Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Mensen die de grens wilde oversteken van Duitsland naar ons land moesten een certificaat kunnen voorleggen dat ze een vaccinatie hebben gehad tegen de pokken. Indien ze niet beschikte over een certificaat mochten ze niet binnen in ons land.
Elk douane gebouw was tevens ook een vaccinatiecentrum.
Meer dan 350000 mensen kregen toen een vaccin tegen poken.
Voor mensen die contact hadden met iemand die de pokken had, was er een verplichte quarantaine.
Benoit schreef een 45-tal avonturenromans aan een ritme van ongeveer één roman per jaar.
Opvallend is dat de romans steeds goed gedocumenteerd zijn en dat zijn karakters scherp afgelijnd zijn.
De heldinnen uit zijn romans dragen steeds namen die beginne met de letter A: Allegria (Pour don Carlos), Aurore (Kœnigsmark), Antinéa (L’Atlantide).
Verscheidene van zijn romans werden verfilmd en bewerkt voor ballet, opera of toneel.
Omstreeks 1910 publiceerde Benoit zijn eerste gedichten.
Daarvoor kreeg hij een prijs van de Société des gens de lettres.
Bij het begin van de Eerste Wereldoorlog werd Benoit gemobiliseerd.
Nadat hij deelnam aan de Slag bij Charleroi werd hij ziek en bracht hij maanden door in het ziekenhuis.
Na zijn ontslag werd Benoit gedemobiliseerd.
Zijn oorlogservaringen leidden ertoe dat Benoit een overtuigde pacifist werd.
In 1918 maakte Benoit zijn romandebuut met Kœnigsmark dat, ondanks de uitgave bij een kleine uitgeverij, een succes werd.
De roman gaat over de liefde van een jonge Franse professor voor een Duitse prinses.
Het werk werd genomineerd voor de Prix Goncourt, maar Benoit greep net naast de prijs.
De roman werd later verscheidene malen verfilmd en in 1953 gekozen als eerste werk in de literaire collectie Le Livre de Poche in pocketformaat.
In 1919 verscheen L’Atlantide bij Éditions Albin Michel.
Deze avonturenroman handelt over twee officieren die gegijzeld worden in een onbekend koninkrijk in de Sahara.
Aangeprezen door Maurice Barrès kreeg de roman de Grand Prix du roman de l’Académie française voor 1919.
Ook dit boek werd verscheidene malen verfilmd, onder andere door Jacques Feyder.
In 1954 schreef Henri Tomasi een opera op basis van deze roman.
De schrijverscarrière van Benoit was vanaf het verschijnen van L’Atlantide gelanceerd.
Vanaf dat moment publiceerde hij ongeveer één roman per jaar en in totaal een 45-tal avonturenromans bij de Éditions Albin Michel.
Hij schreef ook meer diepgaande literaire werken zoals Mademoiselle de La Ferté uit 1923, over de vriendschap tussen twee vrouwen.
Benoit was naast schrijver ook bibliothecaris op het ministerie van Openbaar Onderwijs.
Hij wilde eigenlijk werk waarbij hij veel kon reizen.
In 1923 ging hij voor de krant Le Journal werken als journalist en buitenlands verslaggever.
Benoit doorkruiste Anatolië dat op dat moment in oorlog was. Hij interviewde Mustafa Kemal Atatürk in Ankara.
Daarna deed hij Palestina en Syrië aan.
Als verslaggever werkte Benoit daarna voor verscheidene andere kranten, waaronder France-Soir.
Daarvoor reisde hij de hele wereld af en interviewde onder andere Haile Selassie, Benito Mussolini, Hermann Göring en António de Oliveira Salazar.
In 1931 werd Benoit verkozen tot lid van de Académie française.
Hij roerde zich op politiek gebied door zijn verzet tegen het Volksfront, een alliantie van centrum-linkse partijen.
Als academicus ijverde Benoit in 1938 voor de verkiezing van zijn vriend Charles Maurras in de Académie française.
In september 1944 werd Benoit gearresteerd op verdenking van collaboratie met de Duitsers.
Na zes maanden gevangenschap werd hij in april 1945 vrijgesproken, maar hij kreeg wel een publicatieverbod opgelegd.
Door bemiddeling van Jean Paulhan en Louis Aragon werd Benoits naam geschrapt van de zwarte lijst.
Met de roman Agriates die in 1950 verscheen, knoopte Benoit weer aan bij het succes.
