Vandaag 40 jaar geleden, Domein Raversijde van Prins Karel staat te koop.

Tijdens zijn Regentschap breidde Prins Karel stelselmatig zijn eigendom uit.

Zo werd hij dankzij een akkoord met de Koninklijke Schenking op 17 december 1949 eigenaar van het oorspronkelijke domein van Leopold II.

Tijdens en onmiddellijk na het Regentschap werden de gebouwen opgeknapt.

In 1965 werd in het park een ‘open zwembad‘ aangelegd dicht bij de ‘caravan’ die de Prins gebruikte als buitenverblijf.

De open vlakte tussen de vijvers werd geëgaliseerd om als golfterrein te kunnen gebruiken.

Prins Karel vestigde zich in de oude mandenvlechterswoning die voordien door baron Goffinet bewoond was.

Binnenin bestaat het gebouw uit kleine, overvolle ruimten. Overal herinneren schuifdeuren, hangkastjes en patrijspoorten aan de marine.

De Prins had een groot deel van zijn jeugd doorgebracht op de schepen van de Britse Navy. Tussen de stijlmeubels (o.m. afkomstig van Napoleon Bonaparte) stonden talrijke aparte snuisterijen in porselein. Elke beschikbare plaats aan de muur werd ingenomen door schilderijen, gravures of bronzen sierelementen.

Aan de plafonds hing een collectie sabels en vuurwapens. Elementen van een modelspoorweg die op het Koninklijk Paleis een volledige kamer innam, werden over de ganse woning verspreid. Overal stonden schilderwerken van de Prins opgestapeld. Opvallend is de beschildering van de gebouwen.

De overheersende okergele hoofdkleur werd gebroken door het groen en oranje van de luiken. ‘Villa 2’ werd uitgevoerd in blauw en rood, met een uiterst ingewikkelde beschildering van het dak, naar verluidt geïnspireerd op de kleurrijke geglazuurde dakpannen in de Bourgogne.

Deze woning werd in 1950 ingericht voor schilder Alfred Bastien, die na de dood van baron Goffinet de vertrouwenspersoon van Prins Karel werd.Het domein behoorde vanaf januari 1971 tot het grondgebied van Oostende.

Toen de Oostendse gemeenteraad een spoedprocedure wou inzetten om het domein te onteigenen, stelde de Prins zijn eigendom op 19 januari 1980 te koop, in de hoop dat de Koninklijke Schenking of de Staat zijn domein aankocht.

Uiteindelijk werd het domein op 12 december 1981 verkocht aan het Ministerie van Openbare Werken. Het Bestuur der Waterwegen kocht het noordelijke gedeelte, de Dienst Groenplan het zuidelijke park.

Prins Karel behield het vruchtgebruik. Hij overleed op 1 juni 1983. Na zijn dood werden alle gebouwen ontruimd op last van de erfgenamen.

Door een samenwerking tussen de Vlaamse Gemeenschap, de Regie der Gebouwen en het bestuur van de Provincie West-Vlaanderen werd het voormalig Koninklijk Domein in zijn vroegere staat hersteld, uitgebreid en opengesteld voor het publiek.

De bestaande gebouwen werden vanaf 1988 ingrijpend gerestaureerd door de Regie der Gebouwen.

De uitbating van het ‘Memoriaal prins Karel’, op 7 juli 1992 plechtig onthuld, wordt verzorgd door de Provincie West-Vlaanderen.

Op 24 juni 2000 werd de archeologische site ‘Walraversijde 1465’ officieel voor het publiek geopend.(Diverse bronnen, Wikipedia, Hannelore Decoodt, De Post van 3 februari 1980 en foto 3 Prins Karel en zijn schilderij van Koning Albert in het stadhuis van Kortrijk, foto 4 en 6 in zijn villa en foto 5 novemberherdenking in Kortrijk november 1979)

Vandaag 60 jaar geleden, Antwerpen maakt kennis met de toekomstige koningin Fabiola.

Deze week 60 jaar geleden, Antwerpen maakt kennis met de toekomstige koningin Fabiola.
Deze week 60 jaar geleden, Antwerpen maakt kennis met de toekomstige koningin Fabiola.
Deze week 60 jaar geleden, Antwerpen maakt kennis met de toekomstige koningin Fabiola.
Deze week 60 jaar geleden, Antwerpen maakt kennis met de toekomstige koningin Fabiola.

