16 december 1979)

De Duitse actrice Nicole Badal (januari 1960)

Deze actrice was geboren op 23 januari 1940 in Den Haag.

In 1960 speelde ze in de film Der liebe Augustin in de regie van Rolf Thiele.

Een jaar later was ze te zien in de film Man nennt es Amore, in 1963 speelde ze in de film Venusberg.

Haar laatste film is Der Tod eines Doppelgängers in 1967.

Net als bij haar eerste film, waren al deze films in regie van Rolf Thiele.

Voor de rest kan ik niets terugvinden van deze actrice. Weet iemand iets meer over haar?

De Amerikaanse actrice Paulette Goddard (januari 1935)

Goddard werd geboren als Marion Levy in Whitestone Landing, Queens, New York.

Haar ouders, Joseph Russell Levy en Alta Mae Goddard, hadden een instabiel huwelijk.

Na de scheiding van haar ouders bracht ze een groot deel van haar jeugd door met haar moeder, die haar achternaam Goddard gaf.

Ze ging naar verschillende scholen in New York City, maar verliet de school vroeg om een carrière in de showbusiness na te streven.

Ze begon haar carrière als model en Ziegfeld Girl.

Ze maakte haar filmdebuut in 1929 in een kleine rol.

Haar doorbraak kwam met de film “Modern Times” (1936) van Charlie Chaplin, met wie ze destijds ook getrouwd was.

Ze speelde vervolgens in vele succesvolle films, waaronder “The Women” (1939), “The Great Dictator” (1940), samen met Fred Astaire in de film “”I Ain’t Hep To That Step But I’ll Dig It” (1940), “Hold Back the Dawn” (1941) (waarvoor ze een Academy Award-nominatie ontving voor Beste Actrice), en “Kitty” (1945).

Goddard was vier keer getrouwd:

Edgar James (1927-1932)

Charlie Chaplin (1936-1942)

Burgess Meredith (1944-1949)

Erich Maria Remarque (1958-1970)

Goddard was een fervent verzamelaar van kunst en juwelen.

Ze was een goede vriendin van Marlene Dietrich en Greta Garbo.

Na haar filmcarrière bracht Goddard veel tijd door in Europa, waar ze een meer teruggetrokken leven leidde.

Goddard overleed op 23 april 1990, op 79-jarige leeftijd, in Ronco sopra Ascona, Zwitserland, aan hartfalen.

70 jaar geleden, de film La Paura (Angst), geregisseerd door Roberto Rossellini te zien in de Vlaamse bioscoop.

Met in de hoofdrollen:

Ingrid Bergman als Irene Wagner, Mathias Wieman als Professor Albert Wagner en Renate Mannhardt als Johanna Schultze.

De film is gebaseerd op de novelle “Angst” van Stefan Zweig.

Het verhaal draait om Irene Wagner, een vrouw die een affaire heeft.

Ze wordt gechanteerd door een vrouw die dreigt haar geheim te onthullen aan haar man.

Irene raakt hierdoor in paniek en wordt bijna tot zelfmoord gedreven. Uiteindelijk blijkt dat haar man achter het complot zat.

De film is ook bekend onder de titel “Non credo più all’amore” (Ik geloof niet meer in de liefde) en de Duitse titel was Angst.

De muziek is gecomponeerd door Renzo Rossellini, de zoon van de regisseur.

De film wordt over het algemeen beschouwd als een dieptepunt in de carrières van zowel Rossellini als Bergman.

De film was dan ook geen commercieel succes en kreeg dan ook geen lovende kritieken (De Post 19 december 1954).

Vandaag 55 jaar geleden, begrafenis van de Franse schrijfster Louise de Vilmorin.

Louise de Vilmorin werd in 1902 geboren in Verrières-le-Buisson, telg uit een vooraanstaand geslacht van botanisten.

Ze had een ouder zusje en vier jongere broers, die ze later aanmerkte als haar beschermende klaverblad; het klavertjevier waarmee ze haar brieven ondertekende, haar handelsmerk.

Haar moeder leidde een mondain leven, had een salon, waar vorsten, diplomaten en schrijvers elkaar kruisten.

Als kind was Louise door ziekte vaak gekluisterd aan haar ‘Rossinante’, haar bed op wielen; een positie aan de zijlijn die haar observatievermogen en haar fantasie scherpte.

Haar liefdesleven was tumultueus.

In 1923 verloofde ze zich met haar neef Saint-Exupéry; in 1925 trouwde ze met de Amerikaan Henry Leigh-Hunt, met wie ze drie dochters kreeg.

In 1933 had ze kort een verhouding met André Malraux.

In 1937 trouwde ze met de Hongaarse graaf Pali Pálffy; ook dat huwelijk hield geen stand.

In 1947 leerde ze Coco Chanel kennen en tien jaar later bracht ze haar biografie uit, Mémoires de Coco.

Vanaf 1950 vestigt ze zich in het huis van haar familie in Verrières-le-Buisson, waar ze in haar ‘salon bleu’ kunstenaars, schrijvers en regisseurs ontvangt.

