






Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek









Na zijn afstuderen ging hij werken voor de McCord Radiator Company in Detroit Michigan, maar zijn carrière werd daar onderbroken door de Eerste Wereldoorlog.
Na te zijn tewerkgesteld in het Amerikaanse leger in Frankrijk bedacht Laurens een geluidsarme klok door de motor in te kapselen in een geluidsdichte kast.
Laurens Hammond was naast een goed technicus ook een briljant zakenman.
Hij dacht dat het mogelijk moest zijn om de dure en onderhouds intensieve pijporgels te vervangen door een goedkopere elektrische equivalent en dat daar een enorme markt voor moest zijn.
Hij kocht een oude piano, gooide alles weg behalve het toetsenbord en begon te experimenteren met allerlei schakelingen en kwam uiteindelijk uit op een zogeheten toonwielorgel.
In 1934 krijgt de Amerikaanse uitvinder Laurens Hammond patent op het toonwielorgel dat later door het leven zal gaan onder de naam Hammondorgel.
In 1935 koopt auto-industrieel Henry Ford het eerste toonwielorgel van Hammond, er zullen er in de halve eeuw die volgt nog ongeveer een miljoen verkocht worden.
In 1949 komt zijn populaire M3-orgel in productie. Het Hammondorgel wordt populair als huisorgel, maar wordt ook gebruikt in kerken en volop omarmd door pop- en jazzmuzikanten.
Veel artiesten, waaronder Procol Harum, Keith Emerson, Led Zeppelin, The Allman Brothers en The Faces maken vaak gebruik van de Hammond sound. Laurens Hammond gaf zijn baan als voorzitter van zijn bedrijf op in 1955.
Dit gaf hem meer tijd om nieuwe ideeën te ontwikkelen en onderzoeken. Op 12 februari 1960, toen hij 65 jaar was, ging hij volledig met pensioen.
Op dat moment had hij al 90 patenten. In de periode tussen zijn pensioen en zijn dood zouden er nog 20 patenten bijkomen.
Toen Laurens Hammond overleed, waren er meer dan eenendertig fabrikanten van elektrische of elektronische orgels.
Dit aantal zou nog stijgen door de grote vraag naar orgels eind jaren 1970.
Laurens Hammond overlijdt op 3 juli 1973.(Diverse bronnen, Hammond orgel club Nederland en Wikipedia)







Het koppel leerde elkaar kennen in de Amsterdamse discotheek ’36 op de schaal van Richter’, waar ze achter de bar stond.
Een paar maanden later op 18 juli kreeg het koppel een dochter die de naam Lola kreeg.
Ze was niet het eerste kind van Brood. In 1968 was hij vader geworden van zoon Marcel Buissink, die werd geboren na een one-night-stand met een Gronings model.
In 1994 beviel Xandra Jansen van een tweede dochter, Holly Mae Brood, die echter niet verwekt was door Brood.
Hij beschouwde Holly Mae echter wel als zijn eigen dochter en ze draagt ook officieel zijn achternaam, omdat ze geboren werd binnen het huwelijk van Brood en Jansen.
Hoewel hij enkele jaren niet bij zijn gezin woonde, maar in zijn atelier, en vaak vreemdging, is hij nooit van Xandra Brood gescheiden. (Diverse bronnen en Wikipedia)



















In 1941 stichtte Louis Liébard een jongerenkoor onder de naam Les Compagnons de la Musique.In de lente van 1942 begonnen acht mannelijke leden van het koor gezamenlijk op te treden.
Ze maakten hun eerste opnamen van volksliedjes, waaronder Perrine était servante.In februari 1946 besloten ze zonder het koor verder te gaan onder de naam Les Compagnons de la chanson.
Toen Paul Buissonneau erbij kwam, waren ze met zijn negenen.(drie tenoren, drie baritons en drie bassen, die close harmony zongen.
De namen van de leden waren: Guy Bourguignon (1920-1969), bas, Jean Broussolle (1920-1984), bariton, Jean-Pierre Calvet (1925-1989), tenor, Jo Frachon (1919-1992), bas, Jean-Louis Jaubert (1920-2013), bas, Hubert Lancelot (1923-1995), bariton, Fred Mella (1924-2019), tenor, René Mella (1926-2019), tenor en Gérard Sabbat (1926-2013), bariton.
In 1944 hadden ze tijdens een optreden in Parijs Édith Piaf leren kennen.
In 1946 zetten ze samen met haar het liedje Les trois cloches op de plaat dat een groot succes werd.De volgende jaren werkten ze intensief met Piaf samen.
Ze traden vaak met Piaf op, toerden met haar door de Verenigde Staten en Canada en maakten nog meer opnamen met haar (zoals Dans les prisons de Nantes en Céline).
Na 1950 werd de band met Piaf losser.
De groep zong in close harmony ook nummers van Charles Aznavour, Gilbert Bécaud, veel andere Franse zangers en ook eigen liedjes.
In de volgende vijfendertig jaar maakten ze een groot aantal platen, die doorgaans goed verkochten, en toerden ze intensief.
Zo bezochten ze het Verenigd Koninkrijk, Italië, de Sovjet-Unie, Brazilië, het Midden-Oosten, Japan en opnieuw de Verenigde Staten.
Ook in Vlaanderen en Nederland traden ze op, bijvoorbeeld tijdens het Grand Gala du Disque van september 1962.
De groep bestond tot 1969 uit negen zangers: drie tenoren, drie baritons en drie bassen, die close harmony zongen.
Na het overlijden van Guy Bourguignon in 1969 werd zijn plaats niet meer opgevuld en gingen de Compagnons met acht man verder.
In 1983 namen ze afscheid van het publiek in de bekende Parijse concertzaal Olympia.Fred Mella is verlden maand op 16 november 2019 overleden op zijn 95e.
Hij was de laatste originele lid van de groep.Michel “Gaston” Cassez, die er later bij kwam en Marc Herrand, die maar enkele jaren lid was, zijn wel nog in leven.(Diverse bronnen, Post van 18 januari 1970, Kristien Bonneure, Wikipedia en foto’s begraffenis van Guy Bourguignon, foto 3 Charles Aznavour en foto 4 Jo Feachon de bas van de groep)




