Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Hij wordt beschouwd als een van de beste keepers aller tijden en heeft een indrukwekkende carrière achter de rug.
Hij speelde meer dan 500 wedstrijden op het hoogste niveau, won drie landstitels en twee bekers met Bayern, en nam deel aan drie WK’s met België.
Hij werd ook verkozen tot Europees Doelman van het Jaar in 1987.
Pfaff is niet alleen een sporticoon, maar ook een bekende tv-persoonlijkheid.
Hij was de hoofdrolspeler in de realityserie ‘De Pfaffs’, die het leven van hem en zijn familie volgde.
Hij is al meer dan 40 jaar getrouwd met Carmen Seth, met wie hij drie kinderen heeft: Debby, Kelly en Lyndsey.
Zijn kinderen en kleinkinderen zijn ook actief in de showbizzwereld, als zangers, modellen of presentatoren.
Een paar leuke weetjes over Pfaff zijn dat hij een fervente supporter is van FC Barcelona, dat hij een eigen stripreeks heeft, en dat hij ooit een liedje opnam met Will Tura.
Hij staat bekend om zijn sympathieke en humoristische karakter, en om zijn typische uitspraken in het Duits of het Engels.
Hij is een graag geziene gast in talkshows en spelprogramma’s, waar hij altijd voor ambiance zorgt.
Hij is de broer van Ludo Mariman, de frontman van de legendarische Antwerpse punkband The Kids.
Frank begon al op jonge leeftijd te voetballen bij R Antwerp FC, waar hij alle jeugdreeksen doorliep en uiteindelijk een vaste waarde werd in het eerste elftal.
Hij speelde als linksachter en stond bekend om zijn snelheid, techniek en inzet.
In 1981 kreeg hij zijn enige selectie voor de nationale ploeg, toen hij in een oefenwedstrijd tegen Spanje Eric Gerets verving.
Helaas werd zijn carrière getekend door zware blessures, die hem lang aan de kant hielden en zijn niveau deden dalen.
In 1984 werd hij uitgeleend aan KV Kortrijk, maar na zijn terugkeer bij Antwerp kon hij niet meer zijn oude vorm terugvinden.
In 1989 moest hij noodgedwongen stoppen met voetballen na een nieuwe blessure. Frank Mariman verdedigde 317 keer het shirt van R Antwerp FC en heeft een mooi internationaal palmares: uefa- en beloftenint., A-int. (1 sel – 0 goals)(16.12.1981 – Spanje 2-België 0).
Het was de 28e keer dat beide landen elkaar ontmoetten op het voetbalveld.
Gisteren nog vandaag
De wedstrijd eindigde in een 3-3 gelijkspel, na een spannende en spectaculaire strijd. Beide teams lieten zien dat ze over veel talent en aanvallende kracht beschikten, maar ook dat ze kwetsbaar waren in de verdediging.
Gisteren nog vandaag
De doelpunten werden gescoord door Coppens, Mermans en Mees voor België, en Baratte, Piantoni en Flamion voor Frankrijk.
Het publiek genoot van het hoge niveau en de sportiviteit van de spelers, die elkaar na afloop hartelijk feliciteerden.
In 1963 werd Di Stéfano het slachtoffer van een ontvoering in Caracas, Venezuela, waar hij met Real Madrid een vriendschappelijke wedstrijd zou spelen.
Hij werd op (volgens sommige bronnen op 24 augustus) meegenomen door twee gewapende mannen die zich voordeden als politieagenten.
Ze eisten losgeld en politieke concessies van de Venezolaanse regering.
Di Stéfano werd twee dagen vastgehouden (sommige bronnen hebben het over 25 uur) in een afgelegen huis, maar bleef ongedeerd. Hij kreeg zelfs te eten en te drinken en mocht naar de radio luisteren.
De ontvoerders behoorden tot een linkse guerrillabeweging die zichzelf de Gewapende Revolutionaire Beweging (MRA) noemde.
Ze wilden met hun actie aandacht vragen voor de sociale ongelijkheid en de onderdrukking in Venezuela.
Ze hadden ook contact met Fidel Castro, de leider van Cuba, die hen steunde in hun strijd tegen het regime van president Rómulo Betancourt.
Castro zou zelfs hebben bemiddeld om Di Stéfano vrij te krijgen, volgens sommige bronnen.
Op 26 augustus werd Di Stéfano vrijgelaten in de buurt van de Spaanse ambassade.
Hij werd opgevangen door zijn ploeggenoten en kon al snel weer voetballen.
Hij speelde zelfs mee in de uitgestelde wedstrijd tegen São Paulo, die Real Madrid met 2-1 won.
Di Stéfano zei later dat hij geen wrok koesterde tegen zijn ontvoerders en dat hij begrip had voor hun idealen. Hij schonk ook een deel van zijn gage aan een Venezolaans weeshuis.
Alfredo Di Stéfano was een van de grootste voetballers aller tijden. Hij speelde als aanvaller en was vooral bekend om zijn successen met Real Madrid in de jaren 50 en 60.
Hij won vijf keer de Europacup I en scoorde in elke finale. Hij was ook vijf keer de topscorer van Spanje en werd twee keer verkozen tot Europees voetballer van het jaar.
Di Stéfano begon zijn carrière bij River Plate in Argentinië, waar hij in 1947 de Copa América won.
Hij speelde ook voor Huracán en Millonarios in Colombia, voordat hij in 1953 naar Real Madrid ging.
Hij nam de Spaanse nationaliteit aan en speelde 31 interlands voor Spanje, nadat hij eerder ook voor Argentinië en Colombia had gespeeld.
Di Stéfano maakte nooit zijn debuut op een WK, omdat Spanje zich niet kwalificeerde of zich terugtrok.
Na zijn voetbalcarrière werd hij trainer van onder andere Elche, Boca Juniors, Valencia, Sporting CP, Rayo Vallecano, Castellón, River Plate en Real Madrid.
Hij won als coach onder meer de Argentijnse titel met Boca Juniors en River Plate, de Spaanse titel en de Europacup II met Valencia en de Spaanse Supercup met Real Madrid.
Hij was ook een filmacteur en speelde in vier films: Con los mismos colores (1949), Saeta rubia (1956), La batalla del domingo (1963) en Once pares de botas (1968).
Di Stéfano overleed in 2014 op 88-jarige leeftijd in Madrid. Hij wordt beschouwd als een legende van het voetbal en een icoon van Real Madrid.
Toen gisteren nog vandaag was 