Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
De eerste echtgenote van de sjah was de Egyptische prinses Fawzia (1921-2013). Het huwelijk, dat duurde van 1939 tot 1948, was geen succes.
De sjah en Fawzia kregen één dochter, Shahnaz Pahlavi, in 1940.
In 1945 keerde Fawzia terug naar Egypte, waar ze een scheiding aanvroeg en kreeg.In Perzië werd deze scheiding in eerste instantie niet erkend.
Pas in 1948 werd zij uitgesproken, op voorwaarde dat hun dochter Shahnaz bij de sjah bleef.Op 21 december 1959 trouwde de sjah met Farah Diba , dochter van een kapitein uit het Perzische leger.
In 1960 werd uit dit huwelijk kroonprins Reza geboren, gevolgd door nog drie kinderen: Farahnaz Pahlavi (1963), Ali-Reza Pahlavi (1966-2011), en Leila Pahlavi (1970-2001).Op 26 oktober 1967 kroonde de sjah zichzelf en Farah Pahlavi in Shiraz.
Bij die gelegenheid nam hij de traditionele titel van Koning der Koningen (sjah-in-sjah) aan, wat gelijkstaat met de keizerstitel. (Diverse bronnen, Wikipedia en foto 2 als student, foto 3 als student op een studentenfeest en verkleed als Romeins keizerin, Foto 4 en 5 het einde als student en de wereldpers die toen overal aanwezig was in Parijs, na de aankondiging van het huwelijk)
In 1987 dacht slechts 9 procent van de West-Duitsers dat de hereniging van de beide Duitslanden tijdens zijn of haar leven zou plaatsvinden.
Op 7 oktober 1989 vierde Erich Honecker in het Berlijnse Palast der Republik met zijn bondgenoten het veertigjarig bestaan van de DDR.
Twee dagen later demonstreerden in Leipzig meer dan zeventigduizend mensen tegen het regime.
Twee weken later verdween Honecker uit de politiek en ruim een maand later viel de Berlijnse Muur.
Verleden jaar kregen we info hoe het Westen dacht over deze situatie.
Daaruit blijkt dat premier Thatcher zich heftig verzette tegen een samengaan van de bondsrepubliek en de DDR.
Ook Nederland die toen Ruud Lubbers als eerste minister had, was geen voorstander van één Duitsland. Frankrijk van Mitterand was ook in het begin niet echt te vinden voor één Duitsland.
In een telefoongesprek met president Bush op 3 december 1989 om half negen ’s avonds zei Kohl dat premier Lubbers op de lijn van Thatcher zat.
Maar anders dan voor de houding van de Britse premier toonde hij begrip voor de opstelling van de Nederlandse minister-president.
Volgens de bondskanselier was de houding van Den Haag terug te voeren tot de ervaringen in de Tweede Wereldoorlog.
Nederland was toen zeer slecht behandeld door de nazi’s.De Nederlanders hadden dit vooral daarom zo pijnlijk gevonden omdat ze tot 1933 zeer vriendelijk jegens Duitsland geweest waren.
De bondskanselier wijst op de asielverlening aan keizer Wilhelm II (in 1918, aan het eind van de Eerste Wereldoorlog).
Ribbentrop (de minister van buitenlandse zaken) heeft op de dag voor de inval van de Duitse troepen in Nederland nog verzekerd dat er geen invasie ophanden was. Nederland heeft dit nooit vergeten.
In ons land was de toestand in zoverre anders dat het land tot het einde van de oorlog door een militaire bevelhebber werd bestuurd.
In Nederland was echter een burgerregering ingezet, die uit de ergste Weense nazi’s bestond.
Enkele dagen na het telefoongesprek met Bush werden op de Europese top in de Franse stad Straatsburg, het tien punten-plan van Kohl besproken.
Spanje en Frankrijk hadden volgens Kohl over het algemeen positief gereageerd.
Ook België, Luxemburg, Zwitserland en Oostenrijk lieten weten geen problemen te hebben met één Duitsland. Frankrijk veranderde van kamp, omdat Kohl bereid was de sterke D-Mark op termijn op te geven voor een gemeenschappelijke munt, de euro.
Na onderhandelingen met Frankrijk, Groot-Brittannië, de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie kreeg Duitsland door de ondertekening van het twee-plus-vier-verdrag op 12 september 1990 in Moskou zijn volledige soevereiniteit terug.(Diverse bronnen, Trouw, Duitsland Instituut, De Post van 17 november 1989 en Wikipedia)
Quasimodo had toen net de de Nobelprijs voor Literatuur gewonnen.
In de Vlaamse media zoals in de Post van 8 november 1959 weinig te lezen over zijn gedichten.
Wel over het feit dat hij communist is geweest, al was dat maar voor een korte periode.
De pers schreef er toen het volgende over : Hij zegde zijn lidkaart van de communistische partij op, omdat hij vrij wou zijn. Dit is bij westerse kunstenaars met communistische sympathieën veel voorkomend verschijnsel : zij juichen het communisme op zich zichzelf toe, doch eisen tegelijkertijd voor zichzelf de vrijheid op, die alleen het democratische Westen erkend .
Ook zou hij de Nobelprijs gewonnen hebben, omdat een jaar eerder Boris Pasternak deze prijs had gewonnen en volgens de Sovjet-Unie was dit toen niet meer dan een politieke daad tegen de Sovjet-Unie.
Trouwens voor Boris Pasternak was het ook geen cadeau.
Onder druk van moederland de Sovjet-Unie moest hij zelfs deze prijs weigeren en Ondermijnd door de lastercampagne van zijn land, stierf hij in 1960 aan longkanker.
Zodoende om de Sovjet-Unie te vriend houden, zou men daarom een jaar later in 1959 de prijs laten winnen door een communist zoals Salvatore Quasimodo.
De koude oorlog was duidelijk overal aanwezig, zelfs bij de Nobelprijs voor Literatuur.
In 1987 kreeg Pasternak uiteindelijk postuum volledig eerherstel in zijn eigen land, onder het glasnost en perestrojka-beleid van Michail Gorbatsjov (destijds secretaris-generaal van de CPSU).
Pasternaks zoon Jevgeni nam in 1989 namens zijn vader alsnog de Nobelprijs voor Dokter Zhivago in ontvangst. (Diverse bronnen, De Post 8 november 1959 en Wikipedia)
We kunnen het ons moeilijk voorstellen, maar 60 jaar geleden was er nog een wet uit de zeventiende eeuw in Frankrijk die nog steeds geldig was.
Die namelijk vrouwen verbood om aan boord te komen van vissers-, handels- en oorlogsschepen.
Jean-Baptiste Colbert die in de zeventiende eeuw politicus was ten tijde van Lodewijk de veertiende en de opdracht kreeg om niet allen te zorgen voor de koninklijke financiën, maar ook beheerder was van vrijwel alle andere regeringsdepartementen, zoals handel, marine, koloniën en kunst.
Hij was het dan ook, die deze wet uitvaardigde om vrouwen te verbieden aan boord te komen van deze boten.
Sonia de Borodesky daagde de Franse staat uit, door zich in te schrijven als leerling in de Nationale School van de Koopvaardij.
Zij was toen de eerste vrouwelijke leerling van deze school.
Na haar studies die ze met succes beëindigde, confronteerde ze de staat verder met deze discriminatie.
Dankzij haar strijd, besliste het parlement om deze wet Colbert te ontbinden op 28 januari 1963.
Buiten haar job als visser, schreef ze romans, essays en gedichten.
In 1959 was haar autobiografisch boek La Houleeen bestseller in Frankrijk en dankzij vertalingen ook in de rest van de wereld.
Ze kreeg ook de Maryse Bastié prijs.
Twintig jaar geleden, stierf deze moedige vrouw (1926-1999) (Diverse bronnen, Wikipedia, Foto’s november 1959)
De gijzelingscrisis, vlak nadat de dictatuur van de sjah was omvergeworpen, was een uiting van het Iraanse ongenoegen over de Amerikaanse inmenging in de Iraanse politiek in de jaren 50, 60 en 70.
De actie werd gesteund door het kersverse regime van de ayatollahs in Teheran en duurde zo’n 14 maanden.
De gijzelnemers eisten onder andere de uitlevering van de op dat moment in de Verenigde Staten verblijvende sjah.
Op het moment van de gijzeling, wisten zes diplomaten, die zich op dat moment buiten de ambassade bevonden, te vluchten naar de Zwitserse en de Canadese ambassade.
De overige 63 diplomaten en burgers die aanwezig waren in het gebouw van de ambassade werden gegijzeld.
Na de bezetting lieten de gijzelnemers vrijwel meteen 13 vrouwen en donkere mensen vrij.
Tijdens de crisis hielden Iraanse studenten tientallen Amerikanen gegijzeld op de Amerikaanse ambassade.
De overgebleven gegijzelden bleven gedurende een periode van 444 dagen gevangen binnen de Amerikaanse ambassade.
Op 24 april 1980 ondernamen de United States Armed Forces een poging om de 52 gijzelaars te bevrijden.
De operatie zou aanvankelijk twee nachten duren. De eerste fase van het plan verliep nog goed, ondanks beschietingen op een bezinetruck die een explosie veroorzaakte die mijlenver te zien was.
Maar toen de helikopters richting Teheran vlogen, kwamen ze in een zandstorm terecht, waarbij twee helikopters in de problemen kwamen.
Daarna waren er nog slechts vijf helikopters over om de missie uit te voeren.
Zes helikopters waren nodig om alle gijzelaars te kunnen vervoeren.
