Haar jeugd was allesbehalve vanzelfsprekend. Ze groeide op bij ouders die als kunstenaars nauwelijks naar haar omkeken.

Vanaf haar tiende kreeg ze te maken met seksueel misbruik en worstelde ze met anorexia.

Op haar veertiende besloot ze het ouderlijk huis te ontvluchten en trok ze in bij Gordy, een Nigeriaanse percussionist die ruim dertig jaar ouder was.

Ze begonnen een relatie, een periode waarin het leven voor haar toch behoorlijk de verkeerde kant op bleef gaan.

Gelukkig liep haar scholing niet spaak.

Ze ging studeren aan de gereputeerde Manhattan School of Music en speelde in de jaren tachtig als percussioniste bij Bryan Ferry.

Omdat haar energieke, intuïtieve manier van drummen botste met het strak afgemeten keurslijf van Ferry, werd ze al snel uit de groep gezet.

Hawkins wist die bittere pil echter meteen om te zetten in pure creativiteit.

Het resultaat was ‘Damn I wish I was your lover’, het nummer dat direct haar grote solodoorbraak betekende.

De single bracht destijds flink wat teweeg.

Naarmate het nummer vordert, wordt duidelijk dat ze zingt over haar liefde voor een andere vrouw.

Ook de erotisch geladen videoclip deed de gemoederen hoog oplopen.

MTV weigerde de oorspronkelijke clip uit te zenden, waardoor er halsoverkop een veel bravere versie moest worden gedraaid.

Commercieel deed alle commotie haar echter alleen maar goed.

‘Damn I Wish I Was Your Lover’ bereikte in 1992 de vijfde plek in de Amerikaanse Billboard Hot 100.

In Vlaanderen bleef de single steken in de Tipparade, terwijl onze noorderburen in Nederland er een tweeëndertigste plek in de Top 40 voor overhadden.

Haar debuutalbum ‘Tongues and Tails’ werd hoe dan ook een voltreffer, goed voor een gouden plaat en meer dan een half miljoen verkochte exemplaren.

Twee jaar later verscheen haar tweede album, ‘Whaler’, waarvoor ze in Engeland de studio indook met topproducer Stephen Lipson.

Ondanks creatieve wrijvingen tussen haar intuïtieve stijl en zijn perfectionistische aanpak leverde dat met ‘Right beside you’ een schitterende single op.

Waar het nummer in de Verenigde Staten niet echt aansloeg, groeide het in Europa uit tot haar grootste succes.

Al gold dat vreemd genoeg niet voor ons land, want opnieuw geraakte Sophie B. Hawkins bij ons niet verder dan de Tipparade.

In Nederland schoof de plaat wel door naar een mooie achttiende plaats in de Top 40.

Omdat ‘Right beside you’ in haar thuisland niet de verhoopte potten had gebroken, gooide ze het over een andere boeg.

Ze vroeg haar platenfirma Columbia of ze met enkel een piano door de Verenigde Staten mocht toeren om haar volgende single, ‘As I Lay Me Down’, in de kijker te zetten.

Die intieme, akoestische formule loonde meteen.

Het nummer werd grijsgedraaid op radiostations, klom naar plaats zes in de Billboard Hot 100 en veroverde zelfs de allereerste plaats in de Adult Contemporary-lijst.

Aan deze kant van de oceaan sloeg de vonk minder over: zowel in Vlaanderen als in Nederland bleef ‘As I lay me down’ opnieuw hangen in de Tipparade.

Stilzitten deed ze ook de voorbije jaren allerminst.

Zo oogstte ze lovende kritieken met haar vertolking van Janis Joplin in het theaterstuk ‘Room 105’ en componeerde ze de muziek voor haar eigen musical ‘Birds of New York’.

Daarnaast verscheen in maart 2023 haar studioalbum ‘Free Myself’. Het dertigjarig jubileum van haar tweede succesplaat vierde ze met een speciale tournee, waarna ze op 3 oktober 2025 met ‘Whaler Re-Emerging’ een heruitgave uitbracht waarop die klassiekers in een nieuw, intiem jasje herleven.