Enkele meesterwerken van haar zijn Sainte-Unefois, Julietta, L’Heure Maliciôse, Lettre dans un taxi en poëziebundels als Fiançailles pour rire en L’Alphabet des aveux.

Louise schreef zelf het scenario voor Les Amants, van Louis Malle, uit 1958.

De film is gebaseerd op de novelle Point de lendemain van de Franse auteur Vivant Denon, met onder meer in de hoofdrol Jeanne Moreau en Alain Cuny.

Aan het eind van haar leven krijgt ze opnieuw een verhouding met André Malraux.

De media-aandacht die dat oplevert, doet haar verzuchten: ‘Ik ben niet langer Louise de Vilmorin, ik ben Marilyn Malraux.’

Ze stierf op de leeftijd van zevenenzestig jaar op 26 december 1969 en drie dagen later begraven op 29 december 1969 (diverse bronnen, Wikipedia en foto 1 André Malraux troost één van haar dochters, foto 2 de Franse acteur Paul Meurisse en foto 3 Ingrid Bergman en haar man)

65 jaar geleden, kerstfoto van de Engelse actrice Yvonne Buckingham.

Yvonne Buckingham, geboren in Yorkshire, Engeland in 1937, begon haar acteercarrière in de jaren 50 met kleine rollen in Britse televisieseries en films.

Ze kreeg bekendheid door rollen in films als “Sapphire” (1959), “Our Man in Havana” (1959) en “The Christine Keeler Story” (1963).

In 1961 speelde ze twee belangrijke rollen in de films, “A Question of Suspense” en “Murder in Eden”.

Misschien daarmee wel het hoogtepunt van haar carrière.

Een interessant weetje is dat ze in 1958 een verzekering had afgesloten die haar 4000 pond zou uitbetalen als ze binnen vijf jaar geen ster zou worden.

Door deze twee rollen verloor ze die weddenschap met zichzelf!

Yvonne Buckingham trouwde op 24 januari 1965 met de Antwerpse zakenman Henri Armand Slezynger (geboren op 16 april 1936)

Op zijn drie jaar verhuisde Henri Armand Slezynger naar Brazilië en is oprichter van het bedrijf Unigel, een van de grootste petrochemische bedrijven in Brazilië.

Volgens het tijdschrift Forbes is hij een van de rijkste mensen in Brazilië, met een geschat vermogen in 2022 van 17,2 miljard dollar.

Ze hebben samen vier kinderen en leven nog steeds in Brazilië.

Ze hebben samen vier kinderen.

Yvonne Buckingham (momenteel 87 jaar oud) en haar man (88 jaar oud) genieten nog altijd van het leven.

90 jaar geleden, Brigitte Helm is duidelijk al klaar met haar eigen kerstgebak (24 december 1934)

De Duitse actrice Brigitte Helm, geboren als Brigitte Eva Gisela Schittenhelm, in Berlijn, op 17 maart 1906 en studeerde aan de UFA-filmschool in Berlijn, waar ze werd ontdekt door de regisseur Fritz Lang.

Haar debuut en meteen grootste succes was dan ook de hoofdrol in de film Metropolis, van Fritz Lang.

Ze speelde zowel Maria, de arbeidersleidster, als de Maschinenmensch, een robot die Maria imiteert.

Na Metropolis speelde ze in diverse films, waaronder Die Nibelungen (1924), At the Edge of the World (1927) en L’Argent (1928).

Ze maakte de overstap naar de geluidsfilm en bleef acteren tot 1935.

In totaal speelde ze in zo’n 35 films.

Enkele noemenswaardige films zijn: Gloria (1931), The Blue Danube (1932), Gold (1934, opnieuw met Fritz Lang).

In 1935 trouwde ze met de industriële Hugo Kunheim.

Ze kregen vier kinderen en Brigitte Helm beëindigde haar acteercarrière om zich op haar gezin te richten, zoals het toen hoorde.

Brigitte Helm overleed op 90-jarige leeftijd in Ascona, Zwitserland.

70 jaar geleden, de film Feuerwerk te zien in de Vlaamse bioscoop.

De film was een redelijk succes in Duitsland, vooral dankzij de populaire muziek en de sterrencast.

Het was een typische Heimatfilm met een romantisch verhaal en mooie beelden van de bergen.

Lilli Palmer speelde een van de hoofdrollen, naast Romy Schneider en Karlheinz Böhm.

Lilli Palmer zong het nummer O mein Papa en met haar versie scoorde ze er een grote hit mee in Duitsland.

Het nummer “O mein Papa”, werd geschreven door Paul Burkhard voor de musical “Fireworks” uit 1948 en de tekst is van Jürg Amstein.

Het liedje werd voor het eerst gezongen door Lys Assia in de Zwitserse musical.