60 jaar geleden, Prinses Irene ere gast op Campagne-Reiterbal in Wenen

60 jaar geleden, Prinses Irene ere gast op Campagne-Reiterbal in Wenen
60 jaar geleden, Prinses Irene ere gast op Campagne-Reiterbal in Wenen
60 jaar geleden, Prinses Irene ere gast op Campagne-Reiterbal in Wenen
60 jaar geleden, Prinses Irene ere gast op Campagne-Reiterbal in Wenen
60 jaar geleden, Prinses Irene ere gast op Campagne-Reiterbal in Wenen

Hugo Engels voor 1 uur koning (21 november 1951)

Deze oud-student geneeskunde blijft voor altijd verbonden met de meest legendarische studentengrap.

Op 21 november 1951 bracht hij als “valse koning Boudewijn” met een 17-koppig gevolg een bezoek aan het Heilig-Hartinstituut in Heverlee.

Hugo Engels, die als twee druppels water op de jonge koning leek, werd er ontvangen door moeder-overste en toegejuicht door 1500 uitbundige meisjes.

De “koning van Heverlee” werd echter nog vóór zijn vertrek ontmaskerd, maar haalde moeiteloos de binnen- en buitenlandse pers.

De echte koning Boudewijn verzocht om Engels en zijn gezelschap niet te vervolgen.

In februari 2016 overleed Hugo Engels. (De Post 8 december 1951 en KU Leuven)

Hugo Engels voor 1 uur koning (21 november 1951)
Hugo Engels voor 1 uur koning (21 november 1951)
Hugo Engels voor 1 uur koning (21 november 1951)

Vandaag 70 jaar geleden, sfeerbeelden huwelijk Luxemburgse prinses Alix met de Belgische prins Antoine De Ligne.

De Prinses was de jongste dochter van H.K.H. Groothertogin Charlotte van Luxemburg en Z.K.H. Prins Felix van Bourbon-parma.

Ze kregen 7 kinderen: Z.H. Prins Michel van Ligne; Z.H. Prins Wauthier van Ligne; H.H. Prinses Anne van Ligne; H.K.&K.H. Prinses Christine van Orleans-Braganza, Prinses van Ligne; H.H. Prinses Sophie van Ligne; Z.H. Prins Antoine van Ligne; en H.H. Prinses Yolande van Ligne.

70 jaar geleden, sfeerbeelden huwelijk Luxemburgse prinses Alix met de Belgische prins Antoine De Ligne
Groot-hertogin Charlotte en prins Eugéne de Ligne
Prinses de Ligne en Prins Felix van Luxemburg

90 jaar geleden waren er kastelen rond Brugge. Lusthoven voor landjonkers, maar voor het volk een verboden paradijs!

In juni 1936 lag de omgeving van Brugge vol met een enorme weelde aan natuurschoon.

Hoewel elke stad een groene rand heeft waar mensen graag naartoe trekken voor wat frisse lucht, kozen de Bruggelingen in die tijd liever voor de kust.

Ze trokken met de fiets, te voet of met de trein naar zee, terwijl de directe regio juist vol lag met uitgestrekte parken, bossen en historische kastelen die elke bezoeker zouden kunnen betoveren.

Toch was al die pracht voor de gewone burger destijds een verboden paradijs.

Deze schitterende tuinen en vijvers waren het exclusieve bezit van een handvol adellijke families en rijkaards.

Zij waakten er streng over dat hun privédomeinen afgesloten bleven voor het publiek.

Wie de binnenwegen of statige dreven opzocht, stuitte overal op bordjes die de toegang verboden.

Het leek wel of de eigenaren hun rijkdom en de schilderachtige omgeving bewust wilden verbergen voor de buitenwereld.

Zelfs op de verborgen plekken hingen destijds borden die de weinige bezoekers verplichtten om te zwijgen, en die het gesticuleren of lasteren verboden.

De enige plek waar gewone mensen soms werden toegelaten, waren de heilgrotten op de domeinen.

Daar mochten de arbeiders in alle stilte bidden en hun zorgen uiten, zolang ze zich maar aan de strikte regels hielden.

De natuur trok zich overigens weinig aan van die menselijke regels; de vogels en bosdieren lieten zich niet de mond snoeren en de pauwen van het kasteel schreeuwden luidkeels hun eigen boodschap.

Het was in die periode een fundamentele vraag waarom al deze schoonheid slechts voor een enkeling bestemd was.

De jachtwachters traden destijds hard op tegen iedereen die het waagde een voet op de verboden wegen te zetten.

Voor de jongere generatie van toen was die bijna feodale mentaliteit onbegrijpelijk.

Zij vonden dat het belang van de gemeenschap zwaarder moest wegen dan dat van het individu en dat iedereen recht had om te genieten van de verheffende schoonheid van de natuur.

Onder andere het sprookjesachtige kasteel van Sint-Michiels en de indrukwekkende buitengoederen in Sint-Andries waren sprekende voorbeelden van deze verborgen rijkdommen.