President Carter besloot de missie daardoor af te lassen.
Toen de helikopters op hun terugtocht waren en moesten worden bijgetankt door C-130 transportvliegtuigen, ging het mis.
Een C-130 en een helikopter botsten door een stofwolk boven op elkaar.
Drie Marines en vijf bemanningsleden van helikopters kwamen om. Alleen de piloot van de helikopter overleefde het ongeval.
Vijf helikopters werden uiteindelijk achtergelaten.
Ook werden bij de aftocht geheime documenten gevonden die de identiteit van verschillende CIA-agenten onthulden die aanwezig waren in Teheran.
Op 19 januari 1981 werden de Akkoorden van Algiers gesloten die het einde betekenden van de gijzeling van de 52 personen die al 14 maanden zaten opgesloten binnen de ambassademuren.
In de akkoorden werd de vrijlating van de gijzelaars geregeld en werden Iraanse banktegoeden vrijgegeven.
Bovendien werd besloten tot immuniteit tegen eisen tot schadevergoeding van Amerika tegen Iran.
Die mislukking zou de belangrijkste oorzaak vormen voor de verkiezingsnederlaag van toenmalig president Jimmy Carter.
De Amerikaanse president Carter was afgetreden en Reagen nam het stokje over. Twintig minuten na zijn aftreden werden de gijzelaars overgedragen aan de Verenigde Staten.
Drie decennia lang hebben de slachtoffers geprobeerd compensatie te krijgen. Diverse rechtbanken, inclusief de Supreme Court, hielden dit tegen.
Pas in 2015 ondertekende de Amerikaanse president een wet om de slachtoffers te vergoeden.
Het geld kwam dankzij de Franse bank BNP Paribas, die een boete moest betalen van 9 miljard dollar omdat de bank sancties tegen Iran, Soedan en Cuba had geschonden.
Een groot deel van dat geld zou men reserveren voor slachtoffers van terreur, zoals de gijzeling in Iran, de aanslagen van 9/11 en de bombardementen op de Amerikaanse ambassades in Kenia en Tanzania in 1998.
Van de 37 van de 53 gijzelaars van de gijzeling in Teheran die nog leven, kunnen rekenen op een vergoeding van maximaal 4,4 miljoen dollar. (Diverse bronnen, Rik Arnoudt, Isgeschiedenis, De Volkskrant en Wikipedia)
Hij had begin jaren 80 premier van Frankrijk moeten worden, maar Robert Boulin (59) pleegde totaal onverwacht zelfmoord.
Zo luidt toch de officiële doodsoorzaak.
Vandaag geloven nog weinig Fransen die uitleg.
Volgens dochter Fabienne staat het onderzoek bol van de sabotage en werd haar vader uit de weg geruimd.
Veertig jaar en talloze complottheorieën later heropent justitie de zaak.
Al bijna veertig jaar beroert het dossier rond de dood van Robert Boulin de Franse gemoederen.
Het heeft aardig wat weg van het Bende van Nijvel-dossier: over de daders bestaan de wildste complottheorieën, en telkens wanneer justitie in de buurt van een doorbraak lijkt te komen, blijkt het bewijs flinterdun.
Maar dankzij het doorzettingsvermogen van dochter Fabienne Boulin, intussen zelf in de zestig en dus ouder dan haar vader ooit is geworden, willen onderzoeksrechters het dossier nogmaals uitspitten.
‘Het is tijd om de hele puzzel te leggen’, klinkt het in Franse media.Terug naar 30 oktober 1979, de dag waarop het lichaam van Boulin werd ontdekt in een vijver in een bos nabij Versailles.
Binnen enkele uren lag de doodsoorzaak al vast.
Boulin zou de avond ervoor het water zijn ingewandeld, een overdosis slaapmiddelen hebben genomen en verdronken zijn in de nauwelijks vijftig centimeter diepe plas.
Een afscheidsbrief in de bus van politieke collega’s en Franse redacties nam iedere mogelijke twijfel weg. ‘Ik verkies de dood boven de verdenking’, stond er te lezen.
Boulin was kort voordien verwikkeld geraakt in een mediageniek fraudeschandaal. Vooral het weekblad Le Canard enchaîné publiceerde de ene anonieme brief na de andere die Boulin linkte aan oplichter Henri Tournet.
Die man sjoemelde met de verkoop van gronden.
Boulin zou dat geweten en toegedekt hebben.
Zo zou hij 2 hectare bouwgrond in Ramatuelle aan de baai van Saint-Tropez kunnen kopen hebben aan de prijs van 55000 Franse Franc (8384 euro)
De anonieme lekken fnuikten de tot dan toe onberispelijke carrière van de minister.
Op zijn 59ste gold hij als een van de meest gerenommeerde Franse politici. Hij had gediend in het verzet en was al minister sinds 1961, achtereenvolgens onder Charles de Gaulle, Georges Pompidou en Valéry Giscard d’Estaing.
Die laatste zag in hem de geknipte kandidaat om premier te worden. Zodoende zou de premier Barre vervangen worden door Boulin.
Die toen minister van arbeid was en veel steun genoot van de vakbonden. Zeer tegen de zin van onder meer de latere president Jacques Chirac.
Kort na Boulins ‘zelfmoord’ doken geruchten op dat er meer aan de hand was. De minister bleek al snel niets verkeerd gedaan te hebben in de fraudezaak rond Tournet.
De schadelijke geruchten zouden door gaullistische rivalen – aanhangers van De Gaulle, onder wie Chirac – de wereld in zijn gestuurd.
Het was ook de tijd dat de gewelddadige gaullistische militie Service d’Action Civique (SAC) furore maakte.
De familie begon te twijfelen, vroeg en kreeg begin jaren 80 een tweede onderzoek.
Bij een nieuwe lijkschouwing kwam aan het licht dat heel Boulins lichaam, ook zijn gezicht, verminkt was.
Rond zijn polsen zaten striemen.
Later getuigde een wetsdokter dat de verwondingen suggereerden dat een geboeide Boulin in een kofferbak was geduwd.
In de daaropvolgende jaren vielen de nabestaanden van de ene verbazing in de andere.
Uit bloedstalen bleek dat Boulin geen slaapmiddelen maar valium had genomen.
Wat verdrinking in een ondiepe poel onwaarschijnlijk maakt omdat je van valium niet bewusteloos raakt.
Die bloedstalen gingen echter verloren.
Toen onderzoekers dan maar zijn longen wilden onderzoeken op sporen van verdrinking, bleken die samen met de tong en het strottenhoofd verdwenen te zijn.
Ondanks de vele onregelmatigheden in het dossier, volgens dochter Fabienne meer dan zeventig, werd de zaak begin jaren 90 opnieuw geklasseerd.
Ze bleef klachten indienen en wanneer enkele jaren geleden getuigen van toen begonnen te vertellen, kreeg justitie opnieuw interesse.
De spoedarts die als eerste ter plaatse was, verklaarde dat Boulin met zijn hoofd boven water op handen en knieën lag en niet als typische drenkeling.
Waarom hij dat toen niet vertelde?
‘We werden meteen van het onderzoek gehaald. We waren duidelijk niet welkom.
’Een tweede getuige had Boulin enkele uren voor zijn dood op de passagiersstoel van zijn Peugeot zien zitten.
Naast hem zat iemand aan het stuur en op de achterbank zat nog een derde persoon.
Wou Boulin een boekje opendoen over de gaullisten binnen zijn partij Rassemblement pour la République, de voorloper van Les Républicains?
Zijn intussen overleden vrouw herinnerde zich hoe hij enkele uren voor zijn dood het huis verliet met papieren onder de arm.
‘Tot straks, hoop ik’, waren zijn laatste woorden.
Van die papieren ontbreekt elk spoor. Enkel een leeg mapje met daarop ‘niet openen zonder mijn toestemming’ werd teruggevonden op de achterbank van de Peugeot, die aan de oever geparkeerd stond.
In de asbak vond de recherche sigarettenpeukjes terwijl de minister enkel sigaren rookte.
Nu de politieke machtshebbers van toen overleden of op hoge leeftijd zijn, hoopt Frankrijk eindelijk te achterhalen wie die sigaretten rookte en dus aanwezig was op het moment dat Boulin ‘zelfmoord’ pleegde.
Vraag is of er na veertig jaar nog voldoende puzzelstukjes overblijven om de zaak op te losse (Diverse bronnen,Anton Goegebeur, Wikipedia en Foto 6 makelaar Tournet, Foto 7 Ramatuelle bouwgrond waar hij later ook zijn villa opbouwde) en Foto 9 Boulin en Barre)
Samen met 40 andere vrijwilligers hielpen ze mee met de restauratie van een leegstaand flatgebouw in New York.Na de restauratie was het pand goed voor 20 sociale woningen.
In 1941-1948 was hij getrouwd met Carlotta Thorkildsen en had met haar de dochter Ninja (1940). In 1948 trouwde hij met de weduwe Rut Bergaust. Ze lieten zich scheiden in 1980. Ze was de moeder van zijn drie zoons Peter (1948), Lars (1951) en Matthias (1961). In 1983 trouwde Brandt met de dertig jaar jongere historica Brigitte Seebacher.
De Franse regering stuurde ongeveer 200 arbeiders naar de Wereldtentoonstelling van 1862 in Londen om de denkbeelden van de gematigde Britse coöperatiebeweging te promoten bij de Franse arbeiders. De Franse arbeiders waren allen lid van vriendengenootschappen, die echter dekmantels waren voor (in Frankrijk verboden) vakbonden. Tijdens de Wereldtentoonstelling werden contacten gelegd tussen de Fransen en Britse vakbondslieden. Franse arbeiders werden uitgenodigd voor een solidariteitsdemonstratie in juli 1863 in Londen voor de Poolse opstandelingen van de Januari opstand. Hieruit ontstond het idee om een internationale bijeenkomst voor arbeiders in Londen op 28 september 1864 te houden.De Internationale Arbeidersassociatie werd in 1864 opgericht door Britse en Franse vakbondslieden met Duitse, Poolse en Italiaanse ballingen die in Londen woonden. Ook België en Zwitserland stuurden ieder één afgevaardigde. Voor België was César De Paepe de afgevaardigde. De Britse vakbondslieden waren voornamelijk aanhangers van Robert Owen. De Franse afgevaardigden waren merendeel anarchistische en mutualistische aanhangers van Pierre-Joseph Proudhon. De Duitsers waren leden van de kleine organisatie van Karl Marx. Daarnaast was er ook een Duitse aanhanger van Ferdinand Lassalle. De aanwezige Italiaanse ballingen waren nationalistische aanhangers van Giuseppe Mazzini. Uit onvrede over het socialistische karakter van de organisatie namen de aanwezige Italianen afstand van de Internationale.In 1865 zou een congres worden georganiseerd in Brussel, maar de Belgische regering verbood het congres. In 1866 was er het eerste congres in Genève. De denkbeelden van Proudhon domineerden dit congres. Diens laatste boek De la capacité politique des classes ouvrières’ vormde de grootste inspiratiebron bij de discussies tijdens dit congres. Bij dit congres werden de statuten en beginselverklaring opgesteld door Marx aangenomen. De Algemene Raad van de Internationale werd gevestigd in Londen. De Algemene Raad had geen macht over de nationale lidorganisaties.Marx was bij dit congres niet aanwezig – alleen bij het congres in 1872 was Marx aanwezig. Bij het congres van 1866 kwamen de Franse proudhonisten met het voorstel om alleen loonarbeiders als lid toe te laten tot de Internationale Arbeidersassociatie. Dit zou onder andere betekenen dat Karl Marx uit de organisatie gezet zou worden. De meerderheid stemde tegen dit voorstel. Daarna kwamen de Franse afgevaardigden met het voorstel om het lidmaatschap van de Algemene Raad alleen toe te staan voor arbeiders. Ook dit voorstel werd afgewezen, zodat Marx in de Algemene Raad kon blijven.Bij het congres van 1867 in Lausanne werd vastgesteld dat de Internationale streefde om alle productiemiddelen te veranderen in collectieve eigendom. De overheid werd niet genoemd als beheerder van collectieve productiemiddelen, waardoor zowel de anarchisten als de staatssocialisten tevreden waren. De proudhonisten wilden de collectieve productiemiddelen verdelen onder de arbeiders om zo individueel te beheren, zodat ze konden leven van de voortbrengselen van hun eigen arbeid. De ruilbanken van Proudhon werden aangeraden als een goed middel voor de verwerkelijking van het socialisme. In 1867 werd met behulp van de contacten via Internationale een steunactie georganiseerd voor de bronssmeden van Parijs die het slachtoffer waren van een lock-out door de fabrikanten.Tijdens het Brusselse Congres in 1868 werd vastgelegd dat de Internationale streefde naar het collectieve eigendom van grond. Dit betekende niet per se nationalisatie van de grond, want de meeste afgevaardigden op het congres waren tegenstanders van landnationalisatie. De meerderheid bestond uit minarchistische proudhonisten, anarchisten, owenisten en aanhangers van Paeppe die pleiten voor het beheer en gebruiksrecht van de gezamenlijke grond door arbeiderscoöperaties. Michail Bakoenin maakte een resolutie waarin vastgelegd werd om grote algemene stakingen te organiseren via de Internationale in geval van een oorlog tussen Europese landen om oorlogen te stoppen. Het voorstel van Bakoenin werd aangenomen. Marx was tegen de resolutie en vond het idee utopisch. In 1868 spraken de Duitse aanhangers van Ferdinand Lassalle haar officiële steun uit aan de Internationale.Naar schatting waren er 1870 in totaal 250.000 mensen lid van organisaties gelieerd aan de Eerste Internationale.De afdelingen in Italië en Spanje stonden voornamelijk onder invloed van de denkbeelden van Bakoenin (collectief-anarchisme). De Franse afdelingen van de Internationale bestond voornamelijk uit anarchistische en minarchistische proudhonisten. In Zwitserland bestond de anarchistische Jurafederatie en de afdeling uit Genève die onder invloed stond van het marxisme. De Britse vakbondsleiders waren vaak afwezig bij de vergaderingen van de Algemene Raad van de Internationale, waardoor Marx steeds meer macht kon toe-eigenen.In 1869 werd het Nederlandsch Werklieden-Verbond opgericht als afdeling van de Internationale Arbeiders-Associatie. De in 1860 in België door onder anderen César De Paepe opgerichte Brusselse vereniging Association du Peuple groeide uit tot de Belgische afdeling. De Belgische afdeling kende een grote groei vanaf 1869, na stakingen in de streek van de Borinage. Op een bepaald moment telde de afdeling 70.000 leden.De Britse vakbondsleiders namen afstand van de Internationale omdat ze het niet eens waren met de steun aan de Parijse Commune. Marx organiseerde een conferentie in Londen waar de anarchisten niet voor uitgenodigd waren. De aanwezige Fransen waren allemaal blanquisten die zich voor het eerst met de Internationale verbonden. Op de conferentie van 1871 wist Marx de steun te verkrijgen van de blanquisten om politieke actie verplicht te stellen. De aanhangers van Bakoenin waren tegen het verplicht stellen van politieke actie, want zij vonden dat iedere afdeling vrij en zelfstandig hierover moest beslissen. Met politieke actie bedoelden de marxisten het meedoen aan verkiezingen en zitting nemen in het parlement. Dit punt werd bij de beperkte conferentie van 1871 in Londen ingevoerd. De Jurafederatie was woedend omdat ze niet uitgenodigd waren. Eigenlijk kon alleen een congres zulke besluiten maken, maar Marx probeerde via een conferentie zijn wil op te leggen.Tussen 2 en 7 september 1872 werd het congres van Den Haag van de Internationale gehouden. Marx was voor het eerst aanwezig bij een congres van de Internationale. Bakoenin kon niet aanwezig zijn, omdat hij niet door Frankrijk en Duitsland kon reizen waar de politie hem zocht. Bij het congres van Den Haag waren de anarchistische Italianen afwezig omdat zij geen vertrouwen meer hadden in de Internationale door het gedrag van de Algemene Raad. Er waren drie Amerikaanse afgevaardigden die niet-bestaande groeperingen vertegenwoordigden.Marx had deze groeperingen bijgevoegd om meer steun bij de stemmingen te krijgen. Ook de Algemene Raad had afzonderlijke afgevaardigden gestuurd en hen stemrecht gegeven. Rond Bakoenin stonden de antiautoritaire groeperingen die de macht van de Algemene Raad wilden verminderen, met daarbij de Spanjaarden, Belgen en de afgevaardigden van de Jurafederatie als gangmakers. De Algemene Raad wilde het recht krijgen om lid organisaties te schorsen. De Britten, Belgen, Nederlanders en een groot deel van de Franse afgevaardigden (proudhonisten) wilden de macht van de Algemene Raad sterk verminderen. Door dat de Italianen niet aanwezig waren kreeg Marx de meerderheid. De leden van het antiautoritaire kamp verlieten woedend het congres.Door het weglopen van veel mensen vond Marx zich nu tegenover een meerderheid van blanquisten en Britse vakbondslieden. Marx wilde de locatie van de Algemene Raad naar New York verplaatsen, zodat de blanquisten en Britten daar geen invloed uit konden oefenen. Slechts met drie stemmen meerderheid werd het besluit van verplaatsing aangenomen. Dit was de doodssteek voor de Internationale, omdat de sterkte van de organisatie in Europa lag. De blanquisten en Britse vakbondsvertegenwoordigers liepen woedend weg. Marx schreef in een persoonlijke brief hierover: “In elk geval is voorkomen, dat de Internationale in handen van idioten valt.”Het marxistische overblijfsel van de Internationale organiseerde geen congressen na 1872 en werd opgeheven in 1876.De anarchisten en de andere antiautoritairen organiseerden een congres in Saint-Imier waar Zwitserse, Italiaanse, Spaanse en Franse afdelingen aanwezig waren. De besluiten van het congres van Den Haag werden nietig verklaard. Er werd contact gelegd met de Nederlanders en Belgen. De Belgische afdeling verklaarde de besluiten aangenomen op het Haagse congres ongeldig, omdat de besluiten het gevolg waren van een kunstmatige meerderheid gemaakt door de Algemene Raad. In 1877 werd het laatste congres van de antiautoritaire Internationale gehouden in het Belgische Verviers. Hierna viel de antiautoritaire Internationale uit elkaar. (Diverse bronnen en Wikipedia)
Op de foto ziet u Camille Huysmans, de Fransman Guy Mallet en Drees uit Nederland
Daarom nog enkele sfeerbeelden van zijn 10 daagse rondreis door Amerika.Chroesjtsjov reageerde verheugd toen hij een uitnodiging van president Eisenhower ontving om in september 1959 naar de Verenigde Staten te komen. Afgezien van enige woede-uitbarstingen – zo was hij ziedend dat hem uit veiligheidsoverwegingen geweigerd werd Disneyland te bezoeken – kon het eerste bezoek van een Sovjetleider aan het kapitalistische bolwerk succesvol worden genoemd.Een uitstapje naar een Amerikaanse maïsboerderij inspireerde Chroesjtsjov om op grote schaal maïs in de Sovjet-Unie te gaan verbouwen. Op diplomatiek vlak werd echter nauwelijks resultaat geboekt. Wel noemde Eisenhower Chroesjtsjov ‘my friend’. Terug in Moskou schetste de Sovjetleider een euforisch beeld van wat hij in Amerika bereikt had. Hij vestigde al zijn hoop op de volgende topontmoeting met Eisenhower in Moskou, gepland in juni 1960. Een spionagevliegtuig gooide echter roet in het eten.(Diverse bronnen,Wikipedia )
De eerste Duitse Bondsdagverkiezingen in 1949 werden door de CDU gewonnen. Adenauer werd tot de eerste bondskanselier gekozen met één stem meerderheid, waaronder zijn eigen stem. Aan zijn partijgenoten had hij uitgelegd dat hij die functie zeker twee jaar zou volhouden. Hij was toen al 73 jaar oud.Adenauers politieke programma in de jaren 50 was gericht op de democratische economische wederopbouw en intensieve samenwerking met het vrije Westen, de zogeheten Westbindung. Deze samenwerking en wederopbouw werd door de Verenigde Staten via het Marshallplan financieel ondersteund. In tegenstelling tot de SPD was hij bereid om de Europese eenwording te steunen, ook al had Duitsland op sommige punten in het begin minder rechten dan andere landen. In 1952 verwierp hij een verrassend aanbod van de Sovjet-leider Jozef Stalin, dat behelsde dat een verenigd Duitsland een neutrale grote mogendheid zou mogen worden, met een eigen leger. Adenauer beschouwde de Duitse hereniging als een abstract en ver verwijderd doel. Volgens de Grondwet was de Bondsrepubliek de enige legitieme (want democratische) vertegenwoordiging van het gehele Duitse volk. Daarom erkende ze de DDR niet. De relatie met de DDR bleef echter een politiek strijdpunt. Adenauer behoorde tot de meerderheid die officiële contacten met het hele Oostblok afkeurde, maar hij was zich ervan bewust dat dit op langere termijn niet vol te houden was. Zo herstelde hij in 1955 de diplomatieke relaties met de Sovjet-Unie. Tijdens een bezoek aan de Sovjet-Unie in datzelfde jaar regelde hij de terugkeer van de laatste Duitse krijgsgevangenen. In datzelfde jaar werd de Bondsrepubliek officieel lid van de NAVO.Op 27 maart 1952 werd er met een bom in een postpakket een aanslag op het leven van Adenauer gepleegd, waarbij een Duitse politieagent het leven verloor. Het was destijds al duidelijk dat de aanslag uit de hoek van de Israëlische, zionistische terreurorganisatie Irgun onder leiding van het radicale Knesset-lid Menachem Begin kwam. Adenauer en de Israëlische premier David Ben-Gurion waren het erover eens dat een strafvervolging en een openbaar maken van de achtergrond niet in het belang van beide landen zou zijn. Contacten met Duitsland, bijvoorbeeld het Luxemburger Abkommen, dat steun voor de opbouw van Israël regelde, waren toen nog zéér omstreden in Israël. Bovendien achtte men heropleving van antisemitisme in de Bondsrepubliek waarschijnlijk in geval van publicatie.Duitsland had kort daarvoor, vooral op initiatief van Adenauer, een akkoord gesloten met Israël over herstelbetalingen vanwege de vervolging van de Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog.De regering van Adenauer vroeg in 1952 het constitutioneel gerechtshof om een verbod van de neonazistische Sozialistische Reichspartei (SRP) en de Kommunistische Partei Deutschlands (KPD). De SRP werd in 1952 verboden, de KPD in 1956.Adenauer bleef bondskanselier tot 1963 en voorzitter van de CDU tot 1966. Een jaar later stierf hij op 91-jarige leeftijd. Zijn hoge leeftijd had hem voor zijn functioneren als bondskanselier weleens kritiek opgeleverd. Hij werkte geen geschikte opvolger in en kreeg uiteindelijk de opvolger die hij het minst had gewild, minister van Economische Zaken Ludwig Erhard. Erhard was minder vrijgevig in tijden van verkiezingen en was sceptisch over Adenauers nauwe samenwerking met Frankrijk, waarvan het Élysée-verdrag van 22 januari 1963, ondertekend door hem en de Franse president Charles de Gaulle, het hoogtepunt was geweest.In 2003 werd Adenauer door de kijkers van de ZDF verkozen als Grootste Duitser aller tijden, in het programma Unsere Besten. (Diverse bronnen en Wikipedia)
Het tiendaagse bezoek van Chroesjtsjov werd een behoorlijke teleurstelling voor president Eisenhower.Het is anno 2019 moeilijk invoelbaar, maar in de hoogtijdagen van de Koude Oorlog was een topontmoeting tussen de leiders van Oost en West een evenement waarbij de wereld als het ware de adem inhield.De kloof was diep, de contacten over en weer waren beperkt. Topontmoetingen kregen daardoor een zware lading. Ze leken een unieke gelegenheid om gevaarlijke patstellingen te doorbreken. Of er konden juiste nieuwe misverstanden rijzen over elkaars intenties en opvattingen – en dan was de wereld nog verder van huis.De soms wat naïeve kijk op wat een top wel of niet kan bereiken, was niet voorbehouden aan de toeschouwers. Ook bij de leiders zelf waren de verwachtingen niet zelden hooggespannen. Zoals bij president Dwight Eisenhower, toen deze zich in de nazomer van 1959 voorbereidde op de komst van Nikita Chroesjtsjov naar de Verenigde Staten, het eerste officiële bezoek van een Sovjetleider aan het hoofdkantoor van het verfoeide kapitalisme.De Amerikaanse president had het bezoek aanvankelijk afhankelijk willen stellen van de mate van voortgang bij de onderhandelingen van de Grote Vier (VS, Groot-Brittannië, Frankrijk, Sovjet-Unie) over wapenbeheersing en de toekomst van Duitsland. Maar toen die stokten, besloot hij de Sovjetleider toch uit te nodigen omdat hij, zoals hij tegen een groep vooraanstaande Republikeinen zei, ‘nog eenmaal een persoonlijke inspanning wilde doen om hem gunstiger te stemmen, al was het maar een klein beetje’.Eisenhower deed er dan ook alles aan om een goede sfeer te creëren voor het bezoek, dat maar liefst tien dagen zou duren. Tegen de zin van zijn naaste militaire adviseurs gelastte hij verlenging van het moratorium op bovengrondse kernproeven.Hij gaf de Amerikaanse VN-ambassadeur Henry Cabot Lodge, een man die als het ware was geboren voor de diplomatie, opdracht om Chroesjtsjov op zijn reis door de VS te vergezellen. Hij bedacht een helikoptervlucht boven de voorsteden van Washington om de Sovjetleider een indruk te geven van de welvaart die juist ook de middenklasse ten deel viel. Hij arrangeerde een gezamenlijk uitstapje naar zijn eigen buitenverblijf in Gettysburg, waar ook zijn kleinkinderen hun opwachting zouden maken. En om te voorkomen dat de Europese bondgenoten zouden denken dat de VS achter hun rug om zaken gingen doen met het Sovjetbewind, ondernam hij drie weken vóór Chroesjtsjovs komst zelf een rondreis langs Bonn, Londen en Parijs. Een trip die overigens een extra bonus voor hem had: voor het eerst werd er gevlogen in de splinternieuwe Air Force One.Er was dus weinig aan het toeval overgelaten toen Chroesjtsjov op 15 september 1959 voet op Amerikaanse bodem zette. Maar de boerse Sovjetleider toonde zich eens te meer een grillig persoon en de dingen liepen herhaaldelijk anders dan Eisenhower had gehoopt. De inhoudelijke besprekingen leverden zeer weinig op. Chroesjtsjov zei niets over de toespraak die hij twee dagen later zou houden tot de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties en die een pleidooi voor totale ontwapening in vier jaar bleek te bevatten. De helikoptervlucht boven Washington maakte geen indruk, integendeel: de Sovjetleider begon een tirade over kapitalistische verkwisting. Op zijn reis door het land zorgde hij voortdurend voor spektakel. Hij toonde zich verbolgen over het feit dat een bezoek aan Disneyland niet doorging, hij sprak in Hollywood afkeurend over de lichtzinnigheid van de Amerikaanse cinema (maar ging wel met Shirley Mac-Laine en Frank Sinatra op de foto). Het beste verliep nog de trip naar Gettysburg, al hadden de Eisenhowers gemengde gevoelens over Chroesjtsjovs spontane uitnodiging aan de kleinkinderen om Moskou te bezoeken.Het ontging Chroesjtsjov niet dat zijn gastheer teleurgesteld was. Na de laatste gespreksronde zag Eisenhower eruit ‘als iemand die net door het ijs was gezakt’, schreef hij in zijn memoires. Toch vond hij hem een ‘redelijke en bescheiden’ man. Zo bezien had het bezoek beslist een gunstig effect. Van Eisenhowers opvolger John Kennedy kreeg Chroesjtsjov bij de eerste ontmoeting een veel slechtere (en slappere) indruk. En dat leidde tot een van de gevaarlijkste confrontaties in de Koude Oorlog.(Diverse bronnen, Paul Brill en Wikipedia)
Toen gisteren nog vandaag was 