Categorie: Patrick De Graeve en zijn familie, werk, vrienden

Deze week 45 jaar geleden, vier dagen naar Londen met klasgenoten en andere leerlingen van het Atheneum Bisdomkaai, Gent.

Deze trip naar Londen was ingericht door Paul Van Caeneghem en toen mijn leerkracht voor het vak geschiedenis.

Dankzij hem leerde ik veel over Noord-Ierland, Ierland en het Baskenland.

Maar ook over Vlaanderen en zijn streven naar Onafhankelijkheid.

Van Caeneghem Paul Studeerde het regentaat Nederlands-Geschiedenis in Kortrijk (1962) en was achtereenvolgens leraar in het Rijksonderwijs in Avelgem en in de Bisdomkaai in Gent.

In 1957 werd Van Caeneghem lid van het Blauwvoetjeugdverbond en na de opheffing ervan in 1961 was hij medestichter en tot 1967 lid van de verbondsleiding van het Algemeen Diets Jongerenverbond.

Van 1967 tot 1972 was hij lid van Were Di, waar hij voorzitter werd van de jongerenwerking.

Binnen Were Di organiseerde hij werkkampen in Noord-Ierland en raakte sterk onder de indruk van Ierse historische personages als James Connoly.

Omdat bij Were Di louter het nationale werd belicht en het sociale nooit aan bod kwam, verliet hij de groep in 1972 en stichtte de Werkgroep Arbeid die opkwam voor een autonoom en socialistisch Vlaanderen.

Sinds 1971 liet Ierland Van Caeneghem niet meer los.

Hij organiseerde diverse werkkampen in Belfast waaruit later solidariteitscomités groeiden.

In 1992 stichtte hij het Bobby Sandsfonds, voor het promoten van de Ierse cultuur in Vlaanderen en de Vlaamse cultuur in Ierland.

Centraal hierin staat de Iers-Vlaamse uitwisseling ter ondersteuning van de Gaelic scholen.

Voor mij persoonlijk was Paul Van Caeneghem, een vriendelijk en sociale man.

Ik kwam hem een tiental jaren geleden nog tegen in Ledeberg waar hij toen woonde.

We zijn toen iets gaan drinken en zouden later nog eens afspreken.

Ik vernam via via, dat hij enkele jaren geleden, overleden zou zijn.

Deze trip was niet verplicht en daarom ingericht tijdens de paasvakantie van 1978.

Op foto 3 zien we Patrick Wychuyse (rechts) waar ik tot op vandaag nog vriend mee ben, Willem Erauw (links) en de andere ben ik zijn voornaam vergeten.(Diverse bronnen, NEVB en foto’s uit mijn verzameling)

Mijn avontuur als tiener in de Tweedehands boeken en platenwinkel De Kaft in de Verlorenkost in Gent.

Ik was op de tweede verdieping aan het zoeken naar lp’s en ik nam daar mijn tijd voor, meer nog ik verloor de tijd.

Want toen ik naar beneden ging, bleek dat de winkel al was gesloten. Dus daar sta je dan opgesloten in deze winkel.

De voordeur was gesloten en kreeg ik niet open.

Van gsm en andere moderne toestellen was er nog geen sprake en ook de gewone telefoon kon ik niet vinden.

Dan maar naar de eerste etage, het raam open doen en roepen naar voorbijgangers om de politie te contacteren.

Toen de politie er was en mij vertelde dat ze ook niemand konden bereiken die mij de mogelijkheid zou geven om het pand te verlaten.

Kon de politie, maar nog één ding doen en dat is de brandweer bellen om met een brandladder mij naar beneden te brengen.

Toen de brandweer arriveerde om voor mijn vrijheid te zorgen. Kwam gelukkig de eigenaar van de winkel om mij te verlossen. (met dank aan Danny Lagrou voor de foto)

112 jaar geleden, mijn bomma (Paula De Blauwer), foto genomen door fotograaf Lachaert De Clercq die toen zijn atelier had op de Brusselsesteenweg 62 in Ledeberg (1910)

Lachaert De Clercq, Henri voor de vrienden begon als fotograaf in 1898.

Hij was toen eenentwintig jaar oud.

Hij had toen een klein atelier in de Kerkstraat in Gentbrugge.

Hij moet redelijk veel succes gehad hebben, want in 1905 verhuisde hij naar de Brusselsesteenweg nr. 62.

In 1920 verhuisde hij een huis verder naar de Brusselsteenweg 64.

Wegens ziekte verkocht hij zijn zaak in 1941.

Vijf jaar later in 1946 kwam hij te overlijden op de leeftijd van 69 jaar.