In 1957 werd de verkoop van het vijf miljoenste exemplaar van zijn romans gevierd.
Nadat generaal de Gaulle in 1959 zijn vetorecht had uitgeoefend tegen de verkiezing van Paul Morand tot lid van de Académie française, diende Benoit een aanvraag in om ontslagen te worden uit de academie.
Het ontslag werd door de Académie française geweigerd en Benoit, een goede vriend van Morand, woonde geen zittingen van de academie meer bij.(Diverse bronnen, Wikipedia en foto’s Paris Match 24 maart 1962)
Geregisseerd en gechoreografeerd door Maurice Béjart.
Opera van Jacques Offenbach en gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Jules Barbier en Michel Carré.
Kostuums en decor door Germinal Casado en uitgevoerd door het Ballet du XXe Siècle van het Théâtre de la Monnaie in Brussel.
Een jaar later en dit met groot succes was deze productie te zien in Parijs.
Jean Lurçat was een Franse kunstenaar die geboren is in 1892 te Bruyères en die overleden is in 1966 te Saint-Paul-de-Vence.
Hij staat vooral bekend om zijn rol in de heropleving van het hedendaagse tapijt.
In Angers gelegen in het westen van Frankrijk in het departement Maine-et-Loire, (ongeveer 300 km ten zuidwesten van Parijs) is er het Jean-Lurçat Museum voor moderne wandtapijten (musée Jean-Lurçat et de la tapisserie contemporaine) en ondergebracht op een historisch middeleeuwse locatie, namelijk het voormalige ziekenhuis Saint-Jean.
In de grote ziekenzaal, een prachtig voorbeeld van de Angevijns gotische stijl, is sinds 1968 de beroemde “Chant du Monde” ondergebracht.
Een kunstwerk van de beroemde schilder, keramist en wandtapijtmaker Jean Lurçat. “Chant du Monde”, een moderne repliek van de beroemde middeleeuwse wandkleed Apocalypse, is tussen 1957 en 1966 geweven in Aubusson en bestaat uit tien wandpanelen, met een totaal oppervlak van 500 m²!
Dit monumentale en spectaculaire kunstwerk van Jean Lurçat is het grootste moderne geheel van wandtapijten.
Deze textiel-symfonie gaat over de toekomst van de mensheid, en biedt een symbolische- en humanistische visie op de 20ste eeuw.(Diverse bronnen, Wikipedia, foto’s Paris Match 29 april 1961 en Wikipedia)
Net als de Renault 4 (voorstelling in augustus 1961) speelden de Ami in op de behoefte van een gezinswagen.
Een voertuig dat iets groter en minder rustiek was dan de 2CV.
De stoelen van de Ami waren gemakkelijk te verwijderen.
Verkooppraatjes van de Ami bevatten foto’s van de stoelen die als picknickstoelen werden gebruikt.
Méril stamt van haar vaders kant af van het Russische prinselijke huis Gagarin en van haar moeders kant uit een Oekraïense adellijke familie.
Ze verscheen in 125 films tussen 1959 en 2012, waaronder films geregisseerd door Jean-Luc Godard (A Married Woman / Une femme mariée), Luis Buñuel (Belle de jour) en Rainer Werner Fassbinder (Chinese Roulette).
Ze verscheen ook in de Canadese televisieserie Lance et Compte uit Quebec.
Ze trouwde in 1969 met de Italiaanse regisseur Gian Vittorio Baldi.
Het huwelijk eindigde in 1978.
Ze is wellicht het best bekend om haar rollen als medium Helga Ulmann in Deep Red van Dario Argento en als een sadistische rijke dame in Night Train Murders (1975) van Aldo Lado.
In 2014 trouwde ze met de Franse componist Michel Legrand. (Divers bronnen, Wikipedia en foto 1 en 3 uit de Franse film La Main Chaude (1960) en dit samen met Jacques Charrier, foto 4 samen met haar zus Hélène in hun flat in Parijs
Door opzoekingen kwam ik te weten dat ze de dochter was Riad Al Solh.
Solh was tweemaal premier van Libanon.
Zijn eerste termijn was net na de onafhankelijkheid van Libanon (25 september 1943 – 10 januari 1945) en van 14 december 1946 tot 14 februari 1951.
Hij bekeerde zich in het geheim tot de sjiitische islam, omdat, in vergelijking met de soennitische islam, de erfrechtwetten ervan hielden dat zijn dochters, zijn enige kinderen, een groter deel van zijn rijkdom konden erven.
Op 17 juli 1951 werd hij vermoord door leden van de Syrian Social Nationalist Party.
Al Solh was getrouwd met Fayza Al Jabiri, de zus van tweevoudig premier van Syrië, Saadallah al-Jabiri.
Ze kregen vijf dochters en een zoon, Reda, die op jonge leeftijd stierf.
Zijn oudste dochter, Aliya (1935–2007), zette haar vaders pad voort in de strijd voor een vrij en veilig Libanon.
Aliya propageerde het rijke culturele erfgoed van Libanon in het buitenland tot aan haar dood in Parijs.
Lamia Al Solh (geboren in 1937) is getrouwd met wijlen prins Moulay Abdallah van Marokko, de oom van koning Mohammed VI. Haar kinderen zijn Moulay Hicham, Moulay Ismail en een dochter Lalla Zineb.
Bahija Al Solh Assad is getrouwd met Said Al Assad, de voormalige Libanese ambassadeur in Zwitserland en een voormalig parlementslid. Ze hebben twee zonen en twee dochters.
Zijn jongste dochter, Leila Al Solh Hamade, werd aangesteld als een van de eerste twee vrouwelijke ministers in de regering van Omar Karami.
En dan nu over de vrouw op foto, zijn andere dochter Mona Al Solh die was getrouwd met de Saoedische prins Talal bin Abdulaziz.
Talal bin Abdulaziz was de broer van koning Salman en werd ook wel de ’rode prins’ genoemd en dit voor zijn liberale standpunten.
Hij was onder andere minister van Communicatie en van Financiën en Economie.
Hij leefde in de jaren zestig enige tijd in ballingschap nadat hij openlijk kritiek had geuit op het bewind in Saudi-Arabië.
Ze kregen drie kinderen:
Prinse Al Waleed bin Talal (Al-Waleed was de grootste individuele aandeelhouder van Citigroup, de op één na grootste stemgerechtigde aandeelhouder in 21st Century Fox en is eigenaar van het Hotel George V in Parijs.
Time, noemde hem de “Arabian Warren Buffett”.
In november 2017 noemde Forbes Al-Waleed de 7e rijkste man ter wereld, met een nettowaarde van $ 39,8 miljard.).
Enkele dagen na het verschijnen van dit artikel, werden hij en andere prominente Saoedi’s (waaronder mede-miljardairs Waleed bin Ibrahim, Al Ibrahim en Saleh Abdullah Kamel) gearresteerd in Saoedi-Arabië.
Dit als teken van de Saoedische regering om een einde te maken aan de corruptie. Volgens andere een zuivering binnen de koninklijke familie.
Al-Waleed werd op 27 januari 2018 vrijgelaten uit de gevangenis, na een soort financiële regeling, na bijna drie maanden in detentie.
In maart 2018 werd hij van de lijst van miljardairs ter wereld geschrapt vanwege een gebrek aan actuele informatie.
Prinse Khalid bin Talal werd in december 2017 gearresteerd, omdat hij zich verzette tegen het besluit van de regering om de arrestatiebevoegdheid van de islamitische religieuze politie te verwijderen.
Na bijna een jaar, in november 2018, werd hij vrijgelaten uit de gevangenis.
Naar verluidt werd hij vier dagen na de dood van zijn vader eind december 2018 opnieuw gearresteerd.
Van zijn dochter Princess Reema kan ik niets terug vinden.
Het huwelijk tussen Talal bin Abdulaziz en Mona Al Solh eindigde in 1968.
Hoe het dan verder ging met Mona Al Solh, kan ik helaas ook niet vertellen.
Betreft haar man, de Saoedische prins Talal bin Abdulaziz.
Hij trouwde nog twee keer en had uiteindelijk vijftien kinderen, negen zonen en zes dochters.
Zijn zonen zijn Faisal (overleden 1991), Al Waleed, Khaled, Turki, Abdulaziz, Abdul Rahman, Mansour, Mohammed en Mashour.
Zijn dochters zijn Reema, Sara, Noura, Al Joharah, Hibatallah en Maha.
Zijn dochter Sara heeft op 7 juli 2012 politiek asiel aangevraagd in het Verenigd Koninkrijk vanwege de angst voor haar veiligheid in Saoedi-Arabië.
Prins Talal bin Abdul Aziz Al Saud stierf op 22 december 2018.
Toen gisteren nog vandaag was 