Categorie: Politiek Benelux

50 jaar geleden, Julien Schoenaerts te gast bij stakingsleider Gerard Slegers en de drieëntwintigduizend mijnwerkers die in Limburg het werk neerlegde.

De mijnwerkers eisten samen met de vakbonden in 1969 een loonsopslag van vijftien procent.

Een en ander was het gevolg van een loonstudie die in opdracht van wijlen gouverneur Roppe werd uitgevoerd.

Na de nodige onderhandelingen met de directie van de Kempense Steenkolenmijnen gingen de vakbonden akkoord met een opslag van 4,5 procent.

Dit was hoegenaamd niet naar de zin van Gerard Slegers, een toenmalige werkleider in de kolenmijn van Winterslag.

Slegers kreeg de mijnwerkers achter zich geschaard en sleepte na een hardnekkige staking van vijf weken een loonopslag uit de brand die schommelde tussen de 25 en de 28 procent.

Gerard Slegers was meteen een bekende Limburger die de eerstvolgende verkiezingen postvatte op de VU-lijst voor de senaat.

Hij haalde onmiddellijk 21.000 voorkeurstemmen en werd senator. Problemen binnen de partij deden Slegers na één termijn afhaken.

Hij werd opgevist door het toenmalige CCR, de dienst waarin onder meer het reddingswezen van KS was ondergebracht.

Hier werkte hij tot hij op rustpensioen ging. (Diverse bronnen, DePost 15 februari 1970 en Wikipedia)

Julien Schoenaerts en stakingsleider Gerard Slegers

35 jaar geleden, Wilfried Martens en Leo Tindemans te gast bij de Amerikaanse president Reagan.

Het was een bezoekje van moeten voor Martens en de minister van buitenlandse zaken Tinderman.

Het was namelijk zo dat ons land een verklaring ondertekende in november 1979 en dit voor het toestaan van de installatie van kruisraketten.

Toen Amerika aandrong om de raketten te plaatsen in 1985. Vreesde Martens voor bij de volgende verkiezing een nederlaag.

Ook twijfelde hij of hij wel een meerderheid kon vinden in het parlement om deze wet goed te keuren.

Over deze ontmoeting schreef Reagan in zijn dagboek het volgende: Ze hielden een hoogdravend betoog om ons akkoord te laten gaan met een uitstel. Ik weet dat ze beiden voorstander zijn van de installatie, maar ze hebben de steun niet van hun parlement. Ik bleef vasthouden aan hun akkoord om te installeren.

Ik ben er zeker van dat dit was wat ze werkelijk wilden dat ik deed. Nu kunnen ze terug naar hun parlement gaan en zeggen dat ze het geprobeerd hebben, maar dat ik nee gezegd heb.

Uiteindelijk was het ook dat wat gebeurde.

Martens zei toen in parlement dat hij het verdrag niet kon negeren en dus moest uitvoeren.

Twee maanden later in maart 1985 werden zestien kernraketten gestationeerd in ons land.

Ook Nederland had hetzelfde probleem.

Nederland zou kruisraketten plaatsen, indien de Sovjet-Unie op 1 november 1985 meer dan 378 SS-20 kernraketten zou hebben gestationeerd.

Echter, als gevolg van de doorbraak die werd bereikt ging deze plaatsing niet door.

Zo werd van de vijf bedoelde plaatsingslanden, Nederland het enige land waar nooit kruisvluchtwapens zijn geplaatst. (Diverse bronnen, The Reagan Diaries geschreven door Douglas Brinkley en Wikipedia)

35 jaar geleden, Martens en Tindemans te gast bij de Amerikaanse president Reagan.

30 jaar geleden, Hugo Schiltz toen Vice eerste minister en minister van begroting

De Tweede Wereldoorlog geeft het leven van de jonge Schiltz een beslissende wending.

Als diepgelovige tiener is hij lid van de Nationaalsocialistische Jeugd Vlaanderen.
Na de bevrijding wordt hij hiervoor enige tijd opgesloten.

In 1955 trouwde hij met zijn achternicht Garda Schiltz.
In 1959 verkozen in de gemeenteraad van Antwerpen als onafhankelijke op de CVP lijst.
Vanaf 1965 was hij lid van de Volksunie.

Hij was één van de vaders van de federale staat en vervulde na het Egmontpact van 1977 sleutelfuncties in veel regeringen.


In 1982 schreef hij een boek met als titel Macht en onmacht van de Vlaamse Beweging.
Hugo Schiltz was in 1989, vice eerste minister en minister van begroting.
In 1995 werd hij benoemd tot Minister van Staat, en werd alzo lid van de Kroonraad.
Hij bleef politiek actief als schepen van Financiën, Economie en Toerisme in Antwerpen tot het jaar 2000.


In 2001 bij de splitsing van de Volksunie, sloot hij zich – evenals onder andere Bert Anciaux, Lionel Vandenberghe en Nelly Maes – aan bij Spirit.


Na zijn schepen ambt werd hij opnieuw actief in de advocatuur.


Eerst bij Ernst & Young en Peeters Advocaten, daarna richtte hij Laurius-Schiltz-Verschroeven ADVC op, samen met Guido Verschroeven, voormalig hoofd van de juridische dienst van Boelwerf.


Hij was ook lid van de raden van bestuur van de Argenta Groep.
Schiltz was vanaf 2002 ook voorzitter van de Vlaamse Opera en erevoorzitter van het Flanders Fashion Instituut (FFI) in Antwerpen.

Schiltz overleed uiteindelijk op 78-jarige leeftijd aan de gevolgen van leukemie in het Universitair Ziekenhuis van Antwerpen in Edegem.

Op 22 augustus 2006 vond de begrafenis van Schiltz plaats in de Onze-Lieve-Vrouwekathedraal in Antwerpen.


Testamentair had Schiltz aangegeven geen staatsbegrafenis te willen vanwege zijn Vlaams-nationalistische levenswandel, dit hoewel hij daar als Minister van Staat recht op had.

Schiltz werd in een witte kist de kathedraal binnengedragen.


Op vraag van de familie waren er geen vlaggen in de kathedraal aanwezig.

De sobere uitvaartmis werd massaal bezocht, door veel Vlamingen, politici en ook Nederlandse Groot-Nederlanders en EVA-partners, in totaal zo’n 1200 personen.
De aansluitende uitvaart vond in besloten familiekring plaats. Schiltz kreeg zijn laatste rustplaats op het Schoonselhof.


Zijn zoon, Willem-Frederik Schiltz is Vlaams parlementslid en districtsraadslid in Antwerpen namens de Open VLD.(Diverse bronnen, biografie Hugo’s heilige vuur van Paul Huybrechts, Wikipedia en Foto’s uit De Post van 15 december 1989)

Hugo Schiltz in de Post van 15 december 1989
Hugo Schiltz in de Post van 15 december 1989

Vandaag 60 jaar geleden, boerenbetoging in Brussel

Er kwamen 30000 boeren opdagen in Brussel. Ze betoogde vooral omdat in de zomer van 1959 door de droogte, toen al en daardoor de opbrengst slecht was;

Verlies aan inkomsten zou toen meer dan 6 miljard Belgische frank bedragen.

Ze eiste dan ook een schadeloosstelling en een prijsverhoging voor hun producten.

Toen al klaagde de boeren aan dat het prijsverschil wat ze, maar krijgen voor hun producten en de prijs wat de consument moet betalen er een groot verschil was.