Hoewel Lilli Palmer met “Oh mein Papa” een hit scoorde in Duitsland, was het de cover van Eddie Fisher die met zijn Engelstalige versie “Oh! My Pa-pa” in 1954 de grootste internationale hit scoorde.

Zijn versie bereikte de nummer 1 positie in de Verenigde Staten en was ook een grote hit in andere landen.

Ook de instrumentale versie van “Oh mein Papa” was een hit! Trompettist Eddie Calvert bracht eind 1953 een instrumentale versie uit die in 1954 de top van de Britse hitlijsten bereikte en ook in de Verenigde Staten de top 10 haalde.

Zijn versie was zelfs de eerste nummer 1 hit in het Verenigd Koninkrijk die werd opgenomen in de beroemde Abbey Road Studios (De Post 19 december 1954)

65 jaar geleden, de film Ben-Hur met in de hoofdrol onder meer Charlton Heston, Haya Harareet en Stephen Boyd te zien bij ons in de bioscoop.

Voor de rol van Ben-Hur werd een groot aantal acteurs benaderd, totdat de keuze uiteindelijk viel op Charlton Heston.

Burt Lancaster beweerde de rol ook aangeboden te hebben gekregen, maar te hebben geweigerd, omdat hij het niet eens was met de gewelddadige moraal van het verhaal.

Paul Newman wees de rol af, omdat hij volgens eigen zeggen er niet goed uitzag in de kostuums uit de film.

Andere acteurs die de rol kregen aangeboden, waren Rock Hudson en Leslie Nielsen.

De rol van Jezus, wiens gezicht in de film nooit in beeld verschijnt en wiens naam maar een enkele keer wordt genoemd, werd gespeeld door operazanger Claude Heater. Hij werd voor zijn rol niet op de aftiteling vermeld.

Gisteren nog vandaag

Tijdens de opnames bleek een van de figuranten een hand te missen.

Regisseur William Wyler speelde hier handig op in door nepbloed en een uitstekend bot op de stomp te laten bevestigen, om zo een zware verwonding na te bootsen.

Hij deed hetzelfde met een andere figurant die een voet miste.

Een andere bekende scène die veel voeten in de aarde had, was de wagenrennen.

William Wyler, een Hollywood regisseur die vaak bijkluste als tweede regisseur voor andermans films, nam de regie voor deze scène op zich.

Gisteren nog vandaag

Zelfs bij hedendaagse standaarden wordt deze scène beschouwd als een van de spectaculairste actiescènes ooit gefilmd.

De opnames vonden plaats in de Cinecittà Studios buiten Rome, en namen drie maanden in beslag. Er werden 15.000 figuranten opgetrommeld voor de scène, en de filmset was een van de grootste ooit gebouwd.

Achttien strijdwagens werden gemaakt voor de scène, waarvan de helft werd gebruikt om te oefenen. Elk uur werd de set aangedaan door een tourbus.

Charlton Heston had vier weken nodig om te leren rijden op de strijdwagen. Hij kreeg onder andere les van enkele stuntmannen.

Gisteren nog vandaag

Om de scène meer effect en realisme te geven, werden er poppen op belangrijke punten in de wedstrijd gezet om de indruk te wekken dat er mensen werden overreden door de wagens.

Over de scène doen verschillende sterke verhalen ronde, waaronder dat een stuntman zou zijn overleden tijdens de opnames.

Stuntman Nosher Powell vermeldt dit voorval zelfs in n zijn autobiografie. (Diverse bronnen, Wikipedia en foto’s uit de Paris Match 26 december 1959)

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Deze week, 70 jaar geleden, de film White Christmas te zien in de Vlaamse bioscoop (Tuney Tunes december 1954)

Een jaarlijkse traditie van mezelf om deze film te zien, tijdens kerstavond.

White Christmas werd geschreven door Irving Berlin in 1939 en voor het eerst gezongen door Bing Crosby op de radio op 25 december 1941.

Het was meteen een groot succes en werd een symbool van hoop voor de Amerikaanse soldaten die in de Tweede Wereldoorlog vochten.

In 1942 verscheen het lied in de film Holiday Inn, waar Bing Crosby het duetteerde met Marjorie Reynolds.

De single bereikte de eerste plaats in de hitlijsten en won een Oscar voor beste originele lied.

Omdat de originele opname versleten raakte, nam Bing Crosby het lied opnieuw op in 1947, met hetzelfde orkest en koor als de eerste keer.

Deze versie is de meest bekende en is ook te horen in de film The Polar Express uit 2004.

In 1954 kwam er nog een film uit met de titel White Christmas, waar Bing Crosby het lied twee keer zong: een keer solo en een keer met Danny Kaye, Rosemary Clooney, Vera-Ellen en dit samen met een koor.

Deze film was een groot succes en maakte het lied nog populairder.

In 1975 werd het lied gebruikt als codewoord om de Amerikaanse soldaten te laten weten dat ze Saigon moesten verlaten tijdens de Vietnamoorlog.

White Christmas is een van de best verkochte singles aller tijden, met meer dan 50 miljoen exemplaren.