Categorie: Patrick De Graeve en zijn familie, werk, vrienden

Vandaag 90 jaar geleden, komt mijn overgrootvader Emiel De Blauwer (papa van mijn bomma) te overlijden (8 januari 1934)

Foto van ongeveer 78 jaar geleden, mijn overgrootvader Emiel De Blauwer, zijn tweede vrouw Marie Elegeert en zijn drie kinderen.

Gisteren nog vandaag

Zijn drie kinderen waren Polydor De Blauwer (nonkel Pol), Victor De Blauwer (nonkel Victor) en Paula De Blauwer (mijn bomma).

Zijn twee zonen zullen enkele jaren later ruzie krijgen met elkaar en nooit meer elkaar zien.

Ik heb nooit geweten waar de ruzie over ging, maar waarschijnlijk zoals gewoonlijk, zal het over geld gegaan zijn.

Nonkel Pol, was ambtenaar en nonkel Victor was een vishandelaar en had een viswinkel in de Sint-Lievenspoortstraat 67, in Gent.

Mijn bomma bleef met beide contact houden, dus voor mij hetzelfde verhaal.

Maar op feesten, zoals mijn communiefeesten, waren alleen nonkel Pol aanwezig.

Nonkel Pol heeft nooit kinderen gehad en nonkel Victor had 1 dochter.

Mijn bomma had twee dochters en één zoon, mijn vader

Meer dan 50 jaar geleden, Sounds Of The 70’s Orchestra met hun album Songs Of The Seventies (1972)

De arrangementen zijn geschreven door componist William Loose. Helaas ook al overleden op 22 februari in 1991.

Deze lp is uitgebracht door Realistic, één van de merken van RadioShack.

Een van de quadrafonische systemen die Realistic ontwikkelde, was Quatravox, dat vier kanalen synthetiseerde uit stereo-opnamen.

Het maakte gebruik van Hafler-circuits om de geluiden te isoleren die 180 ° uit fase waren met de hoofdmicrofoons, zoals de galm van de studio of het applaus van het publiek.

Deze geluiden werden vervolgens naar de achterste luidsprekers gestuurd, waardoor een ruimtelijk effect ontstond dat meer scheiding bood dan gewoon stereogeluid.

Quatravox was echter geen echt discreet quadrafonisch systeem, omdat het de geluiden niet onafhankelijk kon manipuleren of positioneren.

Meer dan 35 jaar geleden, heb ik gewerkt als manager in een Tandy winkel in de Vlaanderenstraat, in Gent.

De keten had twee grote takken, namelijk de Amerikaanse en Canadese divisie.

De winkels in Amerika RadioShack en zijn daar opgericht in 1921.

De Tandy winkels in Europa, werden beheerd door de Canadese tak van het bedrijf.

De keten is is in 2015 en 2017 in faling gegaan.

De keten is nu in handen van Unicomer Group.

Vandaag gaan we het hebben over het sigarenmerk Cogétama dat in 1983 ophield te bestaan.

Mijn grootvader werkte vroeger als vertegenwoordiger voor dit bedrijf, nadat hij zijn eigen sigaretten- en sigarenzaak in de Normaalschoolstraat had gesloten.

Hij liet me zijn verkoopcatalogus na, waarin alle producten van het jaar 1960 van Cogétama stonden.

Ik wil graag elke week een stukje van deze catalogus met jullie delen in onze groep.

Het bedrijf had een depot in Sint-Amandsberg in de Adolf Bayensstraat.

De fabriek van Cogétama stond in Knesselare, maar daar is nu niet veel meer van over.

Alleen de kantoren, de villa en een stuk muur herinneren nog aan het verleden van de sigarenindustrie.

Vandaag bestaat onze boekenmarkt in Gent al 16 jaar.

Als medeoprichter en toen als deken van de dekenij nog altijd trots dat we dit project als dekenij hebben kunnen realiseren.

Ook nog altijd dankbaar dat we toen de steun kregen van Mathias De Clercq en Daniël Termont en verschillende medewerkers van verschillende stadsdiensten.

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

60 jaar geleden, mijn vader (Willy De Graeve) was toen beroepsmilitair en voor een korte periode aanwezig in het kamp Vogelsang in Duitsland.

Deze postkaarten stuurde hij naar zijn ouders, mijn grootouders dus.

Gisteren nog vandaag

Vogelsang was oorspronkelijk een opleidingskamp voor de Duitse nazi-elite.

De bouw begon in 1934 en de meeste paviljoenen waren klaar bij het begin van de Tweede Wereldoorlog.

Het is nauwelijks geweten, maar dit kamp is één van de best bewaarde overblijfselen van de nazi-architectuur.

Gisteren nog vandaag

Vogelsang was gelegen buiten de bebouwde wereld en alles moest aangevoerd worden.

Er was personeel die voor de maaltijden en het onderhoud zorgde. Deze mensen leefden in een gebouw aan de zijkant van het kamp (met toen een heel mooi zicht op de omgeving).

Gisteren nog vandaag

Tijdens de periode van de Belgische Strijdkrachten in Duitsland werd dit gebouw gebruikt door de officieren die zo een beetje afzondering konden hebben.

Nagenoeg alle gebouwen van Vogelsang zijn in hun oorspronkelijke staat bewaard, dus nazi-gebouwen met Franstalige en Nederlandstalige borden.

Gisteren nog vandaag

Het hele gebied is tegenwoordig een natuurgebied met fiets- en voetpaden.

Het terrein voor de bezoekers heeft een oppervlakte van ongeveer 45 ha.

Er is een museum in één van de gebouwen over Vogelsang ten tijde van nazi-Duitsland, maar ook geschiedenis over de Koude Oorlog en de Belgische strijdkrachten in Duitsland.

Ook bevat het museum een tentoonstelling over het Eifelgebergte.

Je kan daar ook eten in een gastronomisch restaurant.

Gisteren nog